ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ

Η σχέση της Αριστεράς με την Εξουσία και της Εξουσίας με την Αριστερά, από τα χρόνια της νομιμότητας και μετά, ήταν πάντα σχέση αγάπης, πάθους και μίσους. Η Εξουσία έβλεπε πάντα την Αριστερά ως την δύναμη εκείνη που θα της άλλαζε το περιεχόμενο και θα την αφυδάτωνε από τις δυνάμεις της άρα θα την πρόδιδε.
Η  Αριστερά δε, αντιμετώπιζε πάντα την Εξουσία, είτε ως πραγματικότητα είτε ως προοπτική, ως κάτι που θα την ‘’λέρωνε’’ ή θα την ακύρωνε και από  δύναμη Ηθικής, Δημοκρατίας και Προόδου,  θα την μετέτρεπε σε δύναμη καταπίεσης και προδοσίας των λαϊκών συμφερόντων.
Οι πολλαπλές εκφράσεις της Αριστεράς, στην νόμιμη μεταχουντική της ιστορία, απέφευγαν να καταθέτουν μία πρόταση εξουσίας άμεσης και υλοποιήσιμης, όλες δε οι αναφορές των ντοκουμέντων  της στην Εξουσία,  ήταν απλώς αναλυτικό-κριτικές ή παρέπεμπαν σε ένα απώτερο μέλλον και υπό προϋποθέσεις προηγούμενων κοινωνικών μεταλλαγών.
Φωτεινή μικρή εξαίρεση αποτέλεσαν τα ντοκουμέντα του Ιδρυτικού συνεδρίου της Ελληνικής Αριστεράς (Ε.Α.Ρ.) του 1985-86 στα οποία για πρώτη φορά έμπαινε ο στρατηγικός στόχος μιας Αριστεράς της ‘’Αμφισβήτησης και της εξουσίας’’ χάρη στην ουσιαστική συμβολή και πίεση δυο μεγάλων προσωπικοτήτων του χώρου που χάθηκαν πρόωρα, του Γρηγόρη Γιάνναρου και του Μιχάλη Παπαγιαννάκη.
Δυστυχώς αυτό το ρεύμα δεν κατεγράφη ποτέ εκλογικά μέσα στην Ελληνική κοινωνία,  διότι βιαστήκαμε όσοι συμμετείχαμε τότε σε αυτό, να περάσουμε γρήγορα στη δημιουργία του  ‘’Συνασπισμού’’ ως το νέο μπλοκ εξουσίας μιας μεγάλης Αριστεράς με τα γνωστά αποτελέσματα.
Σε εκείνα τα ντοκουμέντα και τις πολιτικές προτάσεις διαχείρισης και εξουσίας του τόπου, μπορεί να βρει,  ο οποιοσδήποτε,  μεγάλες αλήθειες που αγνοήθηκαν  στην πορεία και δικαιώνονται απόλυτα σήμερα,  ως ελλείψεις και παθογένειες του συστήματος που οδήγησε την χώρα στην μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας της,  εκτός των πολεμικών περιόδων.
Η αναγκαιότητα της ‘’καθημερινής διεύρυνσης της Δημοκρατίας στην Οικονομία’’ του Γρηγόρη Γιάνναρου, και η  αναγκαιότητα μιας ‘’Ακριβής Αειφόρου Ανάπτυξης’’ του Μιχάλη Παπαγιαννάκη οδήγησαν  τότε στην κεντρική πολιτική πλατφόρμα του    ‘’Αριστερού Δημοκρατικού Εκσυγχρονισμού’’ ως μοναδικού στρατηγικού στόχου μιας νέας μορφής εξουσίας για την χώρα.
Αμφιβάλλει κανείς καλοπροαίρετος σήμερα,   ότι η επιζητούμενη πλέον πραγματική και συνεχής [αειφόρος ]Ανάπτυξη που χρειάζεται ο τόπος,  περνάει μέσα από ουσιαστικοποίηση της Δημοκρατίας στην Οικονομία  και την πρόσβαση της κοινωνίας στην διαδικασία λήψης των αποφάσεων ?
Αν υπήρχε πραγματική Δημοκρατία Οικονομία ,θα  χανόντουσαν τόσα χρήματα στα εξοπλιστικά και στις μίζες των τομέων Υγείας ?
Αν η κοινωνία  συμμετείχε στον έλεγχο θα υπήρχε η έλλειψη φορολογικής συνείδησης που υπάρχει σήμερα η η τεράστια φοροδιαφυγή,  η οποία σημειωτέον δεν αφορά μόνο τους πλούσιους αλλά αφορά μια μεγάλη πλειοψηφική  μερίδα  του Ελληνικού λαού?

Το ΠΑΣΟΚ του κου ΣΗΜΙΤΗ  κράτησε τον εκσυγχρονισμό και ξέχασε το Αριστερός και το Δημοκρατικός με αποτέλεσμα ο εκσυγχρονισμός να γίνει υπέρ των λαμογιών του Χρηματιστηρίου ,των Τραπεζών ,των ΜΜΕ και η κοινωνία να τεθεί σε πολιτική αγρανάπαυση που ίσως εικονικά την βόλεψε κιόλας.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά σήμερα;
 Σήμερα περισσότερο από ποτέ η Αριστερά οφείλει να προτείνει και να αναλάβει ευθύνες διαχείρισης εξουσίας. Δεν μπορεί να καταγγέλλει και να κρύβεται. Οφείλει να ζητήσει από την κοινωνία άμεση εντολή εξουσίας.

. Η Αριστερά φοβόταν πάντα τον εαυτό της γι’ αυτό και φοβόταν πάντα την εξουσία ως πολιτική της προοπτική.
Φοβόταν την πιθανότητα να καλεσθεί να υλοποιήσει ότι ευαγγελιζόταν και αρκείτο  σε όρους ύπαρξης ως πολιτική δύναμη διαμαρτυρίας. Αυτή η συλλογική ανασφάλεια, οδήγησε την Αριστερά στην απόρριψη των συμμαχιών στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο και κατ’ επέκταση δημιούργησε συνθήκες  απομονωτισμού στα τείχη που η ίδια έκτισε τα τελευταία χρόνια.
Τα επαναλαμβανόμενα συνθήματα περί κοινωνικών συμμαχιών και συναντήσεων με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις στα πεδία των αγώνων, απέβησαν άκαρπα και έμειναν ως άλλοθι του φόβου της πραγματικής και άμεσης εξουσίας, αφού ποτέ σ’ αυτήν την χώρα δεν δημιουργήθηκε ένα μπλοκ κοινωνικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων με προτάσεις καθημερινής εξουσίας.  Υπήρξε μόνο ένα μπλοκ πλειστηριασμών διεκδικήσεων και επίτευξης των στόχων του μέσω κομματικών πελατειακών σχέσεων που έχει σοβαρό μερίδιο ευθύνης για την σημερινή κατάσταση.
Η Αριστερά ωε κεντρική πολιτική έκφραση δεν  αντελήφθη ποτέ την πρόταση εξουσίας της μεγάλης Ιταλικής Αριστεράς και ως μπλοκ συνδικαλιστικών φορέων δεν ανέλυσε και δεν υιοθέτησε ποτέ, την εθνική και καθημερινή πρόταση του συνδικαλιστικού κινήματος της Γερμανίας (Συνδικάτο Μετάλλου) ή του Βελγίου (Ένωση Βιομηχανιών Εργατών).
Εάν η Αριστερά άμεσα  δεν συγκροτήσει Πρόταση εξουσίας του σήμερα και δεν διεκδικήσει την υλοποίηση της από την κοινωνία ,σε λίγο δεν θα υπάρχει πολιτικά και θα υφίσταται ως κινήσεις παραγόντων που η Ιστορία  έχει θέσει εκτός .

ΑΡΓΥΡΗΣ  ΣΑΛΠΕΑΣ
asalpeas@pliasconsulting.com