ΘΕΑΤΡΟ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΘΕΑΤΡΟ   <ΤΡΕΙΣ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ >

Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι ‘’Τρείς στο κρεβάτι μας’’ και να εννοεί την Τρόικα.

Το έργο γράφτηκε από τον Αντρέ Ρουσέν και σε πρώτη ανάγνωση χρησιμοποιεί τις συμπτώσεις για να πλάσει ένα ευρηματικό μύθο με προοπτική γέλιου αλλά και ανατομίας  των σχέσεων ενός ζευγαριού. Επειδή ο Ρουσέν πέρα από συγγραφέας   ήταν ηθοποιός και σκηνοθέτης, ο λόγος του έχει την απαιτούμενη θεατρική οικονομία, και η επιδιωκόμενη ανάλυση μέσω του γέλιου δημιουργεί καλούς υπαινιγμούς.

Όμως η σημαντικότερη εκδοχή των γεγονότων που διαδραματίζονται στη σκηνή, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν είναι η ανάλυση  των πραγματικών διαστάσεων ενός ‘’Ιψενικού τριγώνου’’ αλλά το πόσο μπορεί να γελοιοποιηθεί ένας άνδρας από μία ή για μία όμορφη γυναίκα.

                Τα ‘’Ιψενικά Τρίγωνα’’, εκτός του ΄Ιψεν,  τα έχουνε αναλύσει και άλλοι καλύτερα από τον Ρουσέν , στο συγκεκριμένο όμως έργο αναδύεται καθαρά η γελοιοποίηση δύο ανδρών μπροστά στο ‘’σκοτεινό αντικείμενο’’ ενός σαρκικού ή συναισθηματικού πόθου.

 Η γελοιοποίηση δεν γίνεται μόνο μέσα από την συμπεριφορά του απατημένου συζύγου , αλλά και  μέσα από την συμπεριφορά του πολυπράγμονα εραστή, ο οποίος  με μηδενικό αυτοσεβασμό, στη προσπάθεια του  να δώσει περιεχόμενο στη ζωή του μέσα από πολλές γυναικοκατακτήσεις, οδηγεί όλη τη ζωή του μέσα σε ένα τεράστιο ψέμα. 

                Όλα αυτά υποστηρίζονται από διαλόγους και υπαινιγμούς που βγάζουν γέλιο και όπως πάντα, επειδή περνάμε εποχές  στην διάρκεια των οποίων  αναγκαστικά θα αναρωτηθούμε για όλα, καλό είναι να δούμε την παράσταση και να αφεθούμε στο μύθο του αυτόνομου συναισθήματος και της ελκυόμενης αίσθησης.

                Η Θεατρική  Ομάδα ‘’Δούρειος Ίππος’’ χρόνια τώρα προσπαθεί σεμνά να πει κάτι στην κοινωνία αυτής της πόλης. Είναι όμορφο αυτό από μόνο του, γίνεται δε πιο όμορφο, όταν μας προτείνει και μια παράσταση σαν αυτή, από την οποία θα φύγετε με ένα μειδίαμα στο στόμα και πιθανώς ένα  καινούργιο φεγγίτη στο μυαλό σας. 

Οι συντελεστές της παράστασης έχουν αντιμετωπίσει  επαγγελματικά την προσπάθεια τους και εάν αναλογιστεί κανείς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δουλεύουν , οφείλουμε να τους αποδώσουμε  ένα μεγάλο μπράβο. Αυτές οι προσπάθειες πρέπει να στηρίζονται από όλους μας γιατί αφήνουν δρόμους ανοικτούς σε μια εποχή που  η ερήμωση των κοινωνικών λειτουργιών είναι σε ημερήσια διάταξη.

Ο Δήμος οφείλει όλες αυτές τις προσπάθειες να τις δει ως ενότητα  παραγωγής  Θεατρικού Πολιτισμού στην Πόλη μας και να τις αγκαλιάσει χωρίς να καταργεί την αυτονομία τους .

ΑΡΓΥΡΗΣ  ΣΑΛΠΕΑΣ

ΑΛΕΚΟΣ ΜΕΝ.ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

(καθηγητής Φυσικής)

- Λίγα λόγια αφιερωμένα στην μνήμη του από τον Θοδωρή Τάκη Αντωνόπουλο –

Ο απλός,

ο λιτός και απέριττος,

ο λιτοδίαιτος και ολιγαρκής,

ο αυστηρός κριτής του εαυτού του,

ο δίκαιος με τον πλησίον του,

ο εξόχως συνεπής,

ο μακράν ευγενής,

ο σεμνός,

 το ακοίμητο πνεύμα,

το ανήσυχο βλέμμα,

ο παρασάγγας απέχων,

ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ,

ο εκπαιδευτής και δια βίου εκπαιδευόμενος,

ο φίλος, ο συγγενής και ο συνεργάτης,

ο αδελφός και πατέρας,

ο ταγμένος και προσηλωμένος,

ο εύστοχος και ο ακριβής,

το βουνό, το ποτάμι και η θάλασσα,

ο επιδέξιος οδηγός και ο ενεργός επιβάτης,

η Ελλάδα που ονειρευτήκαμε και την αξίζουμε,

ο αμέθυστος οίνος από τ’αμπέλι του,

το δροσερό νερό απ’ το πηγάδι του,

ο παληός και ο μοντέρνος,

ο ρήτορας της σιωπής,

ο άνθρωπος στη διαπασών,

ο τρυφερός και αισθαντικός,

ο ένας για όλους

ο άοπλος με τα’ανίκητα όπλα

 («την γλώσσαν μου έδωσαν ελληνικήν»),

το παιδί και μαζί ο έφηβος και ο άντρας

σε συμπαγή σχηματισμό,

η ισχύς και η σεμνότης εν τη ενώσει,

η ποιότητα,

η ταπεινότητα,

το σημείο αναφοράς και η εδραία βάση,

το μέτρο της αξίας,

ο αθώος αμνός και το λιοντάρι,

ο διατελών εν επιγνώσει

(μας αγάπησε περισσότερο από όσο μας το έδειξε

γιατί γνώριζε την οικονομία της αγάπης),

ο μελετητής και ο στοχαστής,

 ο πληροφορημένος και ο έγκυρος,

ο διαρκώς εξελισσόμενος,

ο στέρεος,

το φέρον στοιχείο,

ο διαρκώς συνεισφέρων,

ο υπεράνω,

ο «αλλού» και πάντα εκ του σύνεγγυς,

ο ανέγγιχτος,

ο εκλεκτός και ο επίλεκτος,

ο σαφής και ο σώφρων,

ο «εκ των ων ουκ άνευ»,

ο χαρισμένος και ο χαρισματικός,

ο βαρύς ίσκιος και το άπλετο φως,

το «σύννεφο που φορούσε παντελόνια»,

το αλφάδι, ο γνώμονας και ο πήχυς,

ο αναγκαίος και ικανός όρος

με την κιμωλία στα μακριά του δάκτυλα

διευθύνοντας τη συναυλία της γνώσης,

ο ανένδοτος βράχος,

ο αυτόνομος και πάντα ενωτικός,

ο διαλεκτικός,

ο οργανωμένος λόγος σαν θεμέλιο της πράξης,

η τάξη και η συμμετρία,

η βαριά και ασήκωτη ευθύνη,

για όσα δεν έκανε,

για όσα έκανε,

για όσα δεν πρόλαβε να κάνει,

ο άνθρωπος-θυσία,

ο μαχητής,

ο μοναχικός δρομέας των μεγάλων αποστάσεων,

το ελάφι, το ζαρκάδι και ο αίγαγρος,

ο μη αναλισκόμενος,

ο μη αναλώσιμος,

ο μη εύκολος και μη διαθέσιμος,

ο μη εκποιήσας τις αξίες και τις αρχές του,

αυτός που παρέμεινε πλούσιος

όταν έκανε το τελευταίο του ταμείο,

δίνοντας λόγο μόνο στα πιστεύω του

και καμιά σπιθαμή στους «δήθεν» και στους «έτσι»,

έχοντας όμως και για αυτούς μια συγκατάβαση,

γιατί η δική του θρησκεία

έδινε ευκαιρίες

ακόμη και στα άδεια κουστούμια,

ο υπερήφανος και ευθυτενής,

με δυο μάτια να ξεπλένουν το αύριο,

σε μια διαδικασία διαρκούς απορρύπανσης,

από τα πλαστικά συνθήματα και τις αγοραίες ιαχές,

του κοινού και των ατζέντηδων,

που μάταια προσπάθησαν να τον τουμπάρουν,

ο ανθιστάμενος και διαβιώσας

πέρα από τα όρια που καθορίζουν οι συμβάσεις,

της καθημερινής τριβής και της ευτέλειας,

έχοντας φτιάξει το δικό του καλύβι

στην ενδοχώρα της δικής του Επικράτειας,

μεταξύ Παλαιοχωρίου και Παραδείσου,

εκεί όπου σμίγουν τα ελεύθερα πουλιά

οι ελεύθεροι άνθρωποι

και οι ελεύθερες σκέψεις,

ισορροπώντας στην αδρή γραμμή του ορίζοντα

που εκείνος άνοιξε διάπλατα για εμάς,

 ο παντός καιρού και περιστάσεων ΑΞΙΟΠΡΕΠΗΣ,

ο ευπρεπής,

με την ασφάλεια που μόνο οι γνώστες διαθέτουν,

εκείνοι που δεν χρειάζεται να αποδείξουν το κάτι,

για να κατακτήσουν το τίποτα,

ο συνεπής προς εαυτόν και προς τρίτους,

ο διαρκώς διδάσκοντας το ήθος,

στεγνώνοντας ακόμη και την ψυχή του

για να καταστήσει ευχερέστερη την πορεία των άλλων,

όπως πράττουν οι φυσικοί αρχηγοί,

εκείνοι που δεν παραδίδονται,

στην όποια επίκαιρη ορθοδοξία,

αλλά παραδίδουν το όλον τους,

σαν μια φέτα ψωμί,

σαν ένα ποτήρι νερό,

ή σαν ένα λουλούδι,

ένας Έλληνας σαμουράϊ,

τιμών και τιμώμενος,

που προστάτεψε τις ρήτρες, τα αρχεία και τους κώδικες,

στις απόκρυφες ρωγμές του χρόνου,

για να παραδοθούν σε εμένα,

                                 σε εσένα,

                                 και στον άλλονε

στην τιμή της αρχέγονης αξίας τους.

Τώρα διακόπτω το τραγούδι μου

μαζεύω τα σύνεργα και τις κιθάρες

σωπαίνω

και σ’ακούω να μου λες

το τελευταίο σου αστείο:

Πως η φυγή σου είναι μια απλή εκδορά

και όχι βαθύ σκίσιμο στο στήθος,

ότι είναι μια αβλαβής διέλευση

από τα χωρικά ύδατα του θανάτου,

ότι ο χώρος και ο χρόνος θα γεμίσουν και πάλι,

από το ηθικό πλεόνασμα που μας κατέλιπες

Προφανώς το’χεις ψάξει το ζήτημα,

και για αυτό δεν αντιλέγω.

                                                     (ανήμερα το Πάσχα 2011)       

ΘΕΑΤΡΟ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ο Έρως του Παπαδιαμάντη ή ο ΄Ερως δια του Παπαδιαμάντη.

Τη κυρία Στιβανάκη δεν έχω την τιμή να τη γνωρίζω , ούτε είχα μέχρι χθες ακούσει κάτι γι’ αυτήν, σαφώς με ευθύνη δική μου.

Όμως είχα την απόλαυση να παρακολουθήσω την «παράσταση» που έξοχα έστησε στο θέατρο «Απόλλων» με τη θεατρική ομάδα Πύργου.

Είχαμε συνηθίσει μέχρι σήμερα, από τα υπέροχα παιδιά των θεατρικών ομάδων της πόλης μας, εξαιρετικές θεατρικές προσπάθειες , δεδομένου πάντα  του ερασιτεχνισμού των περισσοτέρων συντελεστών και των υλικοτεχνικών συνθηκών μέσα στις οποίες γεννήθηκαν.

‘Όμως χθες βράδυ, το «σοκ» της απόλαυσης  διαδέχθηκε ο αιφνιδιασμός της σύλληψης και της σκηνοθετικής συγκρότησης του θέματος  και τον αιφνιδιασμό και αρχικό φόβο της θεματικής και σκηνοθετικής  σπονδύλωσης της παράστασης, διαδέχθηκε η ηδονή  των  χρωμάτων, των ήχων και των εξαιρετικών ερμηνειών από όλους τους συντελεστές της παράστασης.

Έξοχη παράσταση με έξοχα σκηνοθετικά ευρήματα, με τον χορό να είναι πρωταγωνιστές  και τους πρωταγωνιστές να είναι και ο χορός εναλλάξ.

Σκηνοθεσία ύποπτα γραμμική, ώστε να αιφνιδιάζεσαι όταν η πολύ όμορφη ερμηνεία τραγουδιών και θρησκευτικών ύμνων της κυρίας Ελίνας Μίχου σε παρασύρει σε θρησκευτικές κατανύξεις του κοσμοκαλόγερου Παπαδιαμάντη ενώ εσύ παρακολουθείς την ρεαλιστική πλευρά μιας ιστορίας , και αυτός σε ταράζει  με την χαρά που νιώθει επειδή   η Αγία Αναστασία δεν κατάφερε να τον θεραπεύσει από την αρρώστια του Έρωτα.

Ο Παπαδιαμάντης είναι ο άνθρωπος που κουβάλησε σε όλη του τη ζωή πραγματικά το Θεό στις πλάτες του και μέσα του.

Το Θεό που αγαπά τα πλάσματά του περισσότερο για τις αδυναμίες τους παρά για τις δυνατότητές τους.

Το Θεό που δε σκανδαλίζεται όταν ο πιστός του, του ζητά να μην  τον θεραπεύσει από την αρρώστια του διαχρονικού Ερωτικού πάθους του,  αφήνοντας  έτσι  έξω από τη λογική του τις αλήθειες που γεννιούνται και χάνονται σε μια στιγμή.

Γι’ αυτό η φυγή της Λιαλιώς έχει σημασία και όχι το «ανήθικο της εγκατάλειψης της συζυγικής στέγης», η ντροπή αλλά και ο έρωτας του κρυπτόμενου στην  ιδιότητα του Αμερικάνου, πρώην αρραβωνιαστικού έχει σημασία και όχι αυτή καθ’ εαυτή η επιστροφή του.

Ο κατά Παπαδιαμάντη « Έρως» θέμα της παράστασης, αναδεικνύει την αρχαιοελληνική έννοια του «Έρωτος» μέσα από το μυαλό και την ψυχή του βαθειά θρησκευόμενου χριστιανού, προσπαθώντας  να βρει θέση μέσα στο χριστιανικό ιδεώδες της  απόλυτης αγάπης, η μέγιστη ανθρώπινη δυνατότητα -αδυναμία ο Έρως και το εξ’ αυτού πάθος.

Η μοίρα του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού χωρίς περικοκλάδες και αηδίες, είναι και θα είναι η σύμπλευση της κορυφαίας ιδέας του χριστιανισμού, της Αγάπης με την κορυφαία ιδέα του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, την ιδέα του Έρωτα.

Η παράσταση είναι σοκαριστικά εξαιρετική!!

Σε μια μικρή σκηνή όπως είναι ο Απόλλων, ανεβαίνει μια πολυπρόσωπη παράσταση με ένα αφαιρετικό σκηνικό, που σε αφήνει να βλέπεις τις δικές σου εικόνες, εκεί που δεν υπάρχουν.

Χορογραφίες απλές, γεμάτες όμως αισθαντικότητα ,. με κινήσεις απέριττες ώστε ο νους να μη φεύγει από το συλλογικό που είναι και η σκηνοθετική άποψη και να χάνει το νόημα  του ακουμπώντας στη  φιγούρα κάποιου χορευτή.

Δε λείπει τίποτα και  το να γράψουμε   ότι όμορφο αισθανθήκαμε από όλους τους συντελεστές θα ήταν κατάχρηση του χώρου της εφημερίδας.

Όμως νοιώθω την ανάγκη να επισημάνω  ότι ο Γιάννης  Μανώλης ξεπέρασε τον εαυτό του, με 2 συνεχείς ώρες στη  σκηνή,  με αμέτρητους μονολόγους του Παπαδιαμάντη  παράλληλα δε, δεν υπέσκαψε ούτε στιγμή ως φιγούρα και ως λόγος την τρυφερότητα με την οποία θα διηγείτο ο Παπαδιαμάντης τα γραπτά του.

Παραμένουν επίσης  σταθερές αξίες αυτής της ομάδας ο Βασίλης Σαργέντης, ο Βασίλης  Μποβολέτης , η κυρία Μάρκοβα, η κυρία Γερασιμοπούλου, και ολοι οι άλλοι έξοχοι υπερασπιστές της σκηνοθετικής σύλληψης επί σκηνής.

Στους καιρούς που ζούμε ,δεν συμβαίνουν πολλά όμορφα πράγματα γύρω μας .

Ας αντισταθούμε  στα μαύρα της εποχής ,αναζητώντας τα χρώματα της ομορφιάς που προσφέρουν ,όσοι με εκρηκτικές σιωπές τα φέρνουν δίπλα μας 

ΘΕΑΤΡΟ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Λεωφορείο ο Πόθος

Μπράβο τους! Τα κατάφεραν.

Όταν στο περσινό σημείωμα πρότεινα το « Λεωφορείο ο Πόθος» ως επόμενο έργο της θεατρικής ομάδας του Δήμου Πύργου, περισσότερο αστειευόμουν παρά μιλούσα (έγγραφα) σοβαρά.

 Όμως τα παιδιά με πήραν στα σοβαρά και το επιχείρησαν.

Και μπράβο τους!

Έφτιαξαν πάνω σε ένα δύσκολο έργο μια αξιοπρεπή παράσταση χωρίς υπερβολές και με πολύ καλές αντοχές στις δύσκολες στιγμές του.

Το έργο έχει σαν κύριο θέμα τη μετάβαση μιας γυναίκας, από την υπερβολική ευαισθησία και ματαιοδοξία της εφηβείας στη σχιζοφρένεια και τον αλκοολισμό της νεανικής ωριμότητας.

Γέφυρα και άλλοθι περάσματος,  από τη μια κατάσταση στην άλλη,  η τραγική απώλεια του συζύγου,  αφού προηγούμενα έχει  διαπιστωθεί η σεξουαλική του ιδιαιτερότητα, γεγονός σοκ για την αριστοκράτισσα της υπαίθρου.

Το έργο δεν είναι εύκολο. Οι ρόλοι υπερβολικά απαιτητικοί.

Μεγάλοι ηθοποιοί αναμετρήθηκαν μαζί τους στα 60 τελευταία χρόνια.

Η < δική μας παράσταση>  ήταν αξιοπρεπέστατη στο σύνολό της.

Ο Ν. Λαινόπουλος σαν Κοβάλσκι, ξεπέρασε το φυσικό ναρκισσισμό του, και σε χαμηλούς τόνους πέρασε το ρόλο με εξαιρετική αξιοπρέπεια.

H κυρία Κάβουρα ως Μπλανς έπεσε κατευθείαν στα βαθειά.

Με μηδενική θεατρική εμπειρία, ανέλαβε έναν από τους πιο δύσκολους ρόλους του παγκοσμίου ρεπερτορίου.

Τα κατάφερε καλά. Ελπίζουμε με την πρόοδο των παραστάσεων σε βελτίωση της κίνησης και του λόγου της.

 Ένστασή μας παραμένουν δυο σημεία της υποκριτικής της άποψης:

- Η Μπλάνς δεν είναι συνέχεια μεθυσμένη, ή υπό την επήρεια αλκοόλ, άρα κάποιες στιγμές της το σώμα της και ο λόγος της θα πρέπει να κινούνται σε σταθερή τροχιά.

- Ο αλκοολισμός είναι αποτέλεσμα της σχιζοφρένειας και όχι το αντίθετο, άρα η μανιοκαταθλιπτική της συμπεριφορά θα πρέπει να έχει και την κυκλοθιμικότητα της νόσου. (υπάρχει επιστημονικό δεδομένο ότι ο αλκοολισμός προκαλεί νευροψυχιατρικές δυσμορφίες, αλλά πιστεύουμε ότι στην περίπτωση αυτή δεν ισχύει αυτό).

Αυτά με στόχο τον προβληματισμό πάνω σε ένα θεατρικό κείμενο και όχι την άσκηση κριτικής.

Οι γυναίκες αυτού του είδους, γυναίκες παγίδες για ευαίσθητους άνδρες, που υποστηρίζουν τον ανδρισμό τους μέσα από το δρόμο της ευαισθησίας και όχι της βίας, στην ουσία τους είναι φορείς «ολέθριων σχέσεων».

Σχέσεις όμως που προτιμούνται από τους πραγματικούς παίκτες του ερωτικού παιγνιδιού, αφού υπόσχονται κατακτήσεις σε ένα άγνωστο γήπεδο και όχι επίπεδες διαδρομές μιας ανούσιας καθημερινότητας.

Από την «Αντιγόνη» μέχρι τη «Στέλλα» του Κακογιάννη, το μοντέλο παραμένει το ίδιο και η απόπειρα ανίχνευσης του μυστηρίου του παραλόγου, ο μεγαλύτερος πειρασμός.

Η σκοτεινή πλευρά του μισού του ουρανού ταυτίζεται σ’ αυτές τις σχέσεις με τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού των ερωτικών νυχτών.

Θέλεις να απολαύσεις αυτό που βλέπεις και οι υπαινιγμοί γίνονται θάλασσες επιθυμιών.

Το σύνολο της παράστασης είναι πολύ πάνω από το επίπεδο μιας ερασιτεχνικής παράστασης επαρχιακού επιπέδου.

Η κυρία Μαντά ως Ευνίκη, όπως και σε προηγούμενες συμμετοχές της, αποδεικνύει ότι είναι πηγαίο ταλέντο. Σταθμός κατά τη γνώμη μου, για την υποκριτική της απελευθέρωση, ο ρόλος της ως Μήδεια.

Ο κύριος Ανδρούτσος ως Στηβ, ο κύριος Κατσουλάκης ως Πάμπλο, ο κος Γεωργόπουλος ως γιατρός και εισπράκτορας, η κα Πετράκη ως Μεξικάνα και η κα Πλιατσίκα ως νοσοκόμα, παίζουν απολαμβάνοντας αυτό που κάνουν και μαζί τους και εμείς.

Πριν κλείσω αυτό το σημείωμα θέλω να κάνω τις εξής επισημάνσεις:

- Ο Γιάννης Μπερέτσος ως Μιτς, ξεπέρασε τον εαυτό του με αυτό το ρόλο, ίσως γιατί του πηγαίνει περισσότερο από άλλους. Σταθερό βήμα και φωνή στακαρισμένη σωστά. Εάν αφήσει το σώμα του να ακολουθεί την ελαστικότητα των αισθημάτων του, θα εκπλήξει θετικά και στο μέλλον.

- Η κα Μαρούντα ως Κυρία Κοβάλσκι, εξαιρετική σε έναν απαιτητικό ρόλο με σκαμπανεβάσματα και δυσκολίες κίνησης (ιδιαίτερα στην εγκυμοσύνη).

- Ο Θανάσης Θεολόγης ως σκηνοθέτης αντιμετώπισε την παράσταση επαγγελματικά, παρότι είχε ερασιτέχνες και άφησε τη σφραγίδα του στο ρυθμό και την  κίνηση των ηθοποιών. Κάποτε όμως θα πρέπει να τολμήσει και ανατροπές διότι δεν είμαι σίγουρος ότι ο Πόθος σηματοδοτεί τη Μπλανς και όχι τη Στέλλα, που για το κορμί του Στάνλευ, ακύρωσε τις απαιτήσεις της καταγωγής της, ή αν οι απαράδεκτες ενέργειες στο παρελθόν της Μπλανς είναι ο δρόμος της αμαρτίας ή της αναζήτησης μιας νέας αθωότητας.

- Θέλω επίσης να σταθώ στα εξαιρετικά σκηνικά δεδομένης της σκηνικής αδυναμίας του χώρου του Απόλλωνα

- Ο κύριος Χρυσανθακόπουλος είναι η μεγάλη έκπληξη της βραδιάς. Έχει στήσει ένα εξαιρετικό σκηνικό 4 επιπέδων-χώρων, με ευφυέστατο εύρημα την είσοδο – έξοδο στα σπίτια,  μέσα και έξω από τα σπίτια.

Η επισήμανση αυτή είναι μέρος, μιας γενικότερης επισήμανσης,,  ότι δίπλα μας ζούνε σημαντικοί νέοι άνθρωποι και καλό είναι να φροντίσουμε να τους «δούμε» και να τους αξιοποιήσουμε σε όλες τις μορφές της κοινωνικής μας ζωής.

- Τέλος ο Δήμαρχος πρέπει επιτέλους να αποφασίσει να κάνει και κάτι πέρα από δηλώσεις.

Τέσσερα χρόνια του λέμε και του γράφουμε ότι η πόλη χρειάζεται ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ για να μην πάει όλη αυτή η προσπάθεια τόσων ανθρώπων και τόσων χρόνων χαμένη.

   Θα το κάνει ή όχι;

ΑΡΓΥΡΗΣ  ΣΑΛΠΕΑΣ

Eλλάδος εγκώμιον

                         Eλλάδος εγκώμιον

Δεν ταυτίστηκα ποτέ με όλους αυτούς που υποτιμούν και βρίζουν την χώρα μας και χώρα τους ,διακρίνοντας πάντα μέσα μου δυο Ελλάδες .

Μια αυτή των λαμογιών, μετρίων αχρήστων και λοιπών φρούτων και μια εκείνων που με εκκωφαντικές σιωπές παρήγαγαν έργο για την οικουμένη και όχι μόνο για την χώρα μας

Η γλυπτική συναισθημάτων  της Παπαγιαννοπούλου και η γραφή χρωμάτων του Ελύτη είναι ο μίτος που οδηγεί στην ψυχή του Έλληνα, που δυστυχώς ελάχιστοι κρύβουν πλέον μέσα τους.

Η αισιοδοξία  του Φασιανού και η κατάθλιψη του Ελ Γκρέκο είναι η διαδρομή ενός καθαρού ελληνικού βλέμματος που πλέον ελάχιστοι διαθέτουν.

Το Test-Pap του Παπανικολάου και οι θεωρητικές επεξεργασίες  Φυσικής του Νανόπουλου είναι το ιδανικό εφαλτήριο του ελληνικού μυαλού που ελάχιστοι πλέον γνωρίζουν τη χρήση του.

Ο Βενιζέλος, ο Τρικούπης, ο Καζαντζάκης, ο Θεόφιλος, ο Εγγονόπουλος, ο Εμπειρίκος, ο Καραθοδωρής, ο Αγγελόπουλος, ο Μπενάκης, ο Καβάφης, ο Αξελός, ο Καστοριάδης, ο Πουλατζάς,  ο Ωνάσης, η Μελίνα,  ο Θεοδωράκης ,ο Χατζιδάκης , η Παξινού, ο Γαβράς, ο Ρίτσος ,είναι το μέγα της Ελλάδος εγκώμιον απέναντι στους «απειροελάχιστους» που έφεραν τη χώρα μας εδώ που είναι σήμερα.

Δείτε τους πρώτους, προσθέστε  αυτούς που ξεχάσαμε και αντλείστε αισιοδοξία για εσάς και τη χώρα μας.

Διότι αυτοί θα μας ξαναβγάλουν από την συνολική πτώχευση που έχουμε υποστεί

                                                                             

                                                                                              

               ΑΡΓΥΡΗΣ  ΣΑΛΠΕΑΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Τέτοιες μέρες αυτό το θέμα «παίζει» αρκετά. Είναι ένα θέμα που «βαραίνει», πολλές φορές τις πολιτικές μας αποφάσεις και άλλες φορές «βαραίνει» τις ανθρώπινες σχέσεις.

Οι δύο αυτές καταστάσεις φανερώνουν την παθογένεια του περιεχόμενου των όρων αλλά και της πραγματικότητας των ανθρωπίνων σχέσεων.

Ανεξάρτητα από την ένταση των ημερών, είναι μια ευκαιρία προβληματισμού σε μια εποχή που όλα «πρέπει να ειπωθούν από την αρχή».

Αποτελεί προϋπόθεση φιλίας η πολιτική ταύτιση ή αποτελεί αίτιο φιλίας η πολιτική συμπόρευση;

                                                  Όχι και στα δύο.

Η Φιλία είναι η έκφραση ενός κοινού συναισθηματικού κώδικα επικοινωνίας μεταξύ δύο ανθρώπων και η Πολιτική είναι η έκφραση ενός ιδεολογικού κώδικα με τον οποίο συμπορεύονται κάποιοι πολίτες.

Η Φιλία αναφέρεται σε βιώματα που θέλεις να επαναλάβεις και σε αναμνήσεις που θέλεις να κρατήσεις ζωντανές.

Η Πολιτική αναφέρεται σε φαντασιακές καταστάσεις που θέλεις να κάνεις πραγματικότητα στον κοινωνικό χώρο που ζεις.

Ότι μπορεί αυτές οι δύο έννοιες να ταυτίζονται στην ίδια ανθρώπινη σχέση δεν είναι αδύνατον, αλλά το να αποτελεί για τη φιλία προϋπόθεση, η ταύτιση στην έκφραση των πολιτικών απόψεων είναι ψυχική παθογένεια και διαστρέβλωση του εννοιολογικού περιεχομένου της σχέσης.

Η αναγνώριση της αυτονομίας της Πολιτικής Έκφρασης του άλλου είναι Φιλία, η συναισθηματική επιβολή της ταύτισης είναι ψυχολογική εξάρτηση που ακυρώνει εν τοις πράγμασι την υγεία μιας τόσο όμορφης σχέσης, όπως η φιλία.

Καλό είναι λοιπόν, αντιμέτωποι όλοι και ο καθένας μόνος απέναντι σε μια βαθειά και συνολική κρίση, ας φροντίσουμε παράλληλα με όλα τα άλλα να επαναπροσδιορίσουμε τη στάση μας απέναντι στους φίλους μας, διότι δεν ακυρώνεται μια φιλία επειδή κάποιος διαφωνεί μαζί σου πολιτικά και δε σε ψηφίζει, διότι τότε ίσως δεν ήταν ποτέ φιλία και μάλλον ήρθε η ώρα επαναπροσδιορισμού της σχέσης.

Η πεποίθηση σε κάποιο άνθρωπο ότι ο φίλος του είναι δεδομένος ψηφοφόρος είναι εγωπάθεια,  και για το φίλο, Πολιτική απαλλοτρίωση της προσωπικότητας του και κατάργηση της αυτονομίας και αυτοτέλειάς  του ως πολίτη.

Με άλλα λόγια, αυτοτέλεια και αυτονομία είναι να συγχαρώ δημόσια το Γιάννη Μπούρη για το εξαιρετικό προχθεσινό του άρθρο, Πολιτική άποψη είναι να επιλέγω την υλοποίηση αυτών που γράφει ο Γιάννης μέσα από μια τρίτη λύση , εκτιμώντας ότι η πολιτική έκφραση που προτείνει ο Γιάννης δεν είναι σωστή πλατφόρμα για την υλοποίηση των ιδεών του άρθρου του.

                       Αργύρης Σαλπέας

H φόλα στον Argi.

Αυτές τις μέρες κάποιοι στην πολιτισμένη πόλη μας ,βάλθηκαν να αποδείξουν την ανωτερότητα  του Ανθρώπινου γένους απέναντι στα ζώα ,πετώντας φόλες στα σκυλιά. .

Αυτοί οι κάποιοι είναι αυτοί  που μισούν τα σκυλιά διότι είναι ανώτερα από αυτούς .

Διότι τα σκυλιά μπορούν   να αγαπήσουν τους ανθρώπους   ,μπορούν να νιώσουν τον άνθρωπο, χαίρονται μαζί σου γνήσια ,λυπούνται μαζί σου ,πεθαίνουν μαζί σου , σου λένε ευχαριστώ με υπέροχο τρόπο  για ένα  ένα πιάτο φαγητό και ένα χάδι , σκύβουν το κεφάλι και καταλαβαίνουν σε ένα λάθος ,μπορούν να θυσιάσουν

την ζωή τους  για τον άνθρωπο που αγαπάνε ,νιώθουν ακόμη γνήσιο έρωτα   για την σκύλα που σέρνει ,γαυγίζουν στον κίνδυνο  και δεν κρύβονται  ,προστατεύουν τά παιδιά και τά μικρότερα σκυλιά  , έχουν δε  πάντα ένα βλέμμα γεμάτο αγάπη να σου χαρίσουν αν και εσύ νιώθεις το ίδιο.

Διότι τα σκυλιά  παίρνουν από πάνω σου όλη την αρνητική ενέργεια που σου μεταδίδει το ανθρώπινο περιβάλλον , είναι σύντροφοι  χωρίς εισαγωγικά και πισώπλατα μαχαιρώματα  , είναι ασπίδες έναντι παιδικών ασθενειών όπως αποκαλύπτουν σύγχρονες επιστημονικές έρευνες,    είναι τελικά κάτι περισσότερο από το <ανθρώπινο είδος> που κυκλοφορεί γύρω μας και τα σκοτώνει  , είναι τελικά ανυπεράσπιστα και αθώα  απέναντι σε αυτά τα κτήνη .

Για αυτό τα μισούν .

Γιατί τα σκυλιά έχουν ανδρισμό και αυτοί δεν έχουν ,γιατί τα σκυλιά τα αγαπάμε  και αυτούς ούτε η μάνα που τους γέννησε  ,γιατί τα σκυλιά έχουν ένστικτα και αυτοί είναι ευνούχοι ,γιατί τα σκυλιά γλείφουν όπου αγαπάνε και όχι όπου έχουν ανάγκη ,

γιατί  τα σκυλιά δίνουν μάχη για την σκύλα και δεν κάνουνε <μόκο> όταν πηγαίνει με άλλους, γιατί τα σκυλιά γίνονται αρχηγοί στην γειτονιά με την αξία τους και όχι με τα κέρατα τους ,γιατί τα σκυλιά έχουν αξίες και αυτοί καρέκλα και λογαριασμό ,γιατί τα σκυλιά  ακόμη και όταν τα σκοτώνουν   έχουν  βλέμμα γεμάτο τρυφερότητα, απορία και αγάπη ,αυτοί μόνο φόβο , πανικό  και μίσος .

Αυτοί με την κονσέρβα ψυχή   και το απέραντο μίσος, είναι δίπλα μας και σκοτώνουν τα σκυλιά γιατί ακόμη φοβούνται να σκοτώσουν εμάς ,όμως φροντίζουν και για εμάς

κάθε μέρα ,εκλεγόμενοι και εκλέγοντες ,κυνικοί και ρεαλιστές ,<έξυπνοι >και τοκογλύφοι ,κοράκια στην  δυστυχία του καθενός μέσα  στη νύχτα της κοινωνίας ,με μεγαλόσταυρους στην εκκλησία   και μεγαλοηθικές κουβέντες στην πολιτική.

Αυτοί δώσανε την φόλα στον Argi γιατί είχε την αγάπη κάποιων ανθρώπων ,ήταν όμορφος ,ελεύθερος ,άρχοντας από DNA και όχι δοτός, ήρεμη δύναμη  και κάθε του

συναίσθημα  πλημμύριζε στο βλέμμα του, αλλά πρέπει να ξέρουν ότι η ψυχή του Argi.   θα είναι πάντα δίπλα μας και αλίμονο τους ένα τους συναντήσει.

Αντιγράφοντας το βλέμμα του Argi.

Γράφτηκε και δημοσιεύτηκε  το 2007

ΑΡΓΥΡΗΣ ΣΑΛΠΕΑΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΑ

Τεχνοκράτης ή Πολιτικός;

Το ψευτοδίλημμα

Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει πολιτική συμπεριφορά, και δεν υπάρχει ανθρώπινη ενέργεια-συμπεριφορά που δεν είναι πολιτική με ιδεολογικές αναφορές για την προσωπικότητα του ενεργούντος. Το περιεχόμενο που δίνεις στις ανθρώπινες σχέσεις σου , ο τρόπος που μεγαλώνεις τα παιδιά σου , ο τρόπος που διαχειρίζεσαι τους συναδέλφους στην δουλειά σου ως και ο τρόπος που προσεγγίζεις συλλογικές ανθρώπινες δραστηριότητες, είναι ενέργειες και απόψεις που έστω και ασυνείδητα έχουν σαφείς ιδεολογικές ,φιλοσοφικές και πολιτικές αναφορές .

Δεν υπάρχει επίσης ουδέτερη Επιστήμη.

Θυμίζω εν συντομία, ότι τεράστιες επιστημονικές ανακαλύψεις θάφτηκαν στο όνομα της επικρατούσας ιδεολογίας της εποχής τους  (Γαλιλαίος), ενώ παράλληλα , επιστημονικές ανοησίες κατέστησαν τους εκφωνητές τους,  ήρωες  του Λαού, διότι αυτό εξυπηρετούσε την Πολιτική εξουσία του καιρού τους.(φαινόμενο Λισένκο τη Σταλινική Περίοδο).

Καμία επιστημονική άποψη, ακόμη και των θετικών επιστημών, δεν είναι άμοιρη φιλοσοφικών,  θρησκευτικών και ιδεολογικών προσανατολισμών του υπηρετούντος τις απόψεις αυτές ,πολλώ δε μάλλον η ενσωμάτωση της στο συνολικότερο κοινωνικό γίγνεσθαι .

Ας θυμηθούμε τη χρήση θέσεων της Φυσικής ή της Βιολογίας  στον φιλοσοφικό διάλογο  για την ύπαρξη Θεού η όχι, η το μαθηματικό λογισμό για τη συνάντηση ή μη των παραλλήλων ευθειών, υπό την προϋπόθεση της ύπαρξης ή όχι,  άλλων «χώρων» γεωμετρικής απεικόνισης του κόσμου.

Στις θεωρητικές επιστήμες, τις λεγόμενες εύκολα ως επιστήμες του Ανθρώπου, η αρχική άποψη είναι πάντα και παντού ολοφάνερη.

 Το Δίκαιο κάθε κοινωνίας, άρα και οι φορείς του, επηρεάζονται από το χωροταξικό, ιδεολογικό, πολιτικό και ιστορικό χρόνο της εφαρμογής του ,αιτία δε αυτού είναι και η αναγνώριση του Εθιμικού Δικαίου ως εργαλείου απονομής της Δικαιοσύνης από τόπο σε τόπο.

Πεδίο  δόξης λαμπρό της παραπάνω άποψης είναι η οικονομία, είτε ως θεωρητική αναζήτηση λύσεων στο πρόβλημα των απεριόριστων ανθρωπίνων αναγκών, είτε ως εφαρμοσμένη πρακτική διαχείρισης της σχέσης χρήματος-αγαθών.

Η εξέλιξη του χρήματος από «μέσο συναλλαγής», σε αγαθό, άρα προϊόν που ενσωματώνει μέσα του ικανότητες ικανοποίησης ανθρώπινης ανάγκης (όπως το ψωμί), υπαινίσσεται σαφώς μια  φασιστοειδή ιδεολογική προσέγγιση της κοινωνίας  και  είναι δουλειά Τεχνοκρατών –Οικονομολόγων ,κάτι που ακυρώνει στην πράξη και επί της ουσίας τη διάκριση των Οικονομολόγων σε Πολιτικούς και Τεχνοκράτες.

Είτε λοιπόν ως θεωρητικοί της επιστήμης, είτε ως επαγγελματίες εφαρμογής της, είμαστε συνυπεύθυνοι για τις ιδεολογικές άρα πολιτικές επιβαρύνσεις της.

Ο τρόπος που ένας Οικονομολόγος διαχειρίζεται την «κυκλοφορία του χρήματος» στα πλαίσια της Νομισματικής πολιτικής (εμπόριο χρήματος) , όπως και  ο τρόπος που διοικεί μια επιχείρηση, είναι συμπεριφορά εξόχως πολιτική με σαφείς ιδεολογικούς προσανατολισμούς.

Δεν είναι ζήτημα Καπιταλισμού  η Σοσιαλισμού ,είναι ζήτημα Φασισμού η Δημοκρατίας ,δεδομένου ότι η Δημοκρατία λειτουργεί η δεν λειτουργεί, μόνο εάν λειτουργεί Δημοκρατικά η Οικονομία .Σε αντίθετη περίπτωση πρόκειται για επίφαση προσχημάτων Πολιτικής Δημοκρατίας ,όπως σε πολλές περιπτώσεις έχει συμβεί στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια .

Άρα είναι ανοησίες τα περί διαχωρισμού Πολιτικού και Τεχνοκράτη.

Τεχνοκράτης είναι ο Πολιτικός που έχει άριστη τεχνογνωσία  του συστήματος και το υπηρετεί χωρίς ιδεολογικές αγωνίες και ερωτηματικά, ταυτιζόμενος μαζί του και όχι ουδέτερος.

Πολιτικός είναι ή έπρεπε να είναι,  ο άριστος γνώστης της Τεχνικής, τα αποτελέσματα της οποίας παλεύει να τα οδηγήσει στο χώρο των ιδεολογικών προσδοκιών του.

Επειδή όμως δεν είναι άριστος γνώστης της Τεχνικής του Κυβερνητικού αντικειμένου και έχει μεταλλάξει αυτό το θεωρητικά αναγκαίο προσόν,  με απλή γνώση και χρήση τεχνικών Εξουσίας, διαχειριζόμενος συνήθως τα χαμηλότερα ένστικτα των μαζών ,βολεύεται και αυτός με τον ψευτοδιαχωρισμό Τεχνοκρατών και Πολιτικών.

Αυτό όμως  δεν κάνει και ο Τεχνοκράτης , αφού τον βολεύει η περιφερόμενη δήθεν ουδετερότητα του ;

Απλώς δεν το δηλώνει, διότι τον βολεύει να δηλώνει ουδέτερος, που δεν είναι και δε θα είναι ποτέ.

 Τα πάντα είναι υπέρ ή κατά του Ανθρώπου και της κοινωνίας, και στο εμφανές  δίλλημα δεν χωρούν ουδετερότητες.

Αν οι Πολιτικοί μας ξέρανε την δουλειά τους δηλ. ξέρανε να κυβερνούν και να παράγουν αποτελέσματα υπέρ του συνόλου της κοινωνίας θα χρειαζόμαστε ΠΑΠΑΔΗΜΟ? ΟΧΙ

Όποιος πιστεύει ότι την ξέρουν ,αλλά είναι προσκολλημένοι σε συμφέροντα κ.λ.π κάνει λάθος .

Οι εξελίξεις των τελευταίων ετών δείχνουν σαφώς, ότι επειδη δεν ξέρουν να κάνουν καλά την δουλειά τους ,υπεισέρχονται σε άλλες μεθόδους διαχείρισης των πραγμάτων για να αναπαράγουν την καρέκλα τους.

 Η επέλαση των τεχνοκρατών στο προσκήνιο των Πολιτικών Κυβερνήσεων της Ευρώπης μπορεί να δημιουργήσει μια βάση συζητήσιμης σταθερότητας ,αλλά εάν δεν ακολουθηθεί από ένα μεγάλο διάλογο Νέου μοντέλου ανάπτυξης για τους Λαούς της Ευρώπης και της Γης ,τότε θα οδηγηθούμε σε ένα Παγκόσμιο Οικονομικό φασισμό με έντονα τα Λαϊκίστικα στοιχεία .

Το φαινόμενο των Τεχνοκρατών αποδεικνύει παράλληλα την αποτυχία και την ανεπάρκεια του Πολιτικού προσωπικού της Ευρώπης και της Χώρας μας να Ηγηθούν των Λαών και όχι να καθοδηγούνται από κέντρα μηδενικής πολιτικής και κοινωνικής ευθύνης  για να υπάρχουν πολιτικά .

Εάν δεν απαντήσουμε άμεσα ,τώρα που θα πάρουμε μια ανάσα έστω και έτσι , για το τι πρέπει να γίνει για την αναδιάρθρωση του Κοινωνικού ,Παραγωγικού και Δημόσιου ιστού της χώρας ,τότε την καθημερινότητα μας θα την διαχειρίζεται το πεζοδρομιακό οργανωμένο έγκλημα και τις προοπτικές της χώρας το επιστημονικά και εξουσιαστικά διαμορφωμένο παγκόσμια οργανωμένο έγκλημα των <αγορών >,  που δεν  είναι τίποτα άλλο από   το αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίησης μόνο για τους έχοντες την παγκόσμια αποταμίευση στα χέρια τους και την ασυδοσία στους τρόπους διαχείρισης της..

ΑΡΓΥΡΗΣ ΣΑΛΠΕΑΣ 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το παράλογο  των ημερων και το ανηθικο των λογων

Υπάρχει έστω και ένας Έλληνας < μη φανατικός οπαδός  δηλ. μη ηλίθιος>    που πιστεύει οτι, όλα αυτά που ακούει αυτές τις ημέρες στην Ελλάδα έχουν σχέση με το καλό της χώρας και όχι με το καλό αυτών που τα λένε,  οι οποίοι  πάντα συνέδεαν το καλό το δικό τους με το καλό της χώρας μας.
Ιστορικά  , εκτός από την περίπτωση του ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ , το καλό της χώρας εντελώς συμπτωματικά
ταυτίστηκε με το καλό της χώρας μας.

30 ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΣΟΚ

 18 Οκτώβρη   1981  30 χρόνια μετά

Η χαμένη Ελληνική Οκτωβριανή Επανάσταση

Στις 18 Οκτώβρη του 81 και μετά από μια 7ετία συνεχούς αναπτυσσόμενου σοσιαλιστικού  (έστω και στα συνθήματα) κινήματος στη χώρα, το ΠΑΣΟΚ ήρθε στην εξουσία με ένα σύνθημα που τα χώραγε όλα.

 «ΑΛΛΑΓΗ».

Αυτή η λέξη, σαν  σύνθημα, χώρεσε τα όνειρα και τις προσδοκίες της συντριπτικής πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού, είτε είχε ψηφίσει ΠΑΣΟΚ, είτε όχι.

Η σημερινή κρίση και όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας, οδηγούν εύκολα σε μια συνολική απόρριψη της πολιτικής προσφοράς του ΠΑΣΟΚ από τον Οκτώβρη του 81 και μετά, αφού αυτό κυβέρνησε τα περισσότερα από τα χρόνια που μεσολάβησαν από τότε και παράλληλα αυτό υποσχέθηκε όλα τα μεγάλα οράματα.

Είναι όμως έτσι;

Ο υπογραφόμενος δεν  ψήφισε ποτέ ΠΑΣΟΚ στα χρόνια της απόλυτης κυριαρχίας του. Διεκδικούσε όμως πάντα και διεκδικεί  την  ψυχραιμία απέναντι στην Ιστορία, δεν πίστεψε ποτέ σε συνθήματα και δεν έκρινε με αφορισμούς πρόσωπα και γεγονότα.

Η εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ τον Οκτώβρη του 1981 ήταν μια τεράστια ευκαιρία για την Ελληνική κοινωνία και το προοδευτικό τότε κίνημα της χώρας, το οποίο  επί 50 και πλέον χρόνια ήταν στριμωγμένο στο περιθώριο ,  τις φυλακές και τις εξορίες .

Υπήρχε απόλυτη πλειοψηφία ,μεγάλη ανοχή στην νέα Κυβέρνηση και ένα μεγάλο νέο και άφθαρτο κοινωνικό ,επιστημονικό και πολιτικό στελεχικό δυναμικό ,έτοιμο  να οδηγήσει την  κοινωνία σε νέους δρόμους και την χώρα σε μια  δημοκρατική και προοδευτική αναπτυξιακή πορεία .

Αυτές οι προθέσεις φάνηκαν από την πρώτες πολιτικές στιγμές του ΠΑΣΟΚ .

Το ΕΣΥ, ο νέος κώδικας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ,τα ΚΑΠΗ, η Λαϊκή Επιμόρφωση ,ο 1262 Αν.Νόμος ,τα Μ.Ο.Π ,οι  νέοι  Συνεταιρισμοί, οι απόπειρες κατάργησης των μεσαζόντων στις κεντρικές λαχαναγορές  , οι προσπάθειες αυτονόμησης της Εξωτερικής πολιτικής [πρωτοβουλία των 6]  , η περιφερειακή πολιτιστική πολιτική [ΔΗΠΕΘΕ] ,η νέα γλώσσα της καθημερινής πολιτικής,  όπου μπορούσες να εγκαλέσεις το  οποιοδήποτε στέλεχος για ιδεολογικά ζητήματα σε σχέση με την συμπεριφορά του ,ήταν  πραγματικότητες που άλλαξαν την Ελληνική κοινωνία ,σε επίπεδο πολιτικής ατμόσφαιρας στην αρχή και σε επίπεδο καθημερινής λειτουργίας στην συνέχεια .

Η κατάργηση της έδρας στα Πανεπιστήμια ,η νέα συμφωνία με την Εκκλησία , ο νόμος Τρίτση για την ύπαιθρο , και μια σειρά άλλες πρωτοβουλίες ωρίμαζαν την πεποίθηση μιας νέας υγιούς και προοδευτικής πορείας για την χώρα ,παρότι ως Κράτος συνεχίζαμε να αντιμετωπίζουμε μύρια όσα προβλήματα .[Τουρκία ,απαρχαιωμένος παραγωγικός ιστός , ρουσφετολογική αντίληψη για την πολίτικη κ.α ]

Όμως αυτή η πορεία ανεκόπη έως και αντεστράφη,  μέσα από την προσπάθεια διατήρησης του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία ,σκοπός για τον οποίο θυσιάστηκαν ιδεολογικές θέσεις ,υιοθετηθήκαν μια σειρά αιτήματα άνευ δίκαιου περιεχομένου  και βάσης οικονομικής ικανοποίησης ,παράλληλα δε,  η είσοδος μιας υποτιθέμενης  νέας δημοκρατικής  επιχειρηματικότητας στην Οικονομία ,ιδιαίτερα στις δημόσιες επενδύσεις ,μετέτρεψε την ανάγκη ανάπτυξης  από ανάπτυξη σε  ανταγωνιστική βάση,  σε   κρατικοδίαιτη επιχειρηματική δράση με παρατρεχάμενους μια σειρά λαμόγια .Αυτά που βγαίνουν τώρα δειλά  στο φως,  δεν αποτελούν παρά σταγονίδια του εγκλήματος που συνετελέσθη  εις  βάρος της ανάπτυξης της χώρας από τις Επιχειρηματικές ομάδες, κύρια σε κεντρικό επίπεδο ,οι οποίες με μοναδικό όπλο τις μίζες και τα <κονέ>,  λεηλάτησαν τον Δημόσιο  πλούτο ,ακύρωσαν τις αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας και οδήγησαν στην αδράνεια  όλο το ανθρώπινο δυναμικό του Έθνους που ήθελε μεν να επιχειρήσει ,αλλά δεν ήθελε νε μετέλθει τις μεθόδους που επέβαλλε μια νομενκλατούρα του κόμματος σε αγαστή συνεργασία με Τραπεζίτες του Δημόσιου Τομέα και Επιχειρηματίες [εκπροσώπους του κόμματος σε τομείς της Οικονομίας ].  

Το ΠΑΣΟΚ λοιπόν  ευθύνεται για πολλά από όσα συμβαίνουν σήμερα.

Για τον αντιαναπτυξιακό, υδροκέφαλο, αντιδραστικό Δημόσιο Τομέα. Πολύ ορθά το ΠΑΣΟΚ  το 1981,  αναλαμβάνοντας την εξουσία ,προσπάθησε να αναδιανείμει αυτήν την εξουσία και μέσα στον κρατικό μηχανισμό μέσω διορισμών, ώστε να μπορέσει να κυβερνήσει, ενώ παράλληλα έδωσε πρόσβαση στο κράτος  σε κοινωνικά στρώματα που μέχρι τότε χρειάζονταν 10 εγκριτικά χαρτιά από την Ασφάλεια για να το πετύχουν.

Ο στόχος επετεύχθη αλλά  μετά εκφυλίστηκε,  διότι μέσω των διορισμών του  Δημοσίου Τομέα και όχι μέσω Αναπτυξιακών πρωτοβουλιών , μείωνε το πρόβλημα της ανεργίας και ενθυλάκωνε ψήφους οικογενειών από αυτούς που διόριζε και από αυτούς που περίμεναν να τους διορίσει στο μέλλον.

Αυτή η αντίληψη και πρακτική έγινε κυρίαρχη συμπεριφορά στο πολιτικό στελεχιακό προσωπικό του ΠΑΣΟΚ,  με αποτέλεσμα κάθε έννοια Δημοκρατικής διαχείρισης του ανθρωπίνου δυναμικού της χώρας να πάει περίπατο.   Δημοκρατικό άνοιγμα θα ήταν, είναι και θα είναι η απόλυτη αξιοκρατία. Αυτή δεν επετεύχθη ποτέ.

Ευτυχώς μετά ήρθε ο νόμος ΠΕΠΟΝΗ,  που παρ’όλες τις προσπάθειες εκφυλισμού του  που έγιναν από όλους,  είναι σταθμός για την αξιολόγηση των υποψηφίων Δημοσίων Υπαλλήλων και του παράλληλου ουσιαστικού εκδημοκρατισμού της κοινωνίας.

Έχουμε λοιπόν κύρια πίστωση του ΠΑΣΟΚ για το άνοιγμα του Δημοσίου Τομέα σε ευρύτατα κοινωνικά στρώματα αποκλεισμένα μέχρι τότε, αλλά το ίδιο κόμμα χρεώνεται την άνευ ανάγκης διόγκωση του ευρύτερου Δημοσίου Τομέα, τον έντονο κομματισμό στη λειτουργία και την αδιαφάνεια στις αποφάσεις του ως αποτέλεσμα των παραπάνω.

Ίδια ήταν η πορεία και τα αποτελέσματα του ΠΑΣΟΚ και στους άλλους τομείς της κοινωνίας και της πολιτικής.

Στην οικονομία,  με το πρόσχημα του ανοίγματος των Δημοσίων Επενδύσεων σε ευρύτερα πεδία επιχειρηματικότητας, δημιούργησε νέα τζάκια,  τα οποία,  αφού έφαγαν το Δημόσιο Πλούτο,  αρκέστηκαν να δημιουργήσουν εταιρίες βιτρίνες με ελάχιστη ή μηδενική παραγωγική βάση και τα αποτελέσματα φαίνονται σήμερα.

Το ΠΑΣΟΚ ευθύνεται για το μεγάλο έγκλημα του Χρηματιστηρίου  και με πράξεις και με παραλήψεις ,  για την έλλειψη Ηλεκτρονικής Βιομηχανίας, αφού ένας τα έπαιρνε όλα, για τον εκσυγχρονιστικό υποσιτισμό της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, αφού αρκούσαν οι πλαστές σε μεγάλο βαθμό επιδοτήσεις.

Το ΠΑΣΟΚ όμως μείωσε την αυταρχικότητα και την κακομεταχείριση των στρατευμένων, οι οποίοι μέχρι τότε αντί να υπηρετούν την Πατρίδα υπηρετούσαν συχνά τα κόμπλεξ κάποιων εμπαθών καραβανάδων. Έφερε τον εκδημοκρατισμό στα Σώματα Ασφαλείας και στήριξε τον συνδικαλισμό των Δημοσίων υπαλλήλων  ως  δημοκρατικό δικαίωμα ,  ανεξάρτητα από τα εκ των υστέρων εκφυλιστικά φαινόμενα στον χώρο.

 Τα παραπάνω θέλουν να πουν ότι το ΠΑΣΟΚ θεμελίωσε μεγάλα και σοβαρά πράγματα για τον  Δημοκρατικό και κοινωνικό εκσυγχρονισμό της χώρας (αναγνώριση εθνικής αντίστασης, Νόμος Διαύγειας, Ερευνητικά Ιδρύματα στην Περιφέρεια  ) αλλά η έλλειψη κουλτούρας εξουσίας από μεγάλο μέρος του στελεχικού δυναμικού του,  οδήγησε στον εκφυλισμό και την απαξίωση αυτών των μεγάλων πολιτικών πρωτοβουλιών του.

Αυτό συνέβη διότι απέτυχε στον κυριότερο ρόλο ενός κόμματος εξουσίας που είναι η διαπαιδαγώγηση.

 Ο παιδαγωγικός ρόλος ενός φυσικού προσώπου ή ενός κόμματος που διαχειρίζονται  εξουσία είναι μεγίστης σημασίας,  διότι,  μπορεί οι ικανότητες, τα ταλέντα και οι αποφάσεις των φορέων της εξουσίας να κρίνονται θετικά ή αρνητικά σε μια ιστορική στιγμή , αλλά ο παιδαγωγικός τους ρόλος κρίνεται διαρκώς στο μέλλον διότι δημιουργεί αντιλήψεις, συνειδήσεις και ιστορικές παραδοχές για την οργάνωση της ζωής μιας κοινωνίας. Εδώ το ΠΑΣΟΚ απέτυχε με μεγάλη ευκολία.

Δημιούργησε ένα νέο μοντέλο ανθρώπου. Τον  homo-pasokus. Τον άνθρωπο της ευκολίας, τον άνθρωπο των επαφών, τον άνθρωπο που μιλούσε εύκολα για δημοκρατία και πλούτιζε εύκολα με μηδενική προσφορά στην παραγωγική βάση της χώρας, τον άνθρωπο των ελλειμματικών προσόντων και των πλεονασματικών κομματικών επαφών. Δημιούργησε τον  σοσιαλιστή στα λόγια και τον κυνικό στην πράξη. Αυτός ο τύπος συμπολίτη μας εκφύλισε την λειτουργία του Δημοσίου Τομέα, ακύρωσε την εμπιστοσύνη των συμπολιτών του σε θεσμούς (Βουλή, Δικαιοσύνη, Δημοκρατική Οικονομία κτλ) και δια της δυνάμεως που του έδινε η ανεξέλεγκτη δράση του, έπεισε την κοινωνία σε μεγάλο βαθμό ότι ο δρόμος της ευκολίας είναι ο δρόμος της ζωής. Αυτός ο τύπος δεν είναι πλέον μόνο ΠΑΣΟΚ, είναι παντού και συνεχίζει είτε με κραυγές είτε με ψιθύρους να κάνει τη δουλειά του εις βάρος όλων των άλλων.

Αυτό δεν ήταν λάθος ,όπως θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν μια σειρά πολιτικές τουπου εφαρμόσθηκαν , ήταν έγκλημα .

Το ΠΑΣΟΚ οφείλει πρώτα και κύρια να αδρανοποιήσει αυτό τον τύπο από κάθε καρέκλα μικρής ή μεγάλης εξουσίας, διότι ακόμη και σήμερα ζουν και βασιλεύουν παντού .

Ετσι μόνο  θα μας πείσει ότι όσα  και αν υποστούμε ,  από την κρίση που θα μεγαλώνει κάθε μέρα και θα κρατήσει ούτως ή άλλως μια 10ετία,  δεν θα βγούνε πάλι κερδισμένοι αυτοί οι τύποι.

Αυτό το χρωστάει στα νέα παιδιά, τα οποια  στην πλειοψηφία τους ,ούτε σε Βουλευτικά γραφεία θέλουν να πάνε , ούτε εξετάσεις κομματικής νομιμότητας θέλουν να δώσουν.

Όσο για την ιστορία του ΠΑΣΟΚ , με τα καλά και τα άσχημα της,  θα κριθεί στις εκλογές αλλά και από του Ιστορικούς του μέλλοντος  . Ανεξάρτητα όμως από το αποτέλεσμα των εκλογών, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να ξεκαθαρίσει το τοπίο από αυτούς τους τύπους, ξεκινώντας πρώτα από το εσωτερικό του όπου θα βρει χιλιάδες τέτοιους σε συμπεριφορές εκμετάλλευσης της κρίσης ή αναμονής μιας ακόμη μεγαλύτερης λεηλασίας των θεσμών της κεντρικής ή περιφερειακής εξουσίας.

Το παρόν δε γράφτηκε ούτε για να δικαιώσει, ούτε για να κατηγορήσει το ΠΑΣΟΚ.

Όποιος μη φανατικός ενεργός πολίτης έζησε σε αυτή τη χώρα τα τελευταία 50 χρόνια τα ξέρει, τα έχει βιώσει και έχει την προσωπική του στάση απέναντι σε αυτά ..

Γράφτηκε γιατί το σύνθημα «ΑΛΛΑΓΗ» με το οποίο ήρθε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το ‘81, σήμερα είναι  πιο επίκαιρο από τότε.

Σήμερα χρειαζόμαστε «Αλλαγή σε όλα» αρκεί να προσέξουμε τα νέα λαμόγια που καιροφυλακτούν όπως το ‘81 να εκμεταλλευτούν αυτήν την ανάγκη μας.

Αυτή η αλλαγή πρέπει παράλληλα να περιλάβει  και Εμάς τους ίδιους ως πολίτες ,αφου  Εμείς 

θα δώσουμε το δικαίωμα να ξανακάνουν τα ίδια η όχι,   όποιοι και εάν έρθουν.

ΑΡΓΥΡΗΣ  ΣΑΛΠΕΑΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Τα γεγονότα και οι λέξεις

Τον τελευταίο καιρό ζούμε σαν χώρα ένα δράμα πολλαπλών εκδοχών και εκφράσεων. Η επί της ουσίας πτώχευση της χώρας, ανεξάρτητα των λέξεων που χρησιμοποιούνται για αυτήν, γέννησε στεναχώρια, απελπισία και αδιέξοδα στο μεγαλύτερο  μέρος των κατοίκων της Χώρας μας.

Δίπλα από τις φωνές των <χαμένων > μέσα στην δίνη των γεγονότων συμπολιτών μας,  που απεγνωσμένα θέλουν να φτάσουν στα αυτιά αυτών που παίρνουν  τις αποφάσεις , εμφανίστηκαν και οι  γνωστοί –άγνωστοι,  που καιροφυλαχτούν πάντα στις παριές της ιστορίας , ψάχνοντας ευκαιρία να υπάρξουν χωρίς ύπαρξη . Η σιωπή του μεγάλου πλειοψηφικού ρεύματος των απελπισμένων της κοινωνίας  που καταθλίβεται όχι για τα οικονομικά μέτρα τόσο,  οσο για την έλλειψη διεξόδου και πρότασης που θα   στηρίξει νοητικά και συναισθηματικά  σε μια προοπτική για το αύριο,  το κενό των περικοπών του σήμερα ,εκφράζεται πλέον μέσα από λέξεις που ακολουθούν το μοτίβο πλαστογράφησης  των εννοιών  τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας .

Είναι ιστορικά αναγκαίο αυτή τη στιγμή να επαναπροσδιορίσουμε , το περιεχόμενο των λέξεων και των εννοιών διότι πλαστογραφήθηκαν και ακυρώθηκαν επί της ουσίας τους τα τελευταία 40 χρόνια.

Είναι τα χρόνια που ο ανασχηματισμός έγινε αναδόμηση, η υποτίμηση διολίσθηση, η χρηματιστηριακή απάτη έγινε δείκτης εμπιστοσύνης στην Ελληνική Οικονομία και τις προοπτικές της, τα Greek Statistics έγιναν Εθνικοί Λογαριασμοί του κράτους, οι μιζαδόρικες εξοπλιστικές δαπάνες ονομάστηκαν πατριωτικό καθήκον, η καλοπέραση σε πρεσβείες της Ευρώπης ονομάστηκε στρατιωτική θητεία και τόσα άλλα στερούμενα κάθε πολιτικής ηθικής και κάθε Δημοκρατικής αλήθειας.

Το Κράτος,  η οργανωμένη μορφή της κοινωνικής ζωής ,ο άξονας διαχείρισης της ανάπτυξης και ο εγγυητής της Δημοκρατίας στην Οικονομία ,έγινε ο δρόμος του εύκολου ,ανέξοδου και εγγυημένου  πλουτισμού  και όλων των άλλων που έχει  μέσα στο μυαλό του ο πολίτης, που αναγκάστηκε να συναλλαγεί  μαζί του.

Η αυθαιρεσία των ελεγκτικών μηχανισμών ονομάστηκε Δικαιοσύνη και η Δικαιοσύνη ενσαρκώνεται μόνο για όσους την επιδιώκουν ως αυτοκάθαρση η δεν μπορούν να την αποφύγουν λόγω έλλειψης καλών Δικηγόρων η αναλόγων επαφών .

Η αναίσχυντη και ηλίθια αύξηση της καταναλωτικής Πίστης σε μια χώρα που εισάγει τα πάντα ονομάστηκε εκσυγχρονιστική Ανάπτυξη  ,μεταφέροντας τα χρήματα της Ελληνικής Οικονομίας στην Μαλαισία την Κίνα και όπου αλλού.

Η τοκογλυφική ,αντιαναπτυξιακή και υπονομευτική μιζαδόρικη Τραπεζική πολιτική,  που δεν στήριξε ποτέ και καμιά προοπτική ανάπτυξης αλλά επιτέθηκε υποθηκεύοντας για 5 έως και 30 χρόνια τα εισοδήματα των εργαζομένων της χώρας , ονομάστηκε υγιής Οικονομία .

Στην Θεσσαλονίκη κατελύθει το Πολίτευμα της χώρας έστω και για κάποιες ώρες .

Ο διωγμός του Προέδρου της Δημοκρατίας από την θέση του στην παρέλαση ,ήταν κατάλυση του Πολιτεύματος .

Αλλά αφου φροντίσαμε χρόνια τώρα να ακυρώσουμε τις αξίες ,να πλαστογραφήσουμε τις  έννοιες και να κάνουμε την ουσία της κοινωνικής ζωής life style ,  φτάσαμε σήμερα οι απελπισμένοι της χώρας να γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από πολιτικούς  απογόνους της υπόθεσης <καρφίτσα> και οπαδούς μιας ποδοσφαιρικής ομάδας που πιστεύουν ότι η Ομάδας τους είναι πάνω από την Δικαιοσύνη και την Πολιτεία και τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης να χαρακτηρίζονται Λαϊκή εξέγερση .

Με θλίβει όμως το γεγονός  ότι αυτός ο χαρακτηρισμός βγήκε από το στόμα ενός παλιού φίλου και συντρόφου καλού καθηγητή της Βιολογίας  και καλού  φάρμερ , του Τάσου του Κουράκη.

Η μόνη του δικαιολογία,  είναι ότι αυτός πάντα ήταν ενάντια στις παρελάσεις και δεν μπορούσε ποτέ να αντιληφτεί ότι οι παρελάσεις  για ένα Έθνος  ,ανεξάρτητα  του φασιστικών εκφυλιστικών τους εκδοχών , είναι ότι οι λιτανείες για μια Θρησκεία . Θυμίζω εδώ τα Παναθήναια και τα Ελευσίνια μυστήρια .

Εδώ που φτάσαμε δεν πάει άλλο . Οι Βουλευτές της χώρας δεν μπορούν να ψηφίζουν και μετα να κρύβονται .

Η θα βγουν παντού να υπερασπιστούν την ψήφο τους και την χώρα η πρέπει άμεσα να πάνε σπιτι τους .

Εάν δεν γίνει αυτό τότε θα βγουν στους δρόμους αυτοί που χρόνια τώρα ανέχονται και τους μεν και τους δε .

Αυτοί που χρόνια τώρα ανέχονται είναι η σιωπηρή πλειοψηφία και όταν βγουν αυτοί δεν γυρίζουν πίσω.

Όλα τα παραπάνω δεν ακυρώνουν στο ελάχιστο ούτε την αναγκαία αντίδραση των Πολιτών απέναντι στην Κυβέρνηση για τις πράξεις της και τις παραλείψεις της ,ούτε την εμφανέστατη πλέον ανεπάρκεια του κεντρικού και περιφερειακού Πολιτικού προσωπικού της χώρας να διαχειριστεί κρίσεις ,αλλά διεκδικούν να μην γίνει,  εξαιτίας αυτών , η  χώρα μου  έδαφος εύκολου πλιάτσικου οργανωμένων μειοψηφιών  από την καθημερινότητα της έως και τους θεσμούς της .

Αυτά προς το παρόν .

ΑΡΓΥΡΗΣ ΣΑΛΠΕΑΣ