ΘΕΑΤΡΟ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΘΕΑΤΡΟ   <ΤΡΕΙΣ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ >

Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι ‘’Τρείς στο κρεβάτι μας’’ και να εννοεί την Τρόικα.

Το έργο γράφτηκε από τον Αντρέ Ρουσέν και σε πρώτη ανάγνωση χρησιμοποιεί τις συμπτώσεις για να πλάσει ένα ευρηματικό μύθο με προοπτική γέλιου αλλά και ανατομίας  των σχέσεων ενός ζευγαριού. Επειδή ο Ρουσέν πέρα από συγγραφέας   ήταν ηθοποιός και σκηνοθέτης, ο λόγος του έχει την απαιτούμενη θεατρική οικονομία, και η επιδιωκόμενη ανάλυση μέσω του γέλιου δημιουργεί καλούς υπαινιγμούς.

Όμως η σημαντικότερη εκδοχή των γεγονότων που διαδραματίζονται στη σκηνή, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν είναι η ανάλυση  των πραγματικών διαστάσεων ενός ‘’Ιψενικού τριγώνου’’ αλλά το πόσο μπορεί να γελοιοποιηθεί ένας άνδρας από μία ή για μία όμορφη γυναίκα.

                Τα ‘’Ιψενικά Τρίγωνα’’, εκτός του ΄Ιψεν,  τα έχουνε αναλύσει και άλλοι καλύτερα από τον Ρουσέν , στο συγκεκριμένο όμως έργο αναδύεται καθαρά η γελοιοποίηση δύο ανδρών μπροστά στο ‘’σκοτεινό αντικείμενο’’ ενός σαρκικού ή συναισθηματικού πόθου.

 Η γελοιοποίηση δεν γίνεται μόνο μέσα από την συμπεριφορά του απατημένου συζύγου , αλλά και  μέσα από την συμπεριφορά του πολυπράγμονα εραστή, ο οποίος  με μηδενικό αυτοσεβασμό, στη προσπάθεια του  να δώσει περιεχόμενο στη ζωή του μέσα από πολλές γυναικοκατακτήσεις, οδηγεί όλη τη ζωή του μέσα σε ένα τεράστιο ψέμα. 

                Όλα αυτά υποστηρίζονται από διαλόγους και υπαινιγμούς που βγάζουν γέλιο και όπως πάντα, επειδή περνάμε εποχές  στην διάρκεια των οποίων  αναγκαστικά θα αναρωτηθούμε για όλα, καλό είναι να δούμε την παράσταση και να αφεθούμε στο μύθο του αυτόνομου συναισθήματος και της ελκυόμενης αίσθησης.

                Η Θεατρική  Ομάδα ‘’Δούρειος Ίππος’’ χρόνια τώρα προσπαθεί σεμνά να πει κάτι στην κοινωνία αυτής της πόλης. Είναι όμορφο αυτό από μόνο του, γίνεται δε πιο όμορφο, όταν μας προτείνει και μια παράσταση σαν αυτή, από την οποία θα φύγετε με ένα μειδίαμα στο στόμα και πιθανώς ένα  καινούργιο φεγγίτη στο μυαλό σας. 

Οι συντελεστές της παράστασης έχουν αντιμετωπίσει  επαγγελματικά την προσπάθεια τους και εάν αναλογιστεί κανείς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δουλεύουν , οφείλουμε να τους αποδώσουμε  ένα μεγάλο μπράβο. Αυτές οι προσπάθειες πρέπει να στηρίζονται από όλους μας γιατί αφήνουν δρόμους ανοικτούς σε μια εποχή που  η ερήμωση των κοινωνικών λειτουργιών είναι σε ημερήσια διάταξη.

Ο Δήμος οφείλει όλες αυτές τις προσπάθειες να τις δει ως ενότητα  παραγωγής  Θεατρικού Πολιτισμού στην Πόλη μας και να τις αγκαλιάσει χωρίς να καταργεί την αυτονομία τους .

ΑΡΓΥΡΗΣ  ΣΑΛΠΕΑΣ

ΑΛΕΚΟΣ ΜΕΝ.ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

(καθηγητής Φυσικής)

- Λίγα λόγια αφιερωμένα στην μνήμη του από τον Θοδωρή Τάκη Αντωνόπουλο –

Ο απλός,

ο λιτός και απέριττος,

ο λιτοδίαιτος και ολιγαρκής,

ο αυστηρός κριτής του εαυτού του,

ο δίκαιος με τον πλησίον του,

ο εξόχως συνεπής,

ο μακράν ευγενής,

ο σεμνός,

 το ακοίμητο πνεύμα,

το ανήσυχο βλέμμα,

ο παρασάγγας απέχων,

ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ,

ο εκπαιδευτής και δια βίου εκπαιδευόμενος,

ο φίλος, ο συγγενής και ο συνεργάτης,

ο αδελφός και πατέρας,

ο ταγμένος και προσηλωμένος,

ο εύστοχος και ο ακριβής,

το βουνό, το ποτάμι και η θάλασσα,

ο επιδέξιος οδηγός και ο ενεργός επιβάτης,

η Ελλάδα που ονειρευτήκαμε και την αξίζουμε,

ο αμέθυστος οίνος από τ’αμπέλι του,

το δροσερό νερό απ’ το πηγάδι του,

ο παληός και ο μοντέρνος,

ο ρήτορας της σιωπής,

ο άνθρωπος στη διαπασών,

ο τρυφερός και αισθαντικός,

ο ένας για όλους

ο άοπλος με τα’ανίκητα όπλα

 («την γλώσσαν μου έδωσαν ελληνικήν»),

το παιδί και μαζί ο έφηβος και ο άντρας

σε συμπαγή σχηματισμό,

η ισχύς και η σεμνότης εν τη ενώσει,

η ποιότητα,

η ταπεινότητα,

το σημείο αναφοράς και η εδραία βάση,

το μέτρο της αξίας,

ο αθώος αμνός και το λιοντάρι,

ο διατελών εν επιγνώσει

(μας αγάπησε περισσότερο από όσο μας το έδειξε

γιατί γνώριζε την οικονομία της αγάπης),

ο μελετητής και ο στοχαστής,

 ο πληροφορημένος και ο έγκυρος,

ο διαρκώς εξελισσόμενος,

ο στέρεος,

το φέρον στοιχείο,

ο διαρκώς συνεισφέρων,

ο υπεράνω,

ο «αλλού» και πάντα εκ του σύνεγγυς,

ο ανέγγιχτος,

ο εκλεκτός και ο επίλεκτος,

ο σαφής και ο σώφρων,

ο «εκ των ων ουκ άνευ»,

ο χαρισμένος και ο χαρισματικός,

ο βαρύς ίσκιος και το άπλετο φως,

το «σύννεφο που φορούσε παντελόνια»,

το αλφάδι, ο γνώμονας και ο πήχυς,

ο αναγκαίος και ικανός όρος

με την κιμωλία στα μακριά του δάκτυλα

διευθύνοντας τη συναυλία της γνώσης,

ο ανένδοτος βράχος,

ο αυτόνομος και πάντα ενωτικός,

ο διαλεκτικός,

ο οργανωμένος λόγος σαν θεμέλιο της πράξης,

η τάξη και η συμμετρία,

η βαριά και ασήκωτη ευθύνη,

για όσα δεν έκανε,

για όσα έκανε,

για όσα δεν πρόλαβε να κάνει,

ο άνθρωπος-θυσία,

ο μαχητής,

ο μοναχικός δρομέας των μεγάλων αποστάσεων,

το ελάφι, το ζαρκάδι και ο αίγαγρος,

ο μη αναλισκόμενος,

ο μη αναλώσιμος,

ο μη εύκολος και μη διαθέσιμος,

ο μη εκποιήσας τις αξίες και τις αρχές του,

αυτός που παρέμεινε πλούσιος

όταν έκανε το τελευταίο του ταμείο,

δίνοντας λόγο μόνο στα πιστεύω του

και καμιά σπιθαμή στους «δήθεν» και στους «έτσι»,

έχοντας όμως και για αυτούς μια συγκατάβαση,

γιατί η δική του θρησκεία

έδινε ευκαιρίες

ακόμη και στα άδεια κουστούμια,

ο υπερήφανος και ευθυτενής,

με δυο μάτια να ξεπλένουν το αύριο,

σε μια διαδικασία διαρκούς απορρύπανσης,

από τα πλαστικά συνθήματα και τις αγοραίες ιαχές,

του κοινού και των ατζέντηδων,

που μάταια προσπάθησαν να τον τουμπάρουν,

ο ανθιστάμενος και διαβιώσας

πέρα από τα όρια που καθορίζουν οι συμβάσεις,

της καθημερινής τριβής και της ευτέλειας,

έχοντας φτιάξει το δικό του καλύβι

στην ενδοχώρα της δικής του Επικράτειας,

μεταξύ Παλαιοχωρίου και Παραδείσου,

εκεί όπου σμίγουν τα ελεύθερα πουλιά

οι ελεύθεροι άνθρωποι

και οι ελεύθερες σκέψεις,

ισορροπώντας στην αδρή γραμμή του ορίζοντα

που εκείνος άνοιξε διάπλατα για εμάς,

 ο παντός καιρού και περιστάσεων ΑΞΙΟΠΡΕΠΗΣ,

ο ευπρεπής,

με την ασφάλεια που μόνο οι γνώστες διαθέτουν,

εκείνοι που δεν χρειάζεται να αποδείξουν το κάτι,

για να κατακτήσουν το τίποτα,

ο συνεπής προς εαυτόν και προς τρίτους,

ο διαρκώς διδάσκοντας το ήθος,

στεγνώνοντας ακόμη και την ψυχή του

για να καταστήσει ευχερέστερη την πορεία των άλλων,

όπως πράττουν οι φυσικοί αρχηγοί,

εκείνοι που δεν παραδίδονται,

στην όποια επίκαιρη ορθοδοξία,

αλλά παραδίδουν το όλον τους,

σαν μια φέτα ψωμί,

σαν ένα ποτήρι νερό,

ή σαν ένα λουλούδι,

ένας Έλληνας σαμουράϊ,

τιμών και τιμώμενος,

που προστάτεψε τις ρήτρες, τα αρχεία και τους κώδικες,

στις απόκρυφες ρωγμές του χρόνου,

για να παραδοθούν σε εμένα,

                                 σε εσένα,

                                 και στον άλλονε

στην τιμή της αρχέγονης αξίας τους.

Τώρα διακόπτω το τραγούδι μου

μαζεύω τα σύνεργα και τις κιθάρες

σωπαίνω

και σ’ακούω να μου λες

το τελευταίο σου αστείο:

Πως η φυγή σου είναι μια απλή εκδορά

και όχι βαθύ σκίσιμο στο στήθος,

ότι είναι μια αβλαβής διέλευση

από τα χωρικά ύδατα του θανάτου,

ότι ο χώρος και ο χρόνος θα γεμίσουν και πάλι,

από το ηθικό πλεόνασμα που μας κατέλιπες

Προφανώς το’χεις ψάξει το ζήτημα,

και για αυτό δεν αντιλέγω.

                                                     (ανήμερα το Πάσχα 2011)       

ΘΕΑΤΡΟ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ο Έρως του Παπαδιαμάντη ή ο ΄Ερως δια του Παπαδιαμάντη.

Τη κυρία Στιβανάκη δεν έχω την τιμή να τη γνωρίζω , ούτε είχα μέχρι χθες ακούσει κάτι γι’ αυτήν, σαφώς με ευθύνη δική μου.

Όμως είχα την απόλαυση να παρακολουθήσω την «παράσταση» που έξοχα έστησε στο θέατρο «Απόλλων» με τη θεατρική ομάδα Πύργου.

Είχαμε συνηθίσει μέχρι σήμερα, από τα υπέροχα παιδιά των θεατρικών ομάδων της πόλης μας, εξαιρετικές θεατρικές προσπάθειες , δεδομένου πάντα  του ερασιτεχνισμού των περισσοτέρων συντελεστών και των υλικοτεχνικών συνθηκών μέσα στις οποίες γεννήθηκαν.

‘Όμως χθες βράδυ, το «σοκ» της απόλαυσης  διαδέχθηκε ο αιφνιδιασμός της σύλληψης και της σκηνοθετικής συγκρότησης του θέματος  και τον αιφνιδιασμό και αρχικό φόβο της θεματικής και σκηνοθετικής  σπονδύλωσης της παράστασης, διαδέχθηκε η ηδονή  των  χρωμάτων, των ήχων και των εξαιρετικών ερμηνειών από όλους τους συντελεστές της παράστασης.

Έξοχη παράσταση με έξοχα σκηνοθετικά ευρήματα, με τον χορό να είναι πρωταγωνιστές  και τους πρωταγωνιστές να είναι και ο χορός εναλλάξ.

Σκηνοθεσία ύποπτα γραμμική, ώστε να αιφνιδιάζεσαι όταν η πολύ όμορφη ερμηνεία τραγουδιών και θρησκευτικών ύμνων της κυρίας Ελίνας Μίχου σε παρασύρει σε θρησκευτικές κατανύξεις του κοσμοκαλόγερου Παπαδιαμάντη ενώ εσύ παρακολουθείς την ρεαλιστική πλευρά μιας ιστορίας , και αυτός σε ταράζει  με την χαρά που νιώθει επειδή   η Αγία Αναστασία δεν κατάφερε να τον θεραπεύσει από την αρρώστια του Έρωτα.

Ο Παπαδιαμάντης είναι ο άνθρωπος που κουβάλησε σε όλη του τη ζωή πραγματικά το Θεό στις πλάτες του και μέσα του.

Το Θεό που αγαπά τα πλάσματά του περισσότερο για τις αδυναμίες τους παρά για τις δυνατότητές τους.

Το Θεό που δε σκανδαλίζεται όταν ο πιστός του, του ζητά να μην  τον θεραπεύσει από την αρρώστια του διαχρονικού Ερωτικού πάθους του,  αφήνοντας  έτσι  έξω από τη λογική του τις αλήθειες που γεννιούνται και χάνονται σε μια στιγμή.

Γι’ αυτό η φυγή της Λιαλιώς έχει σημασία και όχι το «ανήθικο της εγκατάλειψης της συζυγικής στέγης», η ντροπή αλλά και ο έρωτας του κρυπτόμενου στην  ιδιότητα του Αμερικάνου, πρώην αρραβωνιαστικού έχει σημασία και όχι αυτή καθ’ εαυτή η επιστροφή του.

Ο κατά Παπαδιαμάντη « Έρως» θέμα της παράστασης, αναδεικνύει την αρχαιοελληνική έννοια του «Έρωτος» μέσα από το μυαλό και την ψυχή του βαθειά θρησκευόμενου χριστιανού, προσπαθώντας  να βρει θέση μέσα στο χριστιανικό ιδεώδες της  απόλυτης αγάπης, η μέγιστη ανθρώπινη δυνατότητα -αδυναμία ο Έρως και το εξ’ αυτού πάθος.

Η μοίρα του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού χωρίς περικοκλάδες και αηδίες, είναι και θα είναι η σύμπλευση της κορυφαίας ιδέας του χριστιανισμού, της Αγάπης με την κορυφαία ιδέα του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, την ιδέα του Έρωτα.

Η παράσταση είναι σοκαριστικά εξαιρετική!!

Σε μια μικρή σκηνή όπως είναι ο Απόλλων, ανεβαίνει μια πολυπρόσωπη παράσταση με ένα αφαιρετικό σκηνικό, που σε αφήνει να βλέπεις τις δικές σου εικόνες, εκεί που δεν υπάρχουν.

Χορογραφίες απλές, γεμάτες όμως αισθαντικότητα ,. με κινήσεις απέριττες ώστε ο νους να μη φεύγει από το συλλογικό που είναι και η σκηνοθετική άποψη και να χάνει το νόημα  του ακουμπώντας στη  φιγούρα κάποιου χορευτή.

Δε λείπει τίποτα και  το να γράψουμε   ότι όμορφο αισθανθήκαμε από όλους τους συντελεστές θα ήταν κατάχρηση του χώρου της εφημερίδας.

Όμως νοιώθω την ανάγκη να επισημάνω  ότι ο Γιάννης  Μανώλης ξεπέρασε τον εαυτό του, με 2 συνεχείς ώρες στη  σκηνή,  με αμέτρητους μονολόγους του Παπαδιαμάντη  παράλληλα δε, δεν υπέσκαψε ούτε στιγμή ως φιγούρα και ως λόγος την τρυφερότητα με την οποία θα διηγείτο ο Παπαδιαμάντης τα γραπτά του.

Παραμένουν επίσης  σταθερές αξίες αυτής της ομάδας ο Βασίλης Σαργέντης, ο Βασίλης  Μποβολέτης , η κυρία Μάρκοβα, η κυρία Γερασιμοπούλου, και ολοι οι άλλοι έξοχοι υπερασπιστές της σκηνοθετικής σύλληψης επί σκηνής.

Στους καιρούς που ζούμε ,δεν συμβαίνουν πολλά όμορφα πράγματα γύρω μας .

Ας αντισταθούμε  στα μαύρα της εποχής ,αναζητώντας τα χρώματα της ομορφιάς που προσφέρουν ,όσοι με εκρηκτικές σιωπές τα φέρνουν δίπλα μας 

ΘΕΑΤΡΟ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Λεωφορείο ο Πόθος

Μπράβο τους! Τα κατάφεραν.

Όταν στο περσινό σημείωμα πρότεινα το « Λεωφορείο ο Πόθος» ως επόμενο έργο της θεατρικής ομάδας του Δήμου Πύργου, περισσότερο αστειευόμουν παρά μιλούσα (έγγραφα) σοβαρά.

 Όμως τα παιδιά με πήραν στα σοβαρά και το επιχείρησαν.

Και μπράβο τους!

Έφτιαξαν πάνω σε ένα δύσκολο έργο μια αξιοπρεπή παράσταση χωρίς υπερβολές και με πολύ καλές αντοχές στις δύσκολες στιγμές του.

Το έργο έχει σαν κύριο θέμα τη μετάβαση μιας γυναίκας, από την υπερβολική ευαισθησία και ματαιοδοξία της εφηβείας στη σχιζοφρένεια και τον αλκοολισμό της νεανικής ωριμότητας.

Γέφυρα και άλλοθι περάσματος,  από τη μια κατάσταση στην άλλη,  η τραγική απώλεια του συζύγου,  αφού προηγούμενα έχει  διαπιστωθεί η σεξουαλική του ιδιαιτερότητα, γεγονός σοκ για την αριστοκράτισσα της υπαίθρου.

Το έργο δεν είναι εύκολο. Οι ρόλοι υπερβολικά απαιτητικοί.

Μεγάλοι ηθοποιοί αναμετρήθηκαν μαζί τους στα 60 τελευταία χρόνια.

Η < δική μας παράσταση>  ήταν αξιοπρεπέστατη στο σύνολό της.

Ο Ν. Λαινόπουλος σαν Κοβάλσκι, ξεπέρασε το φυσικό ναρκισσισμό του, και σε χαμηλούς τόνους πέρασε το ρόλο με εξαιρετική αξιοπρέπεια.

H κυρία Κάβουρα ως Μπλανς έπεσε κατευθείαν στα βαθειά.

Με μηδενική θεατρική εμπειρία, ανέλαβε έναν από τους πιο δύσκολους ρόλους του παγκοσμίου ρεπερτορίου.

Τα κατάφερε καλά. Ελπίζουμε με την πρόοδο των παραστάσεων σε βελτίωση της κίνησης και του λόγου της.

 Ένστασή μας παραμένουν δυο σημεία της υποκριτικής της άποψης:

- Η Μπλάνς δεν είναι συνέχεια μεθυσμένη, ή υπό την επήρεια αλκοόλ, άρα κάποιες στιγμές της το σώμα της και ο λόγος της θα πρέπει να κινούνται σε σταθερή τροχιά.

- Ο αλκοολισμός είναι αποτέλεσμα της σχιζοφρένειας και όχι το αντίθετο, άρα η μανιοκαταθλιπτική της συμπεριφορά θα πρέπει να έχει και την κυκλοθιμικότητα της νόσου. (υπάρχει επιστημονικό δεδομένο ότι ο αλκοολισμός προκαλεί νευροψυχιατρικές δυσμορφίες, αλλά πιστεύουμε ότι στην περίπτωση αυτή δεν ισχύει αυτό).

Αυτά με στόχο τον προβληματισμό πάνω σε ένα θεατρικό κείμενο και όχι την άσκηση κριτικής.

Οι γυναίκες αυτού του είδους, γυναίκες παγίδες για ευαίσθητους άνδρες, που υποστηρίζουν τον ανδρισμό τους μέσα από το δρόμο της ευαισθησίας και όχι της βίας, στην ουσία τους είναι φορείς «ολέθριων σχέσεων».

Σχέσεις όμως που προτιμούνται από τους πραγματικούς παίκτες του ερωτικού παιγνιδιού, αφού υπόσχονται κατακτήσεις σε ένα άγνωστο γήπεδο και όχι επίπεδες διαδρομές μιας ανούσιας καθημερινότητας.

Από την «Αντιγόνη» μέχρι τη «Στέλλα» του Κακογιάννη, το μοντέλο παραμένει το ίδιο και η απόπειρα ανίχνευσης του μυστηρίου του παραλόγου, ο μεγαλύτερος πειρασμός.

Η σκοτεινή πλευρά του μισού του ουρανού ταυτίζεται σ’ αυτές τις σχέσεις με τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού των ερωτικών νυχτών.

Θέλεις να απολαύσεις αυτό που βλέπεις και οι υπαινιγμοί γίνονται θάλασσες επιθυμιών.

Το σύνολο της παράστασης είναι πολύ πάνω από το επίπεδο μιας ερασιτεχνικής παράστασης επαρχιακού επιπέδου.

Η κυρία Μαντά ως Ευνίκη, όπως και σε προηγούμενες συμμετοχές της, αποδεικνύει ότι είναι πηγαίο ταλέντο. Σταθμός κατά τη γνώμη μου, για την υποκριτική της απελευθέρωση, ο ρόλος της ως Μήδεια.

Ο κύριος Ανδρούτσος ως Στηβ, ο κύριος Κατσουλάκης ως Πάμπλο, ο κος Γεωργόπουλος ως γιατρός και εισπράκτορας, η κα Πετράκη ως Μεξικάνα και η κα Πλιατσίκα ως νοσοκόμα, παίζουν απολαμβάνοντας αυτό που κάνουν και μαζί τους και εμείς.

Πριν κλείσω αυτό το σημείωμα θέλω να κάνω τις εξής επισημάνσεις:

- Ο Γιάννης Μπερέτσος ως Μιτς, ξεπέρασε τον εαυτό του με αυτό το ρόλο, ίσως γιατί του πηγαίνει περισσότερο από άλλους. Σταθερό βήμα και φωνή στακαρισμένη σωστά. Εάν αφήσει το σώμα του να ακολουθεί την ελαστικότητα των αισθημάτων του, θα εκπλήξει θετικά και στο μέλλον.

- Η κα Μαρούντα ως Κυρία Κοβάλσκι, εξαιρετική σε έναν απαιτητικό ρόλο με σκαμπανεβάσματα και δυσκολίες κίνησης (ιδιαίτερα στην εγκυμοσύνη).

- Ο Θανάσης Θεολόγης ως σκηνοθέτης αντιμετώπισε την παράσταση επαγγελματικά, παρότι είχε ερασιτέχνες και άφησε τη σφραγίδα του στο ρυθμό και την  κίνηση των ηθοποιών. Κάποτε όμως θα πρέπει να τολμήσει και ανατροπές διότι δεν είμαι σίγουρος ότι ο Πόθος σηματοδοτεί τη Μπλανς και όχι τη Στέλλα, που για το κορμί του Στάνλευ, ακύρωσε τις απαιτήσεις της καταγωγής της, ή αν οι απαράδεκτες ενέργειες στο παρελθόν της Μπλανς είναι ο δρόμος της αμαρτίας ή της αναζήτησης μιας νέας αθωότητας.

- Θέλω επίσης να σταθώ στα εξαιρετικά σκηνικά δεδομένης της σκηνικής αδυναμίας του χώρου του Απόλλωνα

- Ο κύριος Χρυσανθακόπουλος είναι η μεγάλη έκπληξη της βραδιάς. Έχει στήσει ένα εξαιρετικό σκηνικό 4 επιπέδων-χώρων, με ευφυέστατο εύρημα την είσοδο – έξοδο στα σπίτια,  μέσα και έξω από τα σπίτια.

Η επισήμανση αυτή είναι μέρος, μιας γενικότερης επισήμανσης,,  ότι δίπλα μας ζούνε σημαντικοί νέοι άνθρωποι και καλό είναι να φροντίσουμε να τους «δούμε» και να τους αξιοποιήσουμε σε όλες τις μορφές της κοινωνικής μας ζωής.

- Τέλος ο Δήμαρχος πρέπει επιτέλους να αποφασίσει να κάνει και κάτι πέρα από δηλώσεις.

Τέσσερα χρόνια του λέμε και του γράφουμε ότι η πόλη χρειάζεται ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ για να μην πάει όλη αυτή η προσπάθεια τόσων ανθρώπων και τόσων χρόνων χαμένη.

   Θα το κάνει ή όχι;

ΑΡΓΥΡΗΣ  ΣΑΛΠΕΑΣ

Eλλάδος εγκώμιον

                         Eλλάδος εγκώμιον

Δεν ταυτίστηκα ποτέ με όλους αυτούς που υποτιμούν και βρίζουν την χώρα μας και χώρα τους ,διακρίνοντας πάντα μέσα μου δυο Ελλάδες .

Μια αυτή των λαμογιών, μετρίων αχρήστων και λοιπών φρούτων και μια εκείνων που με εκκωφαντικές σιωπές παρήγαγαν έργο για την οικουμένη και όχι μόνο για την χώρα μας

Η γλυπτική συναισθημάτων  της Παπαγιαννοπούλου και η γραφή χρωμάτων του Ελύτη είναι ο μίτος που οδηγεί στην ψυχή του Έλληνα, που δυστυχώς ελάχιστοι κρύβουν πλέον μέσα τους.

Η αισιοδοξία  του Φασιανού και η κατάθλιψη του Ελ Γκρέκο είναι η διαδρομή ενός καθαρού ελληνικού βλέμματος που πλέον ελάχιστοι διαθέτουν.

Το Test-Pap του Παπανικολάου και οι θεωρητικές επεξεργασίες  Φυσικής του Νανόπουλου είναι το ιδανικό εφαλτήριο του ελληνικού μυαλού που ελάχιστοι πλέον γνωρίζουν τη χρήση του.

Ο Βενιζέλος, ο Τρικούπης, ο Καζαντζάκης, ο Θεόφιλος, ο Εγγονόπουλος, ο Εμπειρίκος, ο Καραθοδωρής, ο Αγγελόπουλος, ο Μπενάκης, ο Καβάφης, ο Αξελός, ο Καστοριάδης, ο Πουλατζάς,  ο Ωνάσης, η Μελίνα,  ο Θεοδωράκης ,ο Χατζιδάκης , η Παξινού, ο Γαβράς, ο Ρίτσος ,είναι το μέγα της Ελλάδος εγκώμιον απέναντι στους «απειροελάχιστους» που έφεραν τη χώρα μας εδώ που είναι σήμερα.

Δείτε τους πρώτους, προσθέστε  αυτούς που ξεχάσαμε και αντλείστε αισιοδοξία για εσάς και τη χώρα μας.

Διότι αυτοί θα μας ξαναβγάλουν από την συνολική πτώχευση που έχουμε υποστεί

                                                                             

                                                                                              

               ΑΡΓΥΡΗΣ  ΣΑΛΠΕΑΣ