30 ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΣΟΚ

 18 Οκτώβρη   1981  30 χρόνια μετά

Η χαμένη Ελληνική Οκτωβριανή Επανάσταση

Στις 18 Οκτώβρη του 81 και μετά από μια 7ετία συνεχούς αναπτυσσόμενου σοσιαλιστικού  (έστω και στα συνθήματα) κινήματος στη χώρα, το ΠΑΣΟΚ ήρθε στην εξουσία με ένα σύνθημα που τα χώραγε όλα.

 «ΑΛΛΑΓΗ».

Αυτή η λέξη, σαν  σύνθημα, χώρεσε τα όνειρα και τις προσδοκίες της συντριπτικής πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού, είτε είχε ψηφίσει ΠΑΣΟΚ, είτε όχι.

Η σημερινή κρίση και όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας, οδηγούν εύκολα σε μια συνολική απόρριψη της πολιτικής προσφοράς του ΠΑΣΟΚ από τον Οκτώβρη του 81 και μετά, αφού αυτό κυβέρνησε τα περισσότερα από τα χρόνια που μεσολάβησαν από τότε και παράλληλα αυτό υποσχέθηκε όλα τα μεγάλα οράματα.

Είναι όμως έτσι;

Ο υπογραφόμενος δεν  ψήφισε ποτέ ΠΑΣΟΚ στα χρόνια της απόλυτης κυριαρχίας του. Διεκδικούσε όμως πάντα και διεκδικεί  την  ψυχραιμία απέναντι στην Ιστορία, δεν πίστεψε ποτέ σε συνθήματα και δεν έκρινε με αφορισμούς πρόσωπα και γεγονότα.

Η εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ τον Οκτώβρη του 1981 ήταν μια τεράστια ευκαιρία για την Ελληνική κοινωνία και το προοδευτικό τότε κίνημα της χώρας, το οποίο  επί 50 και πλέον χρόνια ήταν στριμωγμένο στο περιθώριο ,  τις φυλακές και τις εξορίες .

Υπήρχε απόλυτη πλειοψηφία ,μεγάλη ανοχή στην νέα Κυβέρνηση και ένα μεγάλο νέο και άφθαρτο κοινωνικό ,επιστημονικό και πολιτικό στελεχικό δυναμικό ,έτοιμο  να οδηγήσει την  κοινωνία σε νέους δρόμους και την χώρα σε μια  δημοκρατική και προοδευτική αναπτυξιακή πορεία .

Αυτές οι προθέσεις φάνηκαν από την πρώτες πολιτικές στιγμές του ΠΑΣΟΚ .

Το ΕΣΥ, ο νέος κώδικας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ,τα ΚΑΠΗ, η Λαϊκή Επιμόρφωση ,ο 1262 Αν.Νόμος ,τα Μ.Ο.Π ,οι  νέοι  Συνεταιρισμοί, οι απόπειρες κατάργησης των μεσαζόντων στις κεντρικές λαχαναγορές  , οι προσπάθειες αυτονόμησης της Εξωτερικής πολιτικής [πρωτοβουλία των 6]  , η περιφερειακή πολιτιστική πολιτική [ΔΗΠΕΘΕ] ,η νέα γλώσσα της καθημερινής πολιτικής,  όπου μπορούσες να εγκαλέσεις το  οποιοδήποτε στέλεχος για ιδεολογικά ζητήματα σε σχέση με την συμπεριφορά του ,ήταν  πραγματικότητες που άλλαξαν την Ελληνική κοινωνία ,σε επίπεδο πολιτικής ατμόσφαιρας στην αρχή και σε επίπεδο καθημερινής λειτουργίας στην συνέχεια .

Η κατάργηση της έδρας στα Πανεπιστήμια ,η νέα συμφωνία με την Εκκλησία , ο νόμος Τρίτση για την ύπαιθρο , και μια σειρά άλλες πρωτοβουλίες ωρίμαζαν την πεποίθηση μιας νέας υγιούς και προοδευτικής πορείας για την χώρα ,παρότι ως Κράτος συνεχίζαμε να αντιμετωπίζουμε μύρια όσα προβλήματα .[Τουρκία ,απαρχαιωμένος παραγωγικός ιστός , ρουσφετολογική αντίληψη για την πολίτικη κ.α ]

Όμως αυτή η πορεία ανεκόπη έως και αντεστράφη,  μέσα από την προσπάθεια διατήρησης του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία ,σκοπός για τον οποίο θυσιάστηκαν ιδεολογικές θέσεις ,υιοθετηθήκαν μια σειρά αιτήματα άνευ δίκαιου περιεχομένου  και βάσης οικονομικής ικανοποίησης ,παράλληλα δε,  η είσοδος μιας υποτιθέμενης  νέας δημοκρατικής  επιχειρηματικότητας στην Οικονομία ,ιδιαίτερα στις δημόσιες επενδύσεις ,μετέτρεψε την ανάγκη ανάπτυξης  από ανάπτυξη σε  ανταγωνιστική βάση,  σε   κρατικοδίαιτη επιχειρηματική δράση με παρατρεχάμενους μια σειρά λαμόγια .Αυτά που βγαίνουν τώρα δειλά  στο φως,  δεν αποτελούν παρά σταγονίδια του εγκλήματος που συνετελέσθη  εις  βάρος της ανάπτυξης της χώρας από τις Επιχειρηματικές ομάδες, κύρια σε κεντρικό επίπεδο ,οι οποίες με μοναδικό όπλο τις μίζες και τα <κονέ>,  λεηλάτησαν τον Δημόσιο  πλούτο ,ακύρωσαν τις αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας και οδήγησαν στην αδράνεια  όλο το ανθρώπινο δυναμικό του Έθνους που ήθελε μεν να επιχειρήσει ,αλλά δεν ήθελε νε μετέλθει τις μεθόδους που επέβαλλε μια νομενκλατούρα του κόμματος σε αγαστή συνεργασία με Τραπεζίτες του Δημόσιου Τομέα και Επιχειρηματίες [εκπροσώπους του κόμματος σε τομείς της Οικονομίας ].  

Το ΠΑΣΟΚ λοιπόν  ευθύνεται για πολλά από όσα συμβαίνουν σήμερα.

Για τον αντιαναπτυξιακό, υδροκέφαλο, αντιδραστικό Δημόσιο Τομέα. Πολύ ορθά το ΠΑΣΟΚ  το 1981,  αναλαμβάνοντας την εξουσία ,προσπάθησε να αναδιανείμει αυτήν την εξουσία και μέσα στον κρατικό μηχανισμό μέσω διορισμών, ώστε να μπορέσει να κυβερνήσει, ενώ παράλληλα έδωσε πρόσβαση στο κράτος  σε κοινωνικά στρώματα που μέχρι τότε χρειάζονταν 10 εγκριτικά χαρτιά από την Ασφάλεια για να το πετύχουν.

Ο στόχος επετεύχθη αλλά  μετά εκφυλίστηκε,  διότι μέσω των διορισμών του  Δημοσίου Τομέα και όχι μέσω Αναπτυξιακών πρωτοβουλιών , μείωνε το πρόβλημα της ανεργίας και ενθυλάκωνε ψήφους οικογενειών από αυτούς που διόριζε και από αυτούς που περίμεναν να τους διορίσει στο μέλλον.

Αυτή η αντίληψη και πρακτική έγινε κυρίαρχη συμπεριφορά στο πολιτικό στελεχιακό προσωπικό του ΠΑΣΟΚ,  με αποτέλεσμα κάθε έννοια Δημοκρατικής διαχείρισης του ανθρωπίνου δυναμικού της χώρας να πάει περίπατο.   Δημοκρατικό άνοιγμα θα ήταν, είναι και θα είναι η απόλυτη αξιοκρατία. Αυτή δεν επετεύχθη ποτέ.

Ευτυχώς μετά ήρθε ο νόμος ΠΕΠΟΝΗ,  που παρ’όλες τις προσπάθειες εκφυλισμού του  που έγιναν από όλους,  είναι σταθμός για την αξιολόγηση των υποψηφίων Δημοσίων Υπαλλήλων και του παράλληλου ουσιαστικού εκδημοκρατισμού της κοινωνίας.

Έχουμε λοιπόν κύρια πίστωση του ΠΑΣΟΚ για το άνοιγμα του Δημοσίου Τομέα σε ευρύτατα κοινωνικά στρώματα αποκλεισμένα μέχρι τότε, αλλά το ίδιο κόμμα χρεώνεται την άνευ ανάγκης διόγκωση του ευρύτερου Δημοσίου Τομέα, τον έντονο κομματισμό στη λειτουργία και την αδιαφάνεια στις αποφάσεις του ως αποτέλεσμα των παραπάνω.

Ίδια ήταν η πορεία και τα αποτελέσματα του ΠΑΣΟΚ και στους άλλους τομείς της κοινωνίας και της πολιτικής.

Στην οικονομία,  με το πρόσχημα του ανοίγματος των Δημοσίων Επενδύσεων σε ευρύτερα πεδία επιχειρηματικότητας, δημιούργησε νέα τζάκια,  τα οποία,  αφού έφαγαν το Δημόσιο Πλούτο,  αρκέστηκαν να δημιουργήσουν εταιρίες βιτρίνες με ελάχιστη ή μηδενική παραγωγική βάση και τα αποτελέσματα φαίνονται σήμερα.

Το ΠΑΣΟΚ ευθύνεται για το μεγάλο έγκλημα του Χρηματιστηρίου  και με πράξεις και με παραλήψεις ,  για την έλλειψη Ηλεκτρονικής Βιομηχανίας, αφού ένας τα έπαιρνε όλα, για τον εκσυγχρονιστικό υποσιτισμό της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, αφού αρκούσαν οι πλαστές σε μεγάλο βαθμό επιδοτήσεις.

Το ΠΑΣΟΚ όμως μείωσε την αυταρχικότητα και την κακομεταχείριση των στρατευμένων, οι οποίοι μέχρι τότε αντί να υπηρετούν την Πατρίδα υπηρετούσαν συχνά τα κόμπλεξ κάποιων εμπαθών καραβανάδων. Έφερε τον εκδημοκρατισμό στα Σώματα Ασφαλείας και στήριξε τον συνδικαλισμό των Δημοσίων υπαλλήλων  ως  δημοκρατικό δικαίωμα ,  ανεξάρτητα από τα εκ των υστέρων εκφυλιστικά φαινόμενα στον χώρο.

 Τα παραπάνω θέλουν να πουν ότι το ΠΑΣΟΚ θεμελίωσε μεγάλα και σοβαρά πράγματα για τον  Δημοκρατικό και κοινωνικό εκσυγχρονισμό της χώρας (αναγνώριση εθνικής αντίστασης, Νόμος Διαύγειας, Ερευνητικά Ιδρύματα στην Περιφέρεια  ) αλλά η έλλειψη κουλτούρας εξουσίας από μεγάλο μέρος του στελεχικού δυναμικού του,  οδήγησε στον εκφυλισμό και την απαξίωση αυτών των μεγάλων πολιτικών πρωτοβουλιών του.

Αυτό συνέβη διότι απέτυχε στον κυριότερο ρόλο ενός κόμματος εξουσίας που είναι η διαπαιδαγώγηση.

 Ο παιδαγωγικός ρόλος ενός φυσικού προσώπου ή ενός κόμματος που διαχειρίζονται  εξουσία είναι μεγίστης σημασίας,  διότι,  μπορεί οι ικανότητες, τα ταλέντα και οι αποφάσεις των φορέων της εξουσίας να κρίνονται θετικά ή αρνητικά σε μια ιστορική στιγμή , αλλά ο παιδαγωγικός τους ρόλος κρίνεται διαρκώς στο μέλλον διότι δημιουργεί αντιλήψεις, συνειδήσεις και ιστορικές παραδοχές για την οργάνωση της ζωής μιας κοινωνίας. Εδώ το ΠΑΣΟΚ απέτυχε με μεγάλη ευκολία.

Δημιούργησε ένα νέο μοντέλο ανθρώπου. Τον  homo-pasokus. Τον άνθρωπο της ευκολίας, τον άνθρωπο των επαφών, τον άνθρωπο που μιλούσε εύκολα για δημοκρατία και πλούτιζε εύκολα με μηδενική προσφορά στην παραγωγική βάση της χώρας, τον άνθρωπο των ελλειμματικών προσόντων και των πλεονασματικών κομματικών επαφών. Δημιούργησε τον  σοσιαλιστή στα λόγια και τον κυνικό στην πράξη. Αυτός ο τύπος συμπολίτη μας εκφύλισε την λειτουργία του Δημοσίου Τομέα, ακύρωσε την εμπιστοσύνη των συμπολιτών του σε θεσμούς (Βουλή, Δικαιοσύνη, Δημοκρατική Οικονομία κτλ) και δια της δυνάμεως που του έδινε η ανεξέλεγκτη δράση του, έπεισε την κοινωνία σε μεγάλο βαθμό ότι ο δρόμος της ευκολίας είναι ο δρόμος της ζωής. Αυτός ο τύπος δεν είναι πλέον μόνο ΠΑΣΟΚ, είναι παντού και συνεχίζει είτε με κραυγές είτε με ψιθύρους να κάνει τη δουλειά του εις βάρος όλων των άλλων.

Αυτό δεν ήταν λάθος ,όπως θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν μια σειρά πολιτικές τουπου εφαρμόσθηκαν , ήταν έγκλημα .

Το ΠΑΣΟΚ οφείλει πρώτα και κύρια να αδρανοποιήσει αυτό τον τύπο από κάθε καρέκλα μικρής ή μεγάλης εξουσίας, διότι ακόμη και σήμερα ζουν και βασιλεύουν παντού .

Ετσι μόνο  θα μας πείσει ότι όσα  και αν υποστούμε ,  από την κρίση που θα μεγαλώνει κάθε μέρα και θα κρατήσει ούτως ή άλλως μια 10ετία,  δεν θα βγούνε πάλι κερδισμένοι αυτοί οι τύποι.

Αυτό το χρωστάει στα νέα παιδιά, τα οποια  στην πλειοψηφία τους ,ούτε σε Βουλευτικά γραφεία θέλουν να πάνε , ούτε εξετάσεις κομματικής νομιμότητας θέλουν να δώσουν.

Όσο για την ιστορία του ΠΑΣΟΚ , με τα καλά και τα άσχημα της,  θα κριθεί στις εκλογές αλλά και από του Ιστορικούς του μέλλοντος  . Ανεξάρτητα όμως από το αποτέλεσμα των εκλογών, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να ξεκαθαρίσει το τοπίο από αυτούς τους τύπους, ξεκινώντας πρώτα από το εσωτερικό του όπου θα βρει χιλιάδες τέτοιους σε συμπεριφορές εκμετάλλευσης της κρίσης ή αναμονής μιας ακόμη μεγαλύτερης λεηλασίας των θεσμών της κεντρικής ή περιφερειακής εξουσίας.

Το παρόν δε γράφτηκε ούτε για να δικαιώσει, ούτε για να κατηγορήσει το ΠΑΣΟΚ.

Όποιος μη φανατικός ενεργός πολίτης έζησε σε αυτή τη χώρα τα τελευταία 50 χρόνια τα ξέρει, τα έχει βιώσει και έχει την προσωπική του στάση απέναντι σε αυτά ..

Γράφτηκε γιατί το σύνθημα «ΑΛΛΑΓΗ» με το οποίο ήρθε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το ‘81, σήμερα είναι  πιο επίκαιρο από τότε.

Σήμερα χρειαζόμαστε «Αλλαγή σε όλα» αρκεί να προσέξουμε τα νέα λαμόγια που καιροφυλακτούν όπως το ‘81 να εκμεταλλευτούν αυτήν την ανάγκη μας.

Αυτή η αλλαγή πρέπει παράλληλα να περιλάβει  και Εμάς τους ίδιους ως πολίτες ,αφου  Εμείς 

θα δώσουμε το δικαίωμα να ξανακάνουν τα ίδια η όχι,   όποιοι και εάν έρθουν.

ΑΡΓΥΡΗΣ  ΣΑΛΠΕΑΣ