Τεχνοκράτης ή Πολιτικός;
Το ψευτοδίλημμα
Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει πολιτική συμπεριφορά, και δεν υπάρχει ανθρώπινη ενέργεια-συμπεριφορά που δεν είναι πολιτική με ιδεολογικές αναφορές για την προσωπικότητα του ενεργούντος. Το περιεχόμενο που δίνεις στις ανθρώπινες σχέσεις σου , ο τρόπος που μεγαλώνεις τα παιδιά σου , ο τρόπος που διαχειρίζεσαι τους συναδέλφους στην δουλειά σου ως και ο τρόπος που προσεγγίζεις συλλογικές ανθρώπινες δραστηριότητες, είναι ενέργειες και απόψεις που έστω και ασυνείδητα έχουν σαφείς ιδεολογικές ,φιλοσοφικές και πολιτικές αναφορές .
Δεν υπάρχει επίσης ουδέτερη Επιστήμη.
Θυμίζω εν συντομία, ότι τεράστιες επιστημονικές ανακαλύψεις θάφτηκαν στο όνομα της επικρατούσας ιδεολογίας της εποχής τους (Γαλιλαίος), ενώ παράλληλα , επιστημονικές ανοησίες κατέστησαν τους εκφωνητές τους, ήρωες του Λαού, διότι αυτό εξυπηρετούσε την Πολιτική εξουσία του καιρού τους.(φαινόμενο Λισένκο τη Σταλινική Περίοδο).
Καμία επιστημονική άποψη, ακόμη και των θετικών επιστημών, δεν είναι άμοιρη φιλοσοφικών, θρησκευτικών και ιδεολογικών προσανατολισμών του υπηρετούντος τις απόψεις αυτές ,πολλώ δε μάλλον η ενσωμάτωση της στο συνολικότερο κοινωνικό γίγνεσθαι .
Ας θυμηθούμε τη χρήση θέσεων της Φυσικής ή της Βιολογίας στον φιλοσοφικό διάλογο για την ύπαρξη Θεού η όχι, η το μαθηματικό λογισμό για τη συνάντηση ή μη των παραλλήλων ευθειών, υπό την προϋπόθεση της ύπαρξης ή όχι, άλλων «χώρων» γεωμετρικής απεικόνισης του κόσμου.
Στις θεωρητικές επιστήμες, τις λεγόμενες εύκολα ως επιστήμες του Ανθρώπου, η αρχική άποψη είναι πάντα και παντού ολοφάνερη.
Το Δίκαιο κάθε κοινωνίας, άρα και οι φορείς του, επηρεάζονται από το χωροταξικό, ιδεολογικό, πολιτικό και ιστορικό χρόνο της εφαρμογής του ,αιτία δε αυτού είναι και η αναγνώριση του Εθιμικού Δικαίου ως εργαλείου απονομής της Δικαιοσύνης από τόπο σε τόπο.
Πεδίο δόξης λαμπρό της παραπάνω άποψης είναι η οικονομία, είτε ως θεωρητική αναζήτηση λύσεων στο πρόβλημα των απεριόριστων ανθρωπίνων αναγκών, είτε ως εφαρμοσμένη πρακτική διαχείρισης της σχέσης χρήματος-αγαθών.
Η εξέλιξη του χρήματος από «μέσο συναλλαγής», σε αγαθό, άρα προϊόν που ενσωματώνει μέσα του ικανότητες ικανοποίησης ανθρώπινης ανάγκης (όπως το ψωμί), υπαινίσσεται σαφώς μια φασιστοειδή ιδεολογική προσέγγιση της κοινωνίας και είναι δουλειά Τεχνοκρατών –Οικονομολόγων ,κάτι που ακυρώνει στην πράξη και επί της ουσίας τη διάκριση των Οικονομολόγων σε Πολιτικούς και Τεχνοκράτες.
Είτε λοιπόν ως θεωρητικοί της επιστήμης, είτε ως επαγγελματίες εφαρμογής της, είμαστε συνυπεύθυνοι για τις ιδεολογικές άρα πολιτικές επιβαρύνσεις της.
Ο τρόπος που ένας Οικονομολόγος διαχειρίζεται την «κυκλοφορία του χρήματος» στα πλαίσια της Νομισματικής πολιτικής (εμπόριο χρήματος) , όπως και ο τρόπος που διοικεί μια επιχείρηση, είναι συμπεριφορά εξόχως πολιτική με σαφείς ιδεολογικούς προσανατολισμούς.
Δεν είναι ζήτημα Καπιταλισμού η Σοσιαλισμού ,είναι ζήτημα Φασισμού η Δημοκρατίας ,δεδομένου ότι η Δημοκρατία λειτουργεί η δεν λειτουργεί, μόνο εάν λειτουργεί Δημοκρατικά η Οικονομία .Σε αντίθετη περίπτωση πρόκειται για επίφαση προσχημάτων Πολιτικής Δημοκρατίας ,όπως σε πολλές περιπτώσεις έχει συμβεί στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια .
Άρα είναι ανοησίες τα περί διαχωρισμού Πολιτικού και Τεχνοκράτη.
Τεχνοκράτης είναι ο Πολιτικός που έχει άριστη τεχνογνωσία του συστήματος και το υπηρετεί χωρίς ιδεολογικές αγωνίες και ερωτηματικά, ταυτιζόμενος μαζί του και όχι ουδέτερος.
Πολιτικός είναι ή έπρεπε να είναι, ο άριστος γνώστης της Τεχνικής, τα αποτελέσματα της οποίας παλεύει να τα οδηγήσει στο χώρο των ιδεολογικών προσδοκιών του.
Επειδή όμως δεν είναι άριστος γνώστης της Τεχνικής του Κυβερνητικού αντικειμένου και έχει μεταλλάξει αυτό το θεωρητικά αναγκαίο προσόν, με απλή γνώση και χρήση τεχνικών Εξουσίας, διαχειριζόμενος συνήθως τα χαμηλότερα ένστικτα των μαζών ,βολεύεται και αυτός με τον ψευτοδιαχωρισμό Τεχνοκρατών και Πολιτικών.
Αυτό όμως δεν κάνει και ο Τεχνοκράτης , αφού τον βολεύει η περιφερόμενη δήθεν ουδετερότητα του ;
Απλώς δεν το δηλώνει, διότι τον βολεύει να δηλώνει ουδέτερος, που δεν είναι και δε θα είναι ποτέ.
Τα πάντα είναι υπέρ ή κατά του Ανθρώπου και της κοινωνίας, και στο εμφανές δίλλημα δεν χωρούν ουδετερότητες.
Αν οι Πολιτικοί μας ξέρανε την δουλειά τους δηλ. ξέρανε να κυβερνούν και να παράγουν αποτελέσματα υπέρ του συνόλου της κοινωνίας θα χρειαζόμαστε ΠΑΠΑΔΗΜΟ? ΟΧΙ
Όποιος πιστεύει ότι την ξέρουν ,αλλά είναι προσκολλημένοι σε συμφέροντα κ.λ.π κάνει λάθος .
Οι εξελίξεις των τελευταίων ετών δείχνουν σαφώς, ότι επειδη δεν ξέρουν να κάνουν καλά την δουλειά τους ,υπεισέρχονται σε άλλες μεθόδους διαχείρισης των πραγμάτων για να αναπαράγουν την καρέκλα τους.
Η επέλαση των τεχνοκρατών στο προσκήνιο των Πολιτικών Κυβερνήσεων της Ευρώπης μπορεί να δημιουργήσει μια βάση συζητήσιμης σταθερότητας ,αλλά εάν δεν ακολουθηθεί από ένα μεγάλο διάλογο Νέου μοντέλου ανάπτυξης για τους Λαούς της Ευρώπης και της Γης ,τότε θα οδηγηθούμε σε ένα Παγκόσμιο Οικονομικό φασισμό με έντονα τα Λαϊκίστικα στοιχεία .
Το φαινόμενο των Τεχνοκρατών αποδεικνύει παράλληλα την αποτυχία και την ανεπάρκεια του Πολιτικού προσωπικού της Ευρώπης και της Χώρας μας να Ηγηθούν των Λαών και όχι να καθοδηγούνται από κέντρα μηδενικής πολιτικής και κοινωνικής ευθύνης για να υπάρχουν πολιτικά .
Εάν δεν απαντήσουμε άμεσα ,τώρα που θα πάρουμε μια ανάσα έστω και έτσι , για το τι πρέπει να γίνει για την αναδιάρθρωση του Κοινωνικού ,Παραγωγικού και Δημόσιου ιστού της χώρας ,τότε την καθημερινότητα μας θα την διαχειρίζεται το πεζοδρομιακό οργανωμένο έγκλημα και τις προοπτικές της χώρας το επιστημονικά και εξουσιαστικά διαμορφωμένο παγκόσμια οργανωμένο έγκλημα των <αγορών >, που δεν είναι τίποτα άλλο από το αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίησης μόνο για τους έχοντες την παγκόσμια αποταμίευση στα χέρια τους και την ασυδοσία στους τρόπους διαχείρισης της..
ΑΡΓΥΡΗΣ ΣΑΛΠΕΑΣ
