‘’Λυσιστράτη’’ κατά Ευανθία Στιβανάκη από την θεατρική ομάδα του Πύργου

‘’Λυσιστράτη’’ κατά Ευανθία Στιβανάκη

από την θεατρική ομάδα του Πύργου

Η κυρία Στιβανάκη, διασκευάστρια με σύγχρονους όρους της Αριστοφάνειας ‘’Λυσιστράτης’’ και σκηνοθέτις της παράστασης που ‘’παίζεται’’ στον Απόλλωνα μέχρι 11 Μαρτίου,  έκανε πάλι ένα μικρό θαύμα, πολλαπλών εκδοχών.

Θαύμα 1⁰: Διαχειρίστηκε άνετα στην μικρή σκηνή του Απόλλωνα 28 άτομα με πολλαπλές συνολικές παρουσίες.

Θαύμα 2⁰ : Tα 28 άτομα-ηθοποιοί εκτέλεσαν εξαιρετικές χορογραφίες συχνά  όλοι μαζί. Χορογράφος η κ. Αθηνά Τσαρμποπούλου.

Θαύμα 3⁰: Παρενέβη στο κείμενο του Αριστοφάνη δίνοντας ένα σύγχρονο περιεχόμενο χωρίς να το εκφυλίσει, όπως έχει γίνει κατά καιρούς σ’ άλλες διασκευές.

Θαύμα 4⁰: Ο κ. Γκιντζίρης ‘’αυθαιρέτησε’’ στην μουσική του έργου, των τραγουδιών και των χορογραφιών, χωρίς σε καμία περίπτωση να νιώθεις ότι το οπτικό αίσθημα της στιγμής ενοχλείτε από το ακουστικό. Έδωσε με κατάλληλες εισαγωγές το χαλί των λόγων που θα ακολουθούσαν.

Θαύμα 5⁰ :  Η κ. Στιβανάκη δεν ανέβασε αρχαία κωμωδία, μεταμόρφωσε μία αρχαία κωμωδία  σε μιούζικαλ και πέτυχε.

Θαύμα 6⁰ : Η αφοσίωση 28 ανθρώπων- συμπολιτών μας στην ομαδική δράση αλλά και στον ρόλο τους επί 2 ώρες. Μπράβο τους.

Θαύμα 7⁰ : Ο κ. Σακκούλης βόλεψε σκηνικά 28 ανθρώπους, χωρίς να βάλει καμιά σφραγίδα ιδιαιτερότητας ή την υπογραφή του, για να τον θυμόμαστε. Το μπράβο πάει στην ενσωμάτωση του ‘’εγώ’’ στο ‘’εμείς’’.

Γιατί χρησιμοποιώ την λέξη ‘’θαύμα ‘’;

Διότι είναι θαύμα όταν  30 άτομα  ανεβαίνουν στην μικρή  σκηνή,  παίζουν,  γελάνε,  τραγουδάνε, χορεύουν και Εσύ εισπράττεις   ένα εξαιρετικό συλλογικό δώρο, που το προσφέρουν στην αναμαλλιασμένη κοινωνία της πόλης μας

Να δείτε την παράσταση οπωσδήποτε και να παρατηρήσετε τα εξής.

1. Την υποκριτική εξέλιξη του Γιάννη Μανώλη, που μετά την περσινή ερμηνεία του ως Παπαδιαμάντης, φέτος περνάει απέναντι για να αποδείξει ότι μπορεί να υποδυθεί την ψυχή των ανθρώπων από πολλές πλευρές
2. Την εξαιρετική ερμηνεία  και κίνηση της κ. Γερασιμοπούλου
3. Παρακολουθήστε τα βλέμματα όλων των ηθοποιών, σ’ όλη την παράσταση και θα δείτε ότι κανένας τους δεν ξεφεύγει ούτε στιγμή από το συλλογικό πλάνο της δράσης, όπως και τις κινήσεις τους.

Η φιλοξενία αυτού του σημειώματος από τις τοπικές εφημερίδες δεν μου επιτρέπει να γράψω πολλά.

Όμως θα καταχραστώ την φιλοξενία για να τελειώσω μ’ αυτά.

Ήταν φεμινιστής ο Αριστοφάνης; Όχι.

Ίσως να ήταν και μισογύνης  ,αφου  μέσω του έργου του δηλώνει ότι το μόνο όπλο που διαθέτει η γυναίκα ενάντια στον πόλεμο είναι ο κόλπος της.

Είναι και εξευτελιστικός απέναντι  στους άντρες,  δηλώνοντας μέσω του έργου του, ότι οι άντρες μπορούν να τελειώσουν έναν πόλεμο για χάρη του ‘’κόλπου’’ κάποιας γυναίκας.

Είναι βέβαια για κάποιους μια από τις ‘’αιτίες της ιστορίας’’,  ο λαός λέει ‘’…….. σέρνει καράβι’’ αλλά νομίζω ότι μπορεί ο Έρωτας  ως στόχος και το χρήμα ως μέσον να αποτελούν αιτία προσωπικών και συλλογικών πολέμων ,αλλά η σεξιστική άποψη περί αυτού ,τον αφυδατώνει από το φαντασιακό και λατρευτικό στοιχείο , που αποτέλεσαν και αποτελούν κυρία πηγή δράσης του Ανθρώπου όταν αυτός αφήνει για λίγο την χυδαιότητα του ρεαλισμού και το αποτρόπαιο του κυνισμού.

Απολαύστε την εξαιρετική αυτή παράσταση των εκπληκτικών χρωμάτων και μαζί με αυτή το δικαίωμα σας να μην τα βλέπετε όλα μαύρα .

ΑΡΓΥΡΗΣ ΣΑΛΠΕΑΣ

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

           ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ

Η σχέση της Αριστεράς με την Εξουσία και της Εξουσίας με την Αριστερά, από τα χρόνια της νομιμότητας και μετά, ήταν πάντα σχέση αγάπης, πάθους και μίσους. Η Εξουσία έβλεπε πάντα την Αριστερά ως την δύναμη εκείνη που θα της άλλαζε το περιεχόμενο και θα την αφυδάτωνε από τις δυνάμεις της άρα θα την πρόδιδε.

Η  Αριστερά δε, αντιμετώπιζε πάντα την Εξουσία, είτε ως πραγματικότητα είτε ως προοπτική, ως κάτι που θα την ‘’λέρωνε’’ ή θα την ακύρωνε και από  δύναμη Ηθικής, Δημοκρατίας και Προόδου,  θα την μετέτρεπε σε δύναμη καταπίεσης και προδοσίας των λαϊκών συμφερόντων.

Οι πολλαπλές εκφράσεις της Αριστεράς, στην νόμιμη μεταχουντική της ιστορία, απέφευγαν να καταθέτουν μία πρόταση εξουσίας άμεσης και υλοποιήσιμης, όλες δε οι αναφορές των ντοκουμέντων  της στην Εξουσία,  ήταν απλώς αναλυτικό-κριτικές ή παρέπεμπαν σε ένα απώτερο μέλλον και υπό προϋποθέσεις προηγούμενων κοινωνικών μεταλλαγών.

Φωτεινή μικρή εξαίρεση αποτέλεσαν τα ντοκουμέντα του Ιδρυτικού συνεδρίου της Ελληνικής Αριστεράς (Ε.Α.Ρ.) του 1985-86 στα οποία για πρώτη φορά έμπαινε ο στρατηγικός στόχος μιας Αριστεράς της ‘’Αμφισβήτησης και της εξουσίας’’ χάρη στην ουσιαστική συμβολή και πίεση δυο μεγάλων προσωπικοτήτων του χώρου που χάθηκαν πρόωρα, του Γρηγόρη Γιάνναρου και του Μιχάλη Παπαγιαννάκη.

Δυστυχώς αυτό το ρεύμα δεν κατεγράφη ποτέ εκλογικά μέσα στην Ελληνική κοινωνία,  διότι βιαστήκαμε όσοι συμμετείχαμε τότε σε αυτό, να περάσουμε γρήγορα στη δημιουργία του  ‘’Συνασπισμού’’ ως το νέο μπλοκ εξουσίας μιας μεγάλης Αριστεράς με τα γνωστά αποτελέσματα.

Σε εκείνα τα ντοκουμέντα και τις πολιτικές προτάσεις διαχείρισης και εξουσίας του τόπου, μπορεί να βρει,  ο οποιοσδήποτε,  μεγάλες αλήθειες που αγνοήθηκαν  στην πορεία και δικαιώνονται απόλυτα σήμερα,  ως ελλείψεις και παθογένειες του συστήματος που οδήγησε την χώρα στην μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας της,  εκτός των πολεμικών περιόδων.

Η αναγκαιότητα της ‘’καθημερινής διεύρυνσης της Δημοκρατίας στην Οικονομία’’ του Γρηγόρη Γιάνναρου, και η  αναγκαιότητα μιας ‘’Ακριβής Αειφόρου Ανάπτυξης’’ του Μιχάλη Παπαγιαννάκη οδήγησαν  τότε στην κεντρική πολιτική πλατφόρμα του    ‘’Αριστερού Δημοκρατικού Εκσυγχρονισμού’’ ως μοναδικού στρατηγικού στόχου μιας νέας μορφής εξουσίας για την χώρα.

Αμφιβάλλει κανείς καλοπροαίρετος σήμερα,   ότι η επιζητούμενη πλέον πραγματική και συνεχής [αειφόρος ]Ανάπτυξη που χρειάζεται ο τόπος,  περνάει μέσα από ουσιαστικοποίηση της Δημοκρατίας στην Οικονομία  και την πρόσβαση της κοινωνίας στην διαδικασία λήψης των αποφάσεων ?

Αν υπήρχε πραγματική Δημοκρατία Οικονομία ,θα  χανόντουσαν τόσα χρήματα στα εξοπλιστικά και στις μίζες των τομέων Υγείας ?

Αν η κοινωνία  συμμετείχε στον έλεγχο θα υπήρχε η έλλειψη φορολογικής συνείδησης που υπάρχει σήμερα η η τεράστια φοροδιαφυγή,  η οποία σημειωτέον δεν αφορά μόνο τους πλούσιους αλλά αφορά μια μεγάλη πλειοψηφική  μερίδα  του Ελληνικού λαού?

Το ΠΑΣΟΚ του κου ΣΗΜΙΤΗ  κράτησε τον εκσυγχρονισμό και ξέχασε το Αριστερός και το Δημοκρατικός με αποτέλεσμα ο εκσυγχρονισμός να γίνει υπέρ των λαμογιών του Χρηματιστηρίου ,των Τραπεζών ,των ΜΜΕ και η κοινωνία να τεθεί σε πολιτική αγρανάπαυση που ίσως εικονικά την βόλεψε κιόλας.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά σήμερα;

 Σήμερα περισσότερο από ποτέ η Αριστερά οφείλει να προτείνει και να αναλάβει ευθύνες διαχείρισης εξουσίας. Δεν μπορεί να καταγγέλλει και να κρύβεται. Οφείλει να ζητήσει από την κοινωνία άμεση εντολή εξουσίας.

. Η Αριστερά φοβόταν πάντα τον εαυτό της γι’ αυτό και φοβόταν πάντα την εξουσία ως πολιτική της προοπτική.

Φοβόταν την πιθανότητα να καλεσθεί να υλοποιήσει ότι ευαγγελιζόταν και αρκείτο  σε όρους ύπαρξης ως πολιτική δύναμη διαμαρτυρίας. Αυτή η συλλογική ανασφάλεια, οδήγησε την Αριστερά στην απόρριψη των συμμαχιών στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο και κατ’ επέκταση δημιούργησε συνθήκες  απομονωτισμού στα τείχη που η ίδια έκτισε τα τελευταία χρόνια.

Τα επαναλαμβανόμενα συνθήματα περί κοινωνικών συμμαχιών και συναντήσεων με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις στα πεδία των αγώνων, απέβησαν άκαρπα και έμειναν ως άλλοθι του φόβου της πραγματικής και άμεσης εξουσίας, αφού ποτέ σ’ αυτήν την χώρα δεν δημιουργήθηκε ένα μπλοκ κοινωνικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων με προτάσεις καθημερινής εξουσίας.  Υπήρξε μόνο ένα μπλοκ πλειστηριασμών διεκδικήσεων και επίτευξης των στόχων του μέσω κομματικών πελατειακών σχέσεων που έχει σοβαρό μερίδιο ευθύνης για την σημερινή κατάσταση. 

Η Αριστερά ωε κεντρική πολιτική έκφραση δεν  αντελήφθη ποτέ την πρόταση εξουσίας της μεγάλης Ιταλικής Αριστεράς και ως μπλοκ συνδικαλιστικών φορέων δεν ανέλυσε και δεν υιοθέτησε ποτέ, την εθνική και καθημερινή πρόταση του συνδικαλιστικού κινήματος της Γερμανίας (Συνδικάτο Μετάλλου) ή του Βελγίου (Ένωση Βιομηχανιών Εργατών).

Εάν η Αριστερά άμεσα  δεν συγκροτήσει Πρόταση εξουσίας του σήμερα και δεν διεκδικήσει την υλοποίηση της από την κοινωνία ,σε λίγο δεν θα υπάρχει πολιτικά και θα υφίσταται ως κινήσεις παραγόντων που η Ιστορία  έχει θέσει εκτός .

ΑΡΓΥΡΗΣ  ΣΑΛΠΕΑΣ

asalpeas@pliasconsulting.com