Η ΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ

Τα τελευταία 30 χρόνια, το φαινόμενο των «εξαρτημένων  ανακλαστικών» και της  «αγελαίας συμπεριφοράς» που διέπει την συμπεριφορά των  μαζών ιστορικά, ισχυροποιήθηκε στην ελληνική κοινωνία, ως εύκολο αποτέλεσμα ενός «εικονικού ευδαιμονισμού».
Δεν ίσχυε παλαιότερα? Ίσχυε , αλλά ελπίζαμε ότι η άνοδος του μορφωτικού και βιοτικού επιπέδου  θα απελευθέρωνε την σκέψη ,από την απλή ανάκλαση μιας ψευδαίσθησης
Αφού περνάμε καλά, αυτό σημαίνει ότι είναι σωστά αυτά που λένε οι πολιτικοί, άρα λένε αλήθειες. Αυτός ό δρόμος σκέψης είναι «εξηρτημένο ανακλαστικό» δεν είναι σκέψη, πολλώ δε μάλλον δεν ήταν κριτική σκέψη, που αποτελεί βασική προϋπόθεση της ορθής πολιτικής συμπεριφοράς. Δεν ήταν σκέψη, διότι απλώς μετέτρεπε την επιφάνεια σε αλήθεια πραγματικότητας. Ένα σύννεφο δεν είναι πάντα ένα σύννεφο βροχής, μπορεί να είναι και ένα σύννεφο καπνού που κρύβει μια φωτιά.
Έτσι φτάσαμε ως εδώ, στις ευκολίες.
Αντικαταστήσαμε το μύθο ενός λαϊκού τραγουδιού  με τραγούδια συνθημάτων. Αντικαταστήσαμε το ταλέντο ενός ζωγράφου ή ενός γραφίστα με ένα πρόγραμμα στο κομπιούτερ.
Αντικαταστήσαμε τον οικογενειακό διάλογο με την τηλεόραση.
Αντικαταστήσαμε την φροντίδα του γονέα με τα χρήματα του φροντιστηρίου.
Αντικαταστήσαμε την αξιοκρατική επαγγελματική διάρθρωση της παραγωγικής κοινωνίας, με το όλοι μπορούν να γίνουν όλα στο όνομα « παιδεία για όλους»
Παιδεία για όλους η  δυνατότητα «παιδείας για όλους»?
Ο  πληθωρισμός  επαγγελματικών σχολών μετέθετε  κάποια ποσοστά ανεργίας μερικά χρόνια μετά και εξαγόραζε   την ψήφο ψυχοκαταναγκαστικών γονέων  μέσω σπουδών των παιδιών τους χωρίς προοπτική.
Αντικαταστήσαμε την Μελίνα  με αστέρες 10 λεπτών  και τον Καζαντζίδη με τον Ρουβά.(με η χωρίς φούστα)
Αντικαταστήσαμε τους φιλάθλους με συμμορίες οπαδών.
Αντικαταστήσαμε την σχέση με την γή, με την σχέση Αγρότης-αλλοδαπός-επιδότηση.
Αντικαταστήσαμε την σχέση Θεού- Ανθρώπου με τον θρησκευτικό τουρισμό και το Θρησκευτικό εμπόριο.
Αντικαταστήσαμε τον έρωτα ενός ανθισμένου κήπου με την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου.
Αντικαταστήσαμε  την αναγκαιότητα ενός διαρκούς και υπεύθυνου συνδικαλισμού με τον κρατικό συνδικαλισμό, όχι ως διορισμένο από το κράτος, αλλά διορίζοντας στο κράτος.
Όλα τα παραπάνω και άλλα πολλά «ων ουκ έστι αριθμός» αντικατέστησαν την αλήθεια με το ψέμα κάθε ιστορικής επικαιρότητας και ενώ το πλοίο έμπαζε από παντού(ναρκωτικά, παιδεία, φοροδιαφυγή, εξοπλιστικά, τοπικοί παραγοντισμοί και πλουτισμοί, κρατικοδίαιτοι επιχειρηματικότητα, απέραντη  διάχυτη βλακεία και μετριότητα κ.α.) η κοινωνία με το «καμπριολέ» κοίταζε τη γυναίκα του γείτονα, διότι, αφού απέκτησε «καμπριολέ» , θεωρούσε ότι είχε πλέον δικαιώματα και στη διπλανή κρεβατοκάμαρα, χωρίς βέβαια να υποψιάζεται ότι πιθανόν είχε χάσει τα δικαιώματα και στη δική του κρεβατοκάμαρα.
Η εικονικότητα μπορεί να αποδώσει μέσα από την παραμόρφωση και την έλλειψη μόρφωσης, εικόνες θεού ακόμη και σε κάποιον  ολοσχερώς ελλειπή.
Έτσι γεννήθηκαν οι «κύριοι ΤΙΠΟΤΑ» οι οποίοι διαφέντευαν την καθημερινότητα μας και αποτέλεσαν μοντέλο ζωής και Life-style για τους πολλούς.
Τώρα όμως?
Το Τίποτα δεν μετράει πλέον, διότι το τείχος του καθρέπτη έπεσε και όλοι ξαφνικά είδαν ότι ο Βασιλιάς είναι γυμνός.
Είναι φυσιολογικό οι πολλοί να θέλουν να ξαναζήσουν στο ψέμα, στην θαλπωρή της εικονικότητας και όπου βγάλει. Εξ άλλου η ζωή είναι μικρή γιατί να το ψάχνουμε το θέμα. Έλα όμως που πλέον δεν υπάρχουν μηχανήματα (λεφτά) για την δημιουργία εικονικών στούντιο ζωής!
Έλα όμως που το ψέμα το πληρώνει αυτός που το ανέχθηκε και όχι αυτός που το δημιούργησε.
 Έλα όμως που για να δούμε την αλήθεια πρέπει επιτέλους να σκεφτούμε με δεδομένα και όχι με συνθήματα και υποσχέσεις.
Το απαγορευμένο αγαθό των τελευταίων 30 ετών, δηλαδή η σκέψη, γίνεται πλέον αγαθό επιβίωσης και αυτό είναι το μεγάλο «ΣΟΚ» που πρέπει να γίνει δόγμα ,λέγοντας  όχι στο <δόγμα του ΣΟΚ>.
Σκέφτομαι και μετά ψηφίζω, όχι πρώτα ψηφίζω και μετά σκέφτομαι. Η εικονική σκέψη της κοινωνίας πρέπει να δώσει την θέση της σε μια κοινωνία της σκέψης.
Δύσκολο, επώδυνο, αλλά αναγκαίο για την επιβίωση της χώρας μας.
Την ευθύνη της χώρας πρέπει πρώτα να την αναλάβουμε με την αναλυτική και κριτική σκέψη μας και μετά με την ψήφο μας.
Η Κυριακή είναι ένα πρώτο βήμα.


Δεν είναι εύκολο, διότι εάν είναι εύκολο θα είναι και πάλι λάθος.
Την Κυριακή, ας κάνουμε μια αρχή μετατροπής της εικονικότητας σε πραγματικότητα.
 Ας ψηφίσουμε αυτούς που έστω την τελευταία στιγμή, έστω και από ανάγκη άρχισαν να λένε την αλήθεια για το σύνολο του προβλήματος .
Με διάθεση κριτική και απόφαση να τα αλλάξουμε όλα, ας ξεκινήσουμε από την πρώτη απαίτηση.
Από εδώ και πέρα μόνο αλήθειες στην πολιτική αλλά και μεταξύ μας.
Κάθε άλλος δρόμος όχι μόνο δεν θα καλυτερέψει το μέλλον μας έστω και εικονικά αλλά θα μηδενίσει εντελώς και τις ελάχιστες εναπομένουσες προοπτικές βελτίωσης του μέλλοντος των παιδιών μας.

ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ

ΠΥΡΓΟΣ 17/5/2012

Το Σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα στη χώρα μας,  που μέχρι σήμερα φιλοδοξούσε να εκφράσει το ΠΑΣΟΚ, κινδυνεύει να χαθεί ως ρεύμα ιδεολογίας και οργάνωσης της κοινωνίας κα της πολιτικής για τους εξής λόγους:
• Διότι σε κάθε κρίση ενισχύονται παραδοσιακά  τα άκρα λόγω των μη ΛΟΓΙΚΏΝ  αντιδράσεων πανικοβαλλόμενων μαζών ,όπου κάνουν σπέκουλα διάφοροι τυχοδιώκτες  κινητοποιώντας τα χαμηλότερα ένστικτα τους  
• Διότι το ΠΑΣΟΚ, όπως έχω αναλύσει σε άλλα κείμενα μου, εκφύλισε αυτό το ρεύμα στη πράξη,  δημιουργώντας στελέχη -βδέλλες ενός κρατικού συστήματος, συνδικαλιστές, εκπληστηριαστές διεκδικήσεων, και Τοπικής αυτοδιοίκηση  χωρίς πρόταση ανάπτυξης και με μεγάλα πεδία διαφθοράς, όπως έχουν αποδείξει μέχρι σήμερα πολλαπλές έρευνες αλλά και η καθημερινή λειτουργία τους είτε σε πρώτο βαθμό είτε σε δεύτερο.
Άρα, ο μόνος δρόμος για το παρόν και το μέλλον, είναι η επανίδρυση του σοσιαλδημοκρατικού ρεύματος στη χώρα, σε πραγματικά  μηδενική βάση με μόνη προϋπόθεση τον Πρόεδρο του κινήματος.
Αυτό δεν πρέπει να διακηρύσσεται αλλά και να γίνει άμεσα πράξη.
Πράξη 1η
Κατάργηση των οργάνων σε περιφερειακό επίπεδο και άμεση αντικατάσταση του ς από επιτροπές ανασυγκρότησης και εκλογών σ τις οποίες θα μπουν κατά 80% άνθρωποι που μέχρι σήμερα δεν είχαν καμιά καρέκλα πολιτικού προσωπικού.
Πράξη 2η
Δημόσιες δηλώσεις στήριξης όλων των εκλεγμένων με χρίσμα ΠΑΣΟΚ  σε  Τοπική Αυτοδιοίκηση υπέρ του ΠΑΣΟΚ.
 Όσοι δεν το κάνουν να διαγράφονται άμεσα.
 Θυμίζω ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου  δεν είχε ανοδική πορεία εγγράφοντας αλλά διαγράφοντας.
Πράξη 3η
Άνοιγμα πραγματικών ιδεολογικών και πολιτικών διαλόγων μέσα στο κίνημα και το κόμμα ,που θα οδηγήσουν  σε μια νέα διακήρυξη θέσεων και αρχών μέσω της  ανάλυσης της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας αλλά και της Ευρωπαϊκής
Πράξη 4η
Συγκρότηση τοπικών κλιμακίων από παλιά και  νέα πρόσωπα σε κάθε περιφέρεια για περιοδείες σε χωριά και χώρους δουλειάς.
Όποιος φοβάται ή κρύβεται τώρα, δείχνει και τι είδους πολίτες μετέτρεψε «εν μία νυκτί» σε παράγοντες της κοινωνίας ,της πολιτικής και της οικονομίας το ΠΑΣΟΚ
Πράξη 5η
Θα μιλήσουμε για το τώρα αλλά και το μέλλον σε σταθερή τροχιά ηθικής και πολιτικής.
Ο πολιτικός λόγος θα είναι ουσιαστικά αυτοκριτικός [ όχι υποκριτικός]για τα προηγούμενα  Χρόνια αλλά και υποστηρικτικός  για την ευθύνη με την οποία ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ,  αντιμετώπισε την κατάσταση στη Χώρα , αφού το εύκολο και κερδοφόρο για αυτόν ήταν να καθίσει στην άκρη και να εκμεταλλευτεί τις καταστάσεις.
Είχε και τις αιτίες και τις δικαιολογίες για κάτι τέτοιο αλλά δεν το έκανε.

Τέλος τονίζω:
1. Εάν ψάχνουμε αυτούς που φύγανε θα χαθούν όλοι οι εν δυνάμει νέοι υποστηρικτές του ΠΑΣΟΚ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ,οι οποίοι,  χωρίς να παραγνωρίζουν το βεβαρημένο παρελθόν του ΠΑΣΟΚ , ελπίζουν στην προσωπικότητα του νέου Προέδρου και την στάση ευθύνης του απέναντι στην χώρα και θέλουν μαζί του να κάνουν μια νέα αρχή.
Οι αλλοι  θα πάνε η Τσιπρα η Σαμαρά.
Εάν χάσουμε και αυτούς  τότε το ΠΑΣΟΚ τελείωσε για πάντα ,αφου ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ  ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΜΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΕΙΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΕΙ ΞΑΝΑ.
2. Τα περιφερειακά στελέχη στην συντριπτική  πλειοψηφία τους,  δεν ενδιαφέρονται για το ΠΑΣΟΚ αλλά για τους εαυτούς τους .
3. Απόδειξη αυτού ήταν κατά την διάρκεια του προεκλογικού αγώνα στις συγκεντρώσεις των Βουλευτών μαζεύονταν 300- 500 άτομα κατά μέσο όρο και στις κομματικές ποτέ πάνω από 50. Αυτό λέει πολλά.
4. Τελειώστε με όλους αυτούς  η  θα τελειώσετε με όλους όσους  ανιδιοτελώς, υπηρετώντας την ιδεολογία τους και τις απόψεις τους  είναι στην ιδιώτευση λόγω ειδικών αποκλεισμών .

           ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ

Η σχέση της Αριστεράς με την Εξουσία και της Εξουσίας με την Αριστερά, από τα χρόνια της νομιμότητας και μετά, ήταν πάντα σχέση αγάπης, πάθους και μίσους. Η Εξουσία έβλεπε πάντα την Αριστερά ως την δύναμη εκείνη που θα της άλλαζε το περιεχόμενο και θα την αφυδάτωνε από τις δυνάμεις της άρα θα την πρόδιδε.
Η  Αριστερά δε, αντιμετώπιζε πάντα την Εξουσία, είτε ως πραγματικότητα είτε ως προοπτική, ως κάτι που θα την ‘’λέρωνε’’ ή θα την ακύρωνε και από  δύναμη Ηθικής, Δημοκρατίας και Προόδου,  θα την μετέτρεπε σε δύναμη καταπίεσης και προδοσίας των λαϊκών συμφερόντων.
Οι πολλαπλές εκφράσεις της Αριστεράς, στην νόμιμη μεταχουντική της ιστορία, απέφευγαν να καταθέτουν μία πρόταση εξουσίας άμεσης και υλοποιήσιμης, όλες δε οι αναφορές των ντοκουμέντων  της στην Εξουσία,  ήταν απλώς αναλυτικό-κριτικές ή παρέπεμπαν σε ένα απώτερο μέλλον και υπό προϋποθέσεις προηγούμενων κοινωνικών μεταλλαγών.
Φωτεινή μικρή εξαίρεση αποτέλεσαν τα ντοκουμέντα του Ιδρυτικού συνεδρίου της Ελληνικής Αριστεράς (Ε.Α.Ρ.) του 1985-86 στα οποία για πρώτη φορά έμπαινε ο στρατηγικός στόχος μιας Αριστεράς της ‘’Αμφισβήτησης και της εξουσίας’’ χάρη στην ουσιαστική συμβολή και πίεση δυο μεγάλων προσωπικοτήτων του χώρου που χάθηκαν πρόωρα, του Γρηγόρη Γιάνναρου και του Μιχάλη Παπαγιαννάκη.
Δυστυχώς αυτό το ρεύμα δεν κατεγράφη ποτέ εκλογικά μέσα στην Ελληνική κοινωνία,  διότι βιαστήκαμε όσοι συμμετείχαμε τότε σε αυτό, να περάσουμε γρήγορα στη δημιουργία του  ‘’Συνασπισμού’’ ως το νέο μπλοκ εξουσίας μιας μεγάλης Αριστεράς με τα γνωστά αποτελέσματα.
Σε εκείνα τα ντοκουμέντα και τις πολιτικές προτάσεις διαχείρισης και εξουσίας του τόπου, μπορεί να βρει,  ο οποιοσδήποτε,  μεγάλες αλήθειες που αγνοήθηκαν  στην πορεία και δικαιώνονται απόλυτα σήμερα,  ως ελλείψεις και παθογένειες του συστήματος που οδήγησε την χώρα στην μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας της,  εκτός των πολεμικών περιόδων.
Η αναγκαιότητα της ‘’καθημερινής διεύρυνσης της Δημοκρατίας στην Οικονομία’’ του Γρηγόρη Γιάνναρου, και η  αναγκαιότητα μιας ‘’Ακριβής Αειφόρου Ανάπτυξης’’ του Μιχάλη Παπαγιαννάκη οδήγησαν  τότε στην κεντρική πολιτική πλατφόρμα του    ‘’Αριστερού Δημοκρατικού Εκσυγχρονισμού’’ ως μοναδικού στρατηγικού στόχου μιας νέας μορφής εξουσίας για την χώρα.
Αμφιβάλλει κανείς καλοπροαίρετος σήμερα,   ότι η επιζητούμενη πλέον πραγματική και συνεχής [αειφόρος ]Ανάπτυξη που χρειάζεται ο τόπος,  περνάει μέσα από ουσιαστικοποίηση της Δημοκρατίας στην Οικονομία  και την πρόσβαση της κοινωνίας στην διαδικασία λήψης των αποφάσεων ?
Αν υπήρχε πραγματική Δημοκρατία Οικονομία ,θα  χανόντουσαν τόσα χρήματα στα εξοπλιστικά και στις μίζες των τομέων Υγείας ?
Αν η κοινωνία  συμμετείχε στον έλεγχο θα υπήρχε η έλλειψη φορολογικής συνείδησης που υπάρχει σήμερα η η τεράστια φοροδιαφυγή,  η οποία σημειωτέον δεν αφορά μόνο τους πλούσιους αλλά αφορά μια μεγάλη πλειοψηφική  μερίδα  του Ελληνικού λαού?

Το ΠΑΣΟΚ του κου ΣΗΜΙΤΗ  κράτησε τον εκσυγχρονισμό και ξέχασε το Αριστερός και το Δημοκρατικός με αποτέλεσμα ο εκσυγχρονισμός να γίνει υπέρ των λαμογιών του Χρηματιστηρίου ,των Τραπεζών ,των ΜΜΕ και η κοινωνία να τεθεί σε πολιτική αγρανάπαυση που ίσως εικονικά την βόλεψε κιόλας.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά σήμερα;
 Σήμερα περισσότερο από ποτέ η Αριστερά οφείλει να προτείνει και να αναλάβει ευθύνες διαχείρισης εξουσίας. Δεν μπορεί να καταγγέλλει και να κρύβεται. Οφείλει να ζητήσει από την κοινωνία άμεση εντολή εξουσίας.

. Η Αριστερά φοβόταν πάντα τον εαυτό της γι’ αυτό και φοβόταν πάντα την εξουσία ως πολιτική της προοπτική.
Φοβόταν την πιθανότητα να καλεσθεί να υλοποιήσει ότι ευαγγελιζόταν και αρκείτο  σε όρους ύπαρξης ως πολιτική δύναμη διαμαρτυρίας. Αυτή η συλλογική ανασφάλεια, οδήγησε την Αριστερά στην απόρριψη των συμμαχιών στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο και κατ’ επέκταση δημιούργησε συνθήκες  απομονωτισμού στα τείχη που η ίδια έκτισε τα τελευταία χρόνια.
Τα επαναλαμβανόμενα συνθήματα περί κοινωνικών συμμαχιών και συναντήσεων με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις στα πεδία των αγώνων, απέβησαν άκαρπα και έμειναν ως άλλοθι του φόβου της πραγματικής και άμεσης εξουσίας, αφού ποτέ σ’ αυτήν την χώρα δεν δημιουργήθηκε ένα μπλοκ κοινωνικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων με προτάσεις καθημερινής εξουσίας.  Υπήρξε μόνο ένα μπλοκ πλειστηριασμών διεκδικήσεων και επίτευξης των στόχων του μέσω κομματικών πελατειακών σχέσεων που έχει σοβαρό μερίδιο ευθύνης για την σημερινή κατάσταση.
Η Αριστερά ωε κεντρική πολιτική έκφραση δεν  αντελήφθη ποτέ την πρόταση εξουσίας της μεγάλης Ιταλικής Αριστεράς και ως μπλοκ συνδικαλιστικών φορέων δεν ανέλυσε και δεν υιοθέτησε ποτέ, την εθνική και καθημερινή πρόταση του συνδικαλιστικού κινήματος της Γερμανίας (Συνδικάτο Μετάλλου) ή του Βελγίου (Ένωση Βιομηχανιών Εργατών).
Εάν η Αριστερά άμεσα  δεν συγκροτήσει Πρόταση εξουσίας του σήμερα και δεν διεκδικήσει την υλοποίηση της από την κοινωνία ,σε λίγο δεν θα υπάρχει πολιτικά και θα υφίσταται ως κινήσεις παραγόντων που η Ιστορία  έχει θέσει εκτός .

ΑΡΓΥΡΗΣ  ΣΑΛΠΕΑΣ
asalpeas@pliasconsulting.com









   

ΤΙ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ στις 17 ΙΟΥΝΙΟΥ

Όλα τα χρόνια, που ό άνθρωπος έχει οργανωθεί σε κοινωνίες, υπάρχει μια συνθήκη συμβίωσης ανάμεσα στους πολιτικούς και τους πολίτες.
Οι πολιτικοί λένε προεκλογικά υποσχέσεις που δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν και οι πολίτες τις επιδοκιμάζουν, ξέροντας εκ των προτέρων ότι οι περισσότερες εξ αυτών δεν θα υλοποιηθούν ποτέ.
Γιατί συμβαίνει αυτό?
Διότι η σχέση ηγέτη και  πολιτών [η οπαδών] περιέχει πέραν των  άλλων και την οραματική διάσταση ως απαραίτητο συμπλήρωμα μιας πραγματικότητας που, από μόνη της, δεν είναι εύκολα ανεκτή από κανένα.
Η βελτίωση της λοιπόν, έστω και μέσα από τον υποσχετικό λόγο και μόνο, είναι «αναγκαία» για λόγους κάλυψης ψυχικών κενών και όχι πραγματικών ή υλικών αναγκών.
Σε αυτές τις εκλογές όμως θα πρέπει να πρυτανεύσει στις αποφάσεις των πολιτών η λογική των δεδομένων και όχι η ονειρική διάσταση της πραγματικότητας , η οποία μας δίνει τη δυνατότητα να ξεφεύγουμε έστω και νοερά από την μιζέρια της καθημερινότητας.
Τι λέει λοιπόν  η λογική?
1. Η χώρα μας  είναι σε μια δεινή κρίση η οποία θα κρατήσει χρόνια.
2. Η αντιμετώπιση αυτής της κρίσης  είναι και θα είναι μια δύσκολη διαδρομή σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο, αλλά είναι και μια ευκαιρία να διορθώσουμε όλοι μαζί ή οι περισσότεροι μαζί, τα λάθη που την προκάλεσαν και αφορούν τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας και του πολιτικού μας συστήματος.
3. Υπάρχουν και αιτίες που συσχετίζονται με το διεθνές περιβάλλον αλλά για να παρέμβεις σε αυτές πρέπει να είσαι αφενός  μια αξιόπιστη και φερέγγυα χώρα, αφετέρου να έχεις  κτίσει  και τις κατάλληλες διεθνείς συμμαχίες.
4. Η κρίση είναι «κρίση χρέους» και «κρίση ρευστότητας» στην οποίαν οδήγησαν 3 μεγάλες παθογένειες της Ελληνικής Πολιτείας:
Α) Η κρίση παραγωγής πλούτου, δεδομένου της συνεχούς μειούμενης παραγωγικής και ανταγωνιστικής δυνατότητας της ελληνικής οικονομίας.
Β) Η αλόγιστη αύξηση των δημοσίων δαπανών τα τελευταία χρόνια για πελατειακούς λόγους της πολιτικής ηγεσίας.
Γ) Η έννοια του Κράτους ως συντονιστικού οργάνου της κοινωνικής ζωής εκφυλλίστηκε σε ιδιοκτησία κάποιων οργανωμένων κοινωνικών ομάδων ακυρώνοντας στη πράξη τον Δημοκρατικό, Διευθυντικό, και Δικαστικό ρόλο του.
Συνεπώς οι εκλογές της 17ης Ιουνίου θα πρέπει να απαντήσουν στα εξής ερωτήματα:
1. Πως θα μειώσουμε τα αποτελέσματα και τις επιπτώσεις της κρίσης ώστε να βγούμε συντομότερα και με τις δυνατόν λιγότερες απώλειες από αυτήν?
2. Σε  αυτή τη πορεία-προσπάθεια θα κάνουμε και τις αναγκαίες διαθρωτικές αλλαγές που θα μειώσουν τις εγγενείς παθογένειες του συστήματος ή όχι?
Οι διαρθρωτικές αλλαγές είναι τρομερά δύσκολο να γίνουν σε εποχές κρίσης αλλά πρέπει να γίνουν, διότι εάν δεν γίνουν, θα έχουμε διαπράξει δεύτερο διαρκές έγκλημα απέναντι στη νέα γενιά.
Από τη μία πλευρά θα τους έχουμε φορτώσει το βάρος ενός δυσβάσταχτου παρελθόντος, και από την άλλη , θα τους υποχρεώσουμε να διαχειριστούν ένα σύστημα ανίκανο να παράγει αγαθά, δημοκρατία, απασχόληση, δικαιοσύνη, αξιοκρατία.
Όλα τα παραπάνω, στο βαθμό που είναι σωστά, οδηγούν στα εξής συμπεράσματα:
1. Η αντιμετώπιση της κρίσης και των επιπτώσεων της, όπως και οι αναγκαίες αλλαγές του κοινωνικού παραγωγικού και πολιτικού ιστού, απαιτούν μεγάλες εθνικές εάν είναι δυνατόν συμμαχίες.
Κανένα κόμμα μόνο του  πλέον, όσο ποσοστό και να πάρει, δεν θα μπορέσει να κάνει τις βαθιές αλλαγές που απαιτούν οι καιροί. Το πρόσφατο παρελθόν το απέδειξε περίτρανα.
2. Οι μεγάλες συμμαχίες, θα πρέπει να γίνουν στην βάση  μιας δημοσιοποιημένης προγραμματικής συμφωνίας, την οποία η κοινωνία θα γνωρίζει  σε όλες τις λεπτομέρειες της και θα καλεσθεί να στηρίξει ανάλογα την υλοποίηση της.
3. Η κρίση θέλει διαχείριση και πολλαπλασιασμό της αποτελεσματικότητας του καθημερινού και του πολιτικού χρόνου της χώρας και όχι συνέχιση μιας δήθεν υπεύθυνης πολιτικής χωρίς ουσία και αποτέλεσμα.
4. Η διαχείριση της κρίσης θέλει διαχειριστές -κυβερνήτες, διότι η ανυπαρξία τους βαθαίνει την κρίση και διευρύνει την  αυθαιρεσία και το σάπισμα του συστήματος.
Αν όλα τα παραπάνω έχουν μια λογική συνάφεια τότε
η ψήφος της 17ης Ιουνίου πρέπει να είναι ψήφος-εντολή για την άμεση σύγκλιση ευρύτατων πολιτικών και κοινωνικών προγραμματικών συμμαχιών ,που θα τρέξουν τις αναγκαίες ενέργειες μείωσης των αποτελεσμάτων της κρίσης και ταχύτερης εξόδου από αυτή με παράλληλη συνολική ανασυγκρότηση της Χώρας.
Αλλιώς χαθήκαμε!