ΤΙ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ στις 17 ΙΟΥΝΙΟΥ

Όλα τα χρόνια, που ό άνθρωπος έχει οργανωθεί σε κοινωνίες, υπάρχει μια συνθήκη συμβίωσης ανάμεσα στους πολιτικούς και τους πολίτες.
Οι πολιτικοί λένε προεκλογικά υποσχέσεις που δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν και οι πολίτες τις επιδοκιμάζουν, ξέροντας εκ των προτέρων ότι οι περισσότερες εξ αυτών δεν θα υλοποιηθούν ποτέ.
Γιατί συμβαίνει αυτό?
Διότι η σχέση ηγέτη και  πολιτών [η οπαδών] περιέχει πέραν των  άλλων και την οραματική διάσταση ως απαραίτητο συμπλήρωμα μιας πραγματικότητας που, από μόνη της, δεν είναι εύκολα ανεκτή από κανένα.
Η βελτίωση της λοιπόν, έστω και μέσα από τον υποσχετικό λόγο και μόνο, είναι «αναγκαία» για λόγους κάλυψης ψυχικών κενών και όχι πραγματικών ή υλικών αναγκών.
Σε αυτές τις εκλογές όμως θα πρέπει να πρυτανεύσει στις αποφάσεις των πολιτών η λογική των δεδομένων και όχι η ονειρική διάσταση της πραγματικότητας , η οποία μας δίνει τη δυνατότητα να ξεφεύγουμε έστω και νοερά από την μιζέρια της καθημερινότητας.
Τι λέει λοιπόν  η λογική?
1. Η χώρα μας  είναι σε μια δεινή κρίση η οποία θα κρατήσει χρόνια.
2. Η αντιμετώπιση αυτής της κρίσης  είναι και θα είναι μια δύσκολη διαδρομή σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο, αλλά είναι και μια ευκαιρία να διορθώσουμε όλοι μαζί ή οι περισσότεροι μαζί, τα λάθη που την προκάλεσαν και αφορούν τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας και του πολιτικού μας συστήματος.
3. Υπάρχουν και αιτίες που συσχετίζονται με το διεθνές περιβάλλον αλλά για να παρέμβεις σε αυτές πρέπει να είσαι αφενός  μια αξιόπιστη και φερέγγυα χώρα, αφετέρου να έχεις  κτίσει  και τις κατάλληλες διεθνείς συμμαχίες.
4. Η κρίση είναι «κρίση χρέους» και «κρίση ρευστότητας» στην οποίαν οδήγησαν 3 μεγάλες παθογένειες της Ελληνικής Πολιτείας:
Α) Η κρίση παραγωγής πλούτου, δεδομένου της συνεχούς μειούμενης παραγωγικής και ανταγωνιστικής δυνατότητας της ελληνικής οικονομίας.
Β) Η αλόγιστη αύξηση των δημοσίων δαπανών τα τελευταία χρόνια για πελατειακούς λόγους της πολιτικής ηγεσίας.
Γ) Η έννοια του Κράτους ως συντονιστικού οργάνου της κοινωνικής ζωής εκφυλλίστηκε σε ιδιοκτησία κάποιων οργανωμένων κοινωνικών ομάδων ακυρώνοντας στη πράξη τον Δημοκρατικό, Διευθυντικό, και Δικαστικό ρόλο του.
Συνεπώς οι εκλογές της 17ης Ιουνίου θα πρέπει να απαντήσουν στα εξής ερωτήματα:
1. Πως θα μειώσουμε τα αποτελέσματα και τις επιπτώσεις της κρίσης ώστε να βγούμε συντομότερα και με τις δυνατόν λιγότερες απώλειες από αυτήν?
2. Σε  αυτή τη πορεία-προσπάθεια θα κάνουμε και τις αναγκαίες διαθρωτικές αλλαγές που θα μειώσουν τις εγγενείς παθογένειες του συστήματος ή όχι?
Οι διαρθρωτικές αλλαγές είναι τρομερά δύσκολο να γίνουν σε εποχές κρίσης αλλά πρέπει να γίνουν, διότι εάν δεν γίνουν, θα έχουμε διαπράξει δεύτερο διαρκές έγκλημα απέναντι στη νέα γενιά.
Από τη μία πλευρά θα τους έχουμε φορτώσει το βάρος ενός δυσβάσταχτου παρελθόντος, και από την άλλη , θα τους υποχρεώσουμε να διαχειριστούν ένα σύστημα ανίκανο να παράγει αγαθά, δημοκρατία, απασχόληση, δικαιοσύνη, αξιοκρατία.
Όλα τα παραπάνω, στο βαθμό που είναι σωστά, οδηγούν στα εξής συμπεράσματα:
1. Η αντιμετώπιση της κρίσης και των επιπτώσεων της, όπως και οι αναγκαίες αλλαγές του κοινωνικού παραγωγικού και πολιτικού ιστού, απαιτούν μεγάλες εθνικές εάν είναι δυνατόν συμμαχίες.
Κανένα κόμμα μόνο του  πλέον, όσο ποσοστό και να πάρει, δεν θα μπορέσει να κάνει τις βαθιές αλλαγές που απαιτούν οι καιροί. Το πρόσφατο παρελθόν το απέδειξε περίτρανα.
2. Οι μεγάλες συμμαχίες, θα πρέπει να γίνουν στην βάση  μιας δημοσιοποιημένης προγραμματικής συμφωνίας, την οποία η κοινωνία θα γνωρίζει  σε όλες τις λεπτομέρειες της και θα καλεσθεί να στηρίξει ανάλογα την υλοποίηση της.
3. Η κρίση θέλει διαχείριση και πολλαπλασιασμό της αποτελεσματικότητας του καθημερινού και του πολιτικού χρόνου της χώρας και όχι συνέχιση μιας δήθεν υπεύθυνης πολιτικής χωρίς ουσία και αποτέλεσμα.
4. Η διαχείριση της κρίσης θέλει διαχειριστές -κυβερνήτες, διότι η ανυπαρξία τους βαθαίνει την κρίση και διευρύνει την  αυθαιρεσία και το σάπισμα του συστήματος.
Αν όλα τα παραπάνω έχουν μια λογική συνάφεια τότε
η ψήφος της 17ης Ιουνίου πρέπει να είναι ψήφος-εντολή για την άμεση σύγκλιση ευρύτατων πολιτικών και κοινωνικών προγραμματικών συμμαχιών ,που θα τρέξουν τις αναγκαίες ενέργειες μείωσης των αποτελεσμάτων της κρίσης και ταχύτερης εξόδου από αυτή με παράλληλη συνολική ανασυγκρότηση της Χώρας.
Αλλιώς χαθήκαμε!