«ΣΕΣΟΥΑΡ ΓΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ» ΚΑΙ Ο ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟΣ ΤΟΠΟΣ ΜΑΣ
Ένα βράδυ. Το βράδυ που αποφάσισες να πας θέατρο στη πόλη σου, είτε από περιέργεια, είτε από καθήκον, είτε λόγω του προσωπικού καταθλιπτικού σου Γολγοθά.
Τελικά περνάς ένα πολύ όμορφο βράδυ. Ένα βράδυ που σου μένει το γέλιο του ως παρακαταθήκη και των επόμενων ημερών.
Ένα βράδυ, που σε κάνει να συναντάς τους συντελεστές του γέλιου σου στο δρόμο την μέρα και γελάς πάλι!
Η παράσταση των παιδιών, που μέσα από τον αυτοσαρκασμό τους γεννούν την πεποίθηση ότι και το μηδέν περιέχει ελπίδα, είναι πανέμορφη.
Όπως μια όμορφη χωριατοπούλα, που δεν ξέρει από life style αλλά όταν χαμογελάει γεμίζουν τα μάτια της φως και όλη η φύση ενσωματώνεται στο κορμί της!
Εκείνες τις στιγμές είναι που αντιλαμβάνεσαι ότι ο έρωτας και η τέχνη δεν θέλουν τεχνική ,θέλουν την φύση και το ένστικτο να ζωντανεύει μέσα στο μυαλό σου.
Έτσι είναι και η παράσταση «Σεσουάρ για δολοφόνους»
Τρέχουν το χρόνο, την φύση τους, τα γεγονότα και μια δολοφονία αποτελεί κύρια πηγή γέλιου και δευτερεύουσα για προβληματισμούς πάνω στη ιδιοτέλεια των ανθρώπινων σχέσεων.
Μπράβο σε όλους!
Αυτό το σημείωμα είναι το τελευταίο που γράφω, ως θεατρικό σχόλιο.
Σταματάω διότι αφενός δεν είναι αυτή η δουλειά μου ή η ιδιότητα μου, αφετέρου δε, διότι νοιώθω ότι δεν έχω τίποτα να πω. Ότι είχα να πω για την πολιτική και την κοινωνία, εμμέσως δια του θεάτρου, το είπα. Στις μέρες και τα χρόνια που έρχονται, δεν χρειάζονται πλέον υπαινιγμοί, αλλά καθαρές αλήθειες και απόψεις.
Ο κοινωνικός και πολιτικός [όχι κομματικός] εμφύλιος που εξελίσσεται αργά, σταθερά κα σιωπηρά, σύντομα θα γίνει κραυγή, έκαστος δε εξ ημών οφείλει να πάρει θέση για το χθες, το σήμερα κα το αύριο της χώρας και των νέων ανθρώπων.
Όχι μόνο με την ψήφο του ,αυτή έχει χάσει προ πολλού την αρχέτυπη σημασία της, αλλά με την καθημερινή συμμετοχή του .
Σύντομα θα χωριστούμε σαν κοινωνία σε δύο στρατόπεδα. Από την μια θα είναι αυτοί που προσέφεραν μέχρι τώρα μόνο στον εαυτόν τους και σκοπεύουν να συνεχίσουν έτσι και από την άλλη αυτοί που έμαθαν να προσφέρουν στην κοινωνία και μέσω αυτής και στον εαυτό τους.
Θα τελειώσουν οι δηλώσεις ιδεολογικής , κομματικής και κοινωνικής συμμόρφωσης κριτική για τα καφενεία και θα δημιουργηθούν τείχη υπεράσπισης του «εμείς» απέναντι στο «εγώ»
Δεν ξέρω τι εννοεί ο Τσίπρας με το «Ή αυτοί, ή εμείς» αλλά εγώ χρόνια τώρα σε αυτούς, βάζω τους επαγγελματίες της καθυστερημένης πολιτικής όλων των κομματικών χώρων και στο «εμείς» αυτούς που δεν «υπηρέτησαν» το ψέμα μιας εικονικής πολιτικής για την αλήθεια μιας καρέκλας και ενός προσωπικού βολέματος.
Εσύ τώρα που δεν μπορείς να ισχυρισθείς ότι δεν ξέρεις, «με ποιούς θα πας και ποιούς θα αφήσεις?»
Τους δολοφόνους της ανάπτυξης του τόπου μας τους ξέρεις. Τα ονόματα τους θα τα πούμε όλοι μαζί και δυνατά πλέον ή όχι?
Ιδού το ερώτημα του θεατρικού έργου «Σεσουάρ για δολοφόνους» σύμφωνα με την δική μου εκδοχή και την γελοιότητα μιας πολιτικής που συμπεριφέρεται σαν η κρίση να είναι γρίπη που θα περάσει.
Υ/Γ:
Θέλω με αυτό το τελευταίο «θεατρικό» μου σχόλιο να ευχαριστήσω τα «παιδιά» των θεατρικών ομάδων της πόλης μας γιατί με την δουλειά τους και την προσφορά τους, μου έδωσαν τα χρόνια που ξαναγύρισα στην Πόλη μου, κίνητρο συμμετοχής έστω και έμμεσα σε αυτό που κάνουνε και σε αυτό που ονειρεύονται.
Είχα να γράψω «θεατρικό σχόλιο» από το 1985, άρα μαζί τους επέστρεψα στην ώριμη εφηβεία μου.
Σας ευχαριστώ!
ΑΡΓΥΡΗΣ ΣΑΛΠΕΑΣ
