ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Ανάπτυξη είναι η διαχείριση των διανοητικών, ψυχικών και υλικών πόρων από τον άνθρωπο με αποτέλεσμα την παραγωγή αναλόγων αγαθών με ποσοτικά και χρηστικά κριτήρια, που ονομάζεται ‘’πλούτος’’.

Πολιτισμός είναι ο κώδικας που διέπει την ανθρώπινη συμπεριφορά στην διαχείριση των διανοητικών, ψυχικών και υλικών αγαθών με ποιοτικά κριτήρια ,  αποτέλεσμα δε αυτής της διαχείρισης είναι  ‘’πολιτιστικός πλούτος’’  της ανθρώπινης ομάδας αναφοράς.

Χωρίς πολλή προσπάθεια, μπορούμε να κατανοήσουμε ,  με ιστορικά, οικονομικά και παιδαγωγικά κριτήρια,  την άμεση συσχέτιση της πραγματικής οικονομικής ανάπτυξης  με την παράλληλη παραγωγή Πολιτισμού.

Η αναπτυξιακή πορεία μιας χώρας  ,οδηγείται κάποια στιγμή στην <παραγωγή του περιττού >από εκείνα τα ενεργούντα άτομα που έχουν την δυνατότητα συνθέσεων της παραγωγής σε άλλες φόρμες. Εκεί ξεκινά η Τέχνη και κατ’επέκταση  η παραγωγή του Πολιτιστικού πλούτου.

Σε αυτό τον πλούτο ενσωματώνονται και όλες οι χρηστικές παραγωγικές λειτουργίες ,όταν η ανάπτυξη της τεχνολογίας τις καθιστά μη χρήσιμες [διαδικασίες ,εργαλεία ,γνώσεις κ.λ.π.]

Οι  ιστορικές φάσεις άνθησης της οικονομικής παραγωγής πλούτου μιας χώρας συνήθως ακολουθούνται  από  ανάλογη πολιτιστική  παραγωγή .(Η Αθήνα του Περικλή, το Μιλάνο των Μεδίκων, το Βυζάντιο των Κωνσταντίνων, η Ρώμη του Καίσαρα, η Αίγυπτος του Χέοπα, η Βενετία των Δόγηδων, η Ισπανία  των Αποικιών ,το Παρίσι της Βιομηχανικής επανάστασης κ.α.)

Είναι ιστορικές στιγμές που συνδέουν άμεσα την παραγωγή οικονομικού πλούτου με όλες τις πτυχές του Πολιτισμού, το σημαντικότερο όμως ήταν και είναι η ενσωμάτωση  αυτών των παράλληλων δημιουργικών δράσεων  στην καθημερινότητα με ένα ευρύ πλέγμα αλληλεπιδράσεων .

Όταν μιλάμε λοιπόν για την σχέση Πολιτισμού και Ανάπτυξης, μιλάμε για μια συνεχή και καθημερινή σχέση αλληλεπίδρασης , η οποία διαχέεται και περικλείει όλες τις πτυχές αιτιών και αποτελεσμάτων της ανάπτυξης και όλες τις πηγές και τις εκφράσεις της έννοιας του Πολιτισμού.

Η περίπτωση του Αγ.Ανδρέα.

Που μας οδηγούν όλα αυτά ?

Στο να ξαναδούμε  την σχέση Πολιτισμού και Ανάπτυξης ,ιδιαίτερα τώρα που πρέπει να αξιοποιήσουμε ότι υλικό και πνευματικό διαθέτουμε για να ξεπεράσουμε την κρίση .

Απαιτείται ο ιστορικός μας πλούτος να περάσει από το στάδιο της νεκροφιλίας που είναι σήμερα ,σε διαδικασία  ενσωμάτωσης του στις καθημερινές  λειτουργιές της Οικονομίας.

Το μουσείο της Ακρόπολης έχει εστιατόριο ,όμως όλα τα μουσεία πρέπει να έχουν εστιατόρια. 

Οι Αρχαιολογικοί χώροι που έχουν αναδειχθεί με εξαιρετικές επιστημονικές προσπάθειες και πολύ μόχθο Ελλήνων και ξένων Αρχαιολόγων , δεν μπορούν να αποτελούν νεκροταφεία  Ιστορίας και πολιτισμού ,αλλά ζωντανά κύτταρα της καθημερινής οικονομικής άσκησης .Οφείλουν να ενσωματώσουν καθημερινές δραστηριότητες και να συμβάλλουν   στην Ανάπτυξη που χρειάζεται ο τόπος με σεβασμό αξιοποίησης και προστασίας ,χωρίς όμως θρησκευτικές υστερίες .

Διότι είναι θρησκευτική υστερία να κινδυνεύεις την ζωή σου  για να μπεις να κάνεις ένα μπάνιο στον Αγ.Ανδρέα ,αφού πρέπει να ακροβατήσεις σε βράχια , ενώ  δυο-τρεις πλωτές είσοδοι για το καλοκαίρι θα έκαναν την ζωή όλων μας  καλύτερη και βέβαια δεν θα πάθαινε τίποτα η Αρχ.Φειά .

Τα   μυαλά κάποιων ίσως πάθαιναν κάτι  [δεν εννοώ του Αρχαιολόγους ] ,αλλά τα αρχαία του κόλπου όχι.

Η τουριστική ανάπτυξη πρέπει να πάει παρέα με την σταδιακή ενσωμάτωση μέρους των αρχαιολογικών χώρων στην αναπτυξιακή λειτουργία των αντιστοίχων γεωγραφικών  οικονομικών  χωρών και να μην είναι αποκομμένοι από αυτούς. Αυτά οι ξένοι,  χρόνια τώρα τα έχουν αντιληφθεί ,  και αυτός είναι ο  λόγος που κάνουν δεξιώσεις ,θεατρικές παραστάσεις και άλλες εκδηλώσεις μέσα  στα Μουσεία τους ,[τώρα τελευταία το ανακαλύψαμε και εμείς ] αλλά δεν αρκεί .

Η σύνδεση του χθες με το σήμερα είναι η λύση.

Δεν χρειάζεται να υπάρχει  μια συνεχής εχθρική σχέση μεταξύ του αρχαιολογικού χώρου και του χώρου σύγχρονης ζωής.

Η υπέρβαση αυτής της εχθρότητας και η δημιουργία ενός φιλικού περιβάλλοντος ανάμεσα στα  <Αρχαία > και τους σημερινούς Έλληνες , θα οδηγήσει σε καλύτερη   η προστασία, η  δε διαχρονική σχέση κλασσικού ,χριστιανικού και νέου Ελληνικού Πολιτισμού θα φαίνεται ως μια συνεχής ενότητα στα μάτια των ξένων .

 Αυτή η αναγκαία νέα φιλικότητα ,θα δημιουργήσει περαιτέρω ανάπτυξη  μέσω νέας μορφής εσόδων [όχι μόνο από τα εισιτήρια ] , ο δε Τουρίστας  δεν θα βλέπει απλώς  αλλά θα <ζει>  μέσα στην Ιστορία .

Η προστασία της Αρχ.Φειάς στον Αγ.Ανδρέα ,η ότι έχει απομείνει από την χρόνια κλοπή των υποθαλασσίων αρχαιοτήτων , δεν επιβάλλει την παντελή έλλειψη ηπίων παρεμβάσεων προστασίας των λουομένων και των ακτών από την διάβρωση, διότι σε λίγα χρόνια οι Πολίτες του Πύργου δεν θα μπορούν να κάνουν μπάνιο εκεί και αυτό δεν είναι προστασία αρχαιολογικού χώρου είναι υστερία δημιουργίας πολιτιστικών νεκροταφείων ξεκομμένων από την σύγχρονη ζωή.

Είναι αυτό Πολιτική συσχέτισης του Πολιτισμού μας με την Ανάπτυξη?

Είναι αυτό διαδικασία δημιουργίας κοινής συνείδησης του χθές και του σήμερα με το αύριο?

Μήπως θα ήταν καλύτερα,  αντί αυτής της εχθρότητας που δημιουργεί το συναίσθημα της παρανομίας σε κάθε λουόμενο στον Αγ.Ανδρέα , να υπάρξουν ήπιες μη μόνιμες παρεμβάσεις  που θα αναδείκνυαν και δεν θα έκρυβαν το γεγονός της ύπαρξης μιας αρχαίας πόλης κάτω από τα νερά που κάνεις μπάνιο ?

Πόσο περισσότερο τουρισμό θα είχε ο Αγ.Ανδρέας ,εάν τις νύχτες με Λέιζερ δημιουργούντο μέσα στην θάλασσα εικόνες από την ζωή στην Αρχ.Φειά ?

Θα έβλαπτε κάτι τέτοιο τα θαμμένα αρχαία ?

Πόσες λιγότερες παρανομίες και αυθαιρεσίες θα είχαμε  εάν, από τον Αγ.Ηλία έως το Κατάκολο, σχεδιαζόταν ένας οικισμός Τουριστικού και Αρχαιολογικού ενδιαφέροντος και πόσο περισσότερη προστασία και ανάπτυξη στο τόπο θα έφερνε κάτι τέτοιο?

Φταίνε οι Αρχαιολόγοι ? ΟΧΙ .

Φταίμε εμείς και οι Ταγοί μας ,που ποτέ δεν διεκδικήσαμε  ,μέσω ενός συνολικού σχεδίου, τον αναπτυξιακό σχεδιασμό της περιοχής μας και αφήσαμε κάποιους να σχεδιάζουν μόνο τα συμφέροντα κάποιων ατομικών παρουσιών.

ΑΡΓΥΡΗΣ  ΣΑΛΠΕΑΣ

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΔΗΜΑΡΧΟΙ .

Για το καλό της Πόλης ?

Πάλι ο ίδιος μύθος ή  ανάγκη για μια νέα  πολιτική ηθική και  πραγματικότητα;

Δυστυχώς το ενδιαφέρον για την πόλη επανεκδηλώνεται με συνταγές του πολύ παλιού χθες, δημιουργώντας μια θλίψη για τις προσδοκίες.

Ενώ διερχόμεθα περίοδο συνολικής κρίσης, ενώ η πόλη αφού ερήμωσε τώρα καταρρέει, οι υποψήφιοι Ηγέτες της και οι συν αυτούς,  βγαίνουν και μας λένε ότι μετά από 6 μήνες θα έρθουν αυτοί και θα μας σώσουν.

Μπορεί.

Αλλά τι θα σώσουν;

 Στους 6 μήνες που έρχονται η έρημη πόλη μας,  δυστυχώς  μοιάζει αρκετά με την αντίστοιχη «Έρημη χώρα» του Έλιοτ, θα είναι προοπτικά νεκρή.

Γιατί;

Α)Διότι θα έχει φορτωθεί ένα δυσβάσταχτο οικονομικό βάρος για τα επόμενα 20 χρόνια , λόγω Τριανταφυλλιάς που θα ξεπερνάει τα 3.000.000 εκ ευρώ το χρόνο.

Β)Διότι αυτούς τους 6 μήνες τα σκουπίδια θα παίζουν στην ίδια ταινία ,αφού ο σημερινός Δήμαρχος και οι συνεργάτες του αρνούνται πεισματικά (λόγω τι;) να υιοθετήσουν προτάσεις και άμεσες λύσεις, επειδή δεν προέρχονται από τους δικούς τους ,παράλληλα δε τα πρόστιμα θα πέσουν βροχή και το ταμείο του Δήμου θα αδειάσει για να εξυπηρετηθούν οι εξ’αυτών προερχόμενες ανάγκες

Γ)Διότι θα έχει χαθεί το «Δημοπρατήριο Αγροτικών Προϊόντων» για πάντα .Θα έχει πάει στην ΠΑΤΡΑ

Δ)Διότι θα έχει χαθεί το «Επιχειρηματικό Πάρκο» για πάντα .Θα έχει πάει στην ΑΜΑΛΙΑΔΑ

Ε)Διότι θα έχει χαθεί η ένταξη του Κατακόλου στα «Πράσινα Λιμάνια» .

Στ)Διότι θα έχει χαθεί για πάντα η «Ζώνη Αγροτοβιοτεχνολογικής καινοτομίας» στη Νότια Ηλεία για πάντα, θα έχει πάει ΜΕΣΣΟΛΟΓΓΙ

 Ζ)Διότι θα έχει καταρρεύσει ο όποιος στοιχειώδης κοινωνικός ιστός της πόλης μπορεί να προσφέρει στην πόλη και όχι μόνο στον εαυτό του .

Η)Διότι ο Περιφερειακός σχεδιασμός που βάζει και πάλι την πόλη μας στο περιθώριο θα έχει εγκριθεί, ενώ «ημείς άδομεν».

Ουδείς εκ των παραγόντων, που θέλουν να μας σώσουν,  έκανε έστω και μια ένσταση η έστω  μια πρόταση για το σχέδιο οργάνωσης του αστικού και περιαστικού  χώρου της Πόλης μας .

Οι μόνοι που παλεύουμε αυτό το θέμα είναι η κίνηση Αυτόνομων πολιτών,  οι οποίοι,  από το υστέρημα του χρόνου μας,  προσπαθούμε να σώσουμε ότι μπορούμε χωρίς να έχουμε και καμιά θεσμική αρμοδιότητα .

Όλα τα παραπάνω θα αποφασισθούν μέχρι τον Μάιο και δεν ισχύει βέβαια το κάτσε Μάη μου  να φας τριφύλλι.

Το τι Δημοτική Αρχή χρειαζόμαστε θα το γράψω σε προσεχές σημείωμά μου. 

Το τι χρειαζόμαστε σήμερα όμως πρέπει όλοι να το κατανοήσουμε και να το φωνάξουμε ,διότι εδώ που έφτασε η πόλη κάθε σιωπή είναι συνενοχή.

ΠΡΟΤΑΣΗ

Οφείλουμε όλοι [υποψήφιοι και στελέχη της Πόλης ],   τώρα και όχι αύριο, να κάτσουμε σε ένα τραπέζι και να δούμε τι μπορούμε να σώσουμε πριν το Μάιο.

Οφείλουμε να υποχρεώσουμε την Δημοτική αρχή να συμπλεύσει άμεσα με αυτό το  άτυπο αλλά ουσιαστικό όργανο, ώστε να διεκδικήσουμε όλοι μαζί τα ελάχιστα από όλα αυτά που δικαιούμαστε ως Πόλη.

Οφείλουν τα κόμματα να συμμετάσχουν αφήνοντας για λίγο κατά μέρος τον αγώνα για την αύξηση της επιρροής τους και να ρίξουν τον  βάρος τους στις άμεσες ανάγκες της Πόλης .

Δέχομαι χωρίς καμία προσωπική φιλοδοξία, να συντονίσω αυτή την Δημόσια προσπάθεια και να απέχω μετά από κάθε προεκλογική δραστηριότητα.

Η κοινωνία οφείλει να στηρίξει αυτή την πρόταση και να απομονώσει άμεσα και όσο πιο σκληρά  μπορεί. αυτούς που ενδιαφέρονται για την καρέκλα και όχι για την πόλη.

Αυτούς που ενδιαφέρονται για τη δύναμη του κόμματός τους και όχι για την πόλη και αυτούς που στήνουν περιγύρους προωθώντας πρόσωπα διότι μέσω αυτών θα κάνουν δουλειές αύριο.

Όσοι πιστεύουν ότι γεννήθηκαν για να είναι Αρχηγοί ας το αποδείξουν ότι κάνουν για Αρχηγοί βάζοντας το καλό της Πόλης πάνω από το προσωπικό τους καλό.

Αυτό κάνουν οι Ηγέτες ,τα άλλα τα κάνουν αυτοί που νομίζουν ότι τους οφείλουμε να τους έχουμε Ηγέτες

Εάν περιμένουν να καταστραφεί η Πόλη για να εμφανιστούν ως σωτήρες τότε χάσανε και για αυτό δεσμεύομαι προσωπικά και δημοσίως, διότι δεν θέλω  να συμμετάσχω στην <ταφή του νεκρού > που λέει και ο ΕΛΙΟΤ

ΑΡΓΥΡΗΣ ΣΑΛΠΕΑΣ

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ

Την παράσταση στον ΑΠΟΛΛΩΝΑ πρέπει να την χαρούμε

Έφυγα χθες από την πρεμιέρα, των παιδιών που δεν θα μεγαλώσουν ποτέ ,  ευχαριστημένος με τον εαυτόν μου που άφησε για 2 ώρες τον καναπέ

 Αποφάσισα ΣΑΒΒΑΤΟΒΡΑΔΟ να πάω θέατρο και μάλιστα σε πρεμιέρα που δεν έχω πάει ποτέ άλλοτε στην ζωή μου.

Γιατί ?

1^ον]Είδα πραγματικό θέατρο ,κάτι που δεν συμβαίνει συχνά όταν πηγαίνεις θέατρο

2^ον]Είδα ένα έργο ,λαϊκό [bulbar ] με γέλιο ,άψογο παίξιμο από τα παιδιά και έφυγα με καλύτερη διάθεση από ότι πήγα

3^ο]Το έργο δεν είναι εύκολο ,παρότι σε παρασύρει σε κάτι τέτοιο οι αρχική διαδρομή του ανάμεσα σε ατάκες και μορφασμούς .Όταν ο πλοκή μπαίνει σε ατμόσφαιρα ΑΓΚΑΘΑ ΚΡΙΣΤΙ, τότε τα πράγματα δυσκολεύουν και νοηματικά και ερμηνευτικά .Τότε πρέπει  οι Ηθοποιοί    να βοηθήσουν τους θεατές να  απαντήσουν  σε ερωτήματα δύσκολα .

Ο φυσικός δολοφόνος είναι πάντα ο δολοφόνος ?

Εάν σε χρησιμοποιήσουν ως εργαλείο φόνου είσαι φονιάς η όχι ?

Εάν ο φυσικός δολοφόνος είναι εργαλείο ,τότε ποιος είναι ο δολοφόνος ?

Ότι και εάν έχετε να κάνετε ,αφήστε το και τραβάτε να δείτε την παράσταση ,διότι τα ερωτήματα περιμένουν απάντηση .

Το έργο γράφτηκε από τους ΡΗΓΑ –ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ και η γλυκιά  συμμορία ΛΑΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ,ΚΑΒΟΥΡΑ ,ΜΑΝΤΑ ,ΠΑΤΡΙΝΟΥ ,ΔΑΣΚΟΠΟΥΛΟΥ ,ΡΑΜΑΡΟΣΟΝ, και πολλοί άλλοι  το χρησιμοποίησαν για να μας χαρίσουν 2 πολύ όμορφες ώρες .

Μην το χάσετε 

ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

Η κρίση έχει φέρει τα πάνω – κάτω.

Υπονόμευσε  κάθε σαθρό διανοητικό οικοδόμημα  και ακύρωσε κάθε εικονική οικονομική πραγματικότητα .

Γεννάει όμως και φαντάσματα.

  Ορθώνει μπροστά μας, ως σκληρή πραγματικότητα, την εικόνα μιας κοινωνίας εύκολης σε απαντήσεις,  ανίκανης σε αναλύσεις του πραγματικού και επιρρεπή σε ταυτίσεις του θέλω με την πραγματικότητα [άκρατο βολονταρισμό το έλεγε παλιά η ΑΡΙΣΤΕΡΑ αυτό.]

Ορθώνει μπροστά μας ως φαντάσματα  την αθεμελίωτη ανάπτυξη, την επιφανειακή  Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, την τριτοκοσμική  παραγωγική οργάνωση τους κράτους.

Χαράσσει με τα χειρότερα χρώματα την  ανύπαρκτη συλλογική αλληλεγγύη, την  ανύπαρκτη πρωτογενή ελληνική (εκτός 4-5) διανόηση

και την ερημιά που υποδυόταν τον πλούτο .

 Αυτά δεν είναι  φαντάσματα . Είναι η σκληρή πραγματικότητα.

 Όλα αυτά, μαζί με την έλλειψη βάθους και κριτικής σκέψης του εκπαιδευτικού μας συστήματος τα τελευταία 40-50 ή και 200 χρόνια, οδήγησαν και κάποιους να βάλουν στο τραπέζι, ως λύση, τον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη, το Λεωνίδα, το Δαβάκη και άλλους που τίμησαν με τη ζωή τους, τη ζωή των άλλων  και όλων μας.

Παράγει όμως η ιστορία μέσα από τα πρόσωπα  ή τα γεγονότα ιδεολογία;

ΟΧΙ.

Η ιστορία, ως αλληλουχία προσώπων και γεγονότων, παράγει ένα συλλογικό DNA, εμπλουτίζοντας τη φυσική κληρονομιά του καθενός μας, αλλά δεν παράγει την πρόταση αναδιανομής του πλούτου.

Ο Κολοκοτρώνης και οι υπόλοιποι απελευθέρωσαν  την Χώρα αλλά δεν μπορούν να κάνουν κάτι για την ελληνοποίηση των  Εξοπλιστικών δαπανών .

Μόνο εμείς μπορούμε να  το κάνουμε.

Η ιστορία παράγει εμπειρία που μένει μόνο σε μια γενιά, αφού δεν κληρονομείται  και δεν μεταβιβάζεται .

Εάν η εμπειρία μεταβιβαζόταν από γενιά σε γενιά, δε θα είχαμε πολέμους.

Η Ιστορία παράγει συναισθηματικές και διανοητικές αναφορές, σημεία στήριξης( όπως και η ιστορία της οικογένειας του καθενός μας), αλλά δεν παράγει πρόταση συλλογικής οικονομικής δράσης , διότι εάν συνέβαινε αυτό, όλη η Ελλάδα θα ήταν γεμάτη «Αμπελάκια» .

Αυτοί λοιπόν που χρησιμοποιούν την Ιστορία ως μοχλό παραγωγής απαντήσεων στο σημερινό δράμα, καλό είναι να μπούνε στον κόπο να μας πουν πρώτα από όλα , ποιος Λαός , χιλιάδες χρόνια τώρα, διδάχτηκε ποτέ από την Ιστορία του?

 Εγώ με τα πέντε κολλυβογράμματα που έμαθα δεν το είδα πουθενά .

Η ιστορία [με τις εκδηλώσεις της ] όπως και η θρησκεία  ,απλά δηλώνουν  ως οφείλουμε όλοι ,τον σεβασμό σε αυτούς που την έγραψαν η την εμπνεύστηκαν .

Δεν δηλώνουν την πηγή του καλού η του κακού για το σήμερα .

Η πηγή του καλού η του κάκου του σήμερα είμαστε εμείς και εμείς έχουμε ανάγκη άμεση και επείγουσα ενός επαναπροσδιορισμού της ατομικής και συλλογικής μας ταυτότητας σε μηδενική βάση.

Διότι το χθες δεν είναι σήμερα και το αύριο δεν θα είναι σήμερα .Θα είναι διαφορετικό ,χειρότερο η καλύτερο , από εμάς εξαρτάται ,αλλά δεν θα είναι ούτε σήμερα ούτε χθες.

Οφείλουμε λοιπόν πρώτα από όλα,   με ιδεολογικούς όρους, δηλ.διανοητικής αναπαράστασης των πραγματικών συνθηκών σε συνδυασμό με τα υλικά ,συναισθηματικά και ψυχολογικά αναγκαία μας ,σε ατομικό  αλλά πρωτίστως δε συλλογικό επίπεδο , να  επαναπροσδιορίσουμε τους όρους των αναγκαίων συμμαχιών με νέα κριτήρια.

Κριτήρια  χρησιμότητας ,αποτελεσματικότητας ανιδιοτέλειας ,επάρκειας  και ας αφήσουμε τις κραυγές των λαμογιών που εκμεταλλεύονταν πάντα την ιστορία (σχέδιο Μάρσαλ, εμφύλιος,22,Αθηναική Συμμαχία ,Πτώση της Κων/λης, Πολυτεχνείο κ.λπ.) να αποτελούν μια απελπισμένη ηχώ ενός καιάδα της ιστορίας.

Ας δώσουμε φωνή στους σιωπηλούς αγωνιούντες , για να παραχθεί από το σήμερα η αναγκαία ιδεολογία της καθολικής συμμαχίας των ήρέμων, επαρκών, ψύχραιμων και χρήσιμων μελών της κοινωνίας,

η οποία οφείλει να συνθλίψει , για να σώσει τη χώρα,  τη συνεχιζόμενη ανίερη συμμαχία των ιδιοτελών ανεπαρκών μηρυκαστικών, μετρίων λαμογιών, ανικάνων να προσφέρουν οτιδήποτε πέραν των υπηρεσιών στον εαυτό τους. Σε αυτή την ανίερη συμμαχία , που οφείλουμε να συνθλίψουμε , δεν είναι μόνο Μνημονιακοί  η αντιμνημονιακοί. .Είναι φρούτα όλων των κήπων της Πολιτικής ζωής .

Ίσως τότε  η ιστορία θα μας έχει διδάξει έστω και εμμέσως και η ιδεολογία θα έχει παραχθεί υγειώς ,και όχι με όρους  ντόπινγκ χωρίς προοπτική και περιεχόμενο .

Οι επόμενες δημοτικές εκλογές θα δείξουν εάν έχω  δίκιο η όχι..

ΑΡΓΥΡΗΣ  ΣΑΛΠΕΑΣ

ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ

Πριν 2-3 χρόνια , ζήτησα για λογαριασμό μιας  εταιρίας της οποίας η εταιρία μας ήταν Σύμβουλος  από το ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ [Δημόσιο ] χρηματοδότηση 1,5 εκ. ευρώ.

Για το δάνειο αυτό ,προσφέραμε  ως εγγύηση ακίνητο με αντικειμενική αξία 6,5 εκ.ευρώ και ενεχυρίαση σύμβασης του έργου πολυετή  που θα απέδιδε 2.000.000ευρώ τον χρόνο για αρκετά χρόνια .

Το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό ,αυτοί δε που συνελήφθηκαν χθες και κάποιοι άλλοι που θα συλληφθούν σύντομα ,μου έλεγαν κάτι ανοησίες λες και μιλούσαν σε άνθρωπο από το ΤΟΥΜΠΟΥΚΤΟΥ .

Η άρνηση τους είχε σαν αποτέλεσμα να χαθούν 15 μόνιμες θέσεις εργασίας στον Πύργο και μια σειρά άλλα αναπτυξιακά πλεονεκτήματα για την περιοχή .

Επειδή δεν είμαι χθεσινός  ,παρήγγειλα τα νέα  στον τότε Υπουργό Εθνικής Οικονομίας εγγράφως και προφορικώς .

Αποτέλεσμα τίποτα .Έζησαν εκεί και βασίλεψαν

Χθες βράδυ θυμήθηκα τον μακαρίτη τον Πατέρα μου που μου έλεγε σε μια δύσκολη στιγμή μας . <Η ζωή κύκλους κάνει >

Ποτέ δεν χαίρομαι για τα προβλήματα των Ανθρώπων όπως και να μου έχουν φερθεί ,γιατί πιστεύω στην συμπαντική δικαιοσύνη,   αλλά χθες βράδυ ένιωσα ένα αίσθημα ανακούφισης ,όχι για μένα ,αλλά για ένα νέο Μηχανικό από την ΑΜΑΛΙΑΔΑ ο οποίος έζησε την ιστορία και κόντεψε να βρει τον μπελά του από αυτούς τους ΑΛΗΤΕΣ  διότι υποστήριζε ότι είχα δίκιο.

Σε αυτή την ιστορία υπάρχουν και χειρότερα ,αλλά βαριέμαι να τα γράψω τώρα.