Τα τελευταία 30 χρόνια, το φαινόμενο των «εξαρτημένων ανακλαστικών» και της «αγελαίας συμπεριφοράς» που διέπει την συμπεριφορά των μαζών ιστορικά, ισχυροποιήθηκε στην ελληνική κοινωνία, ως εύκολο αποτέλεσμα ενός «εικονικού ευδαιμονισμού».
Δεν ίσχυε παλαιότερα? Ίσχυε , αλλά ελπίζαμε ότι η άνοδος του μορφωτικού και βιοτικού επιπέδου θα απελευθέρωνε την σκέψη ,από την απλή ανάκλαση μιας ψευδαίσθησης
Αφού περνάμε καλά, αυτό σημαίνει ότι είναι σωστά αυτά που λένε οι πολιτικοί, άρα λένε αλήθειες. Αυτός ό δρόμος σκέψης είναι «εξηρτημένο ανακλαστικό» δεν είναι σκέψη, πολλώ δε μάλλον δεν ήταν κριτική σκέψη, που αποτελεί βασική προϋπόθεση της ορθής πολιτικής συμπεριφοράς. Δεν ήταν σκέψη, διότι απλώς μετέτρεπε την επιφάνεια σε αλήθεια πραγματικότητας. Ένα σύννεφο δεν είναι πάντα ένα σύννεφο βροχής, μπορεί να είναι και ένα σύννεφο καπνού που κρύβει μια φωτιά.
Έτσι φτάσαμε ως εδώ, στις ευκολίες.
Αντικαταστήσαμε το μύθο ενός λαϊκού τραγουδιού με τραγούδια συνθημάτων. Αντικαταστήσαμε το ταλέντο ενός ζωγράφου ή ενός γραφίστα με ένα πρόγραμμα στο κομπιούτερ.
Αντικαταστήσαμε τον οικογενειακό διάλογο με την τηλεόραση.
Αντικαταστήσαμε την φροντίδα του γονέα με τα χρήματα του φροντιστηρίου.
Αντικαταστήσαμε την αξιοκρατική επαγγελματική διάρθρωση της παραγωγικής κοινωνίας, με το όλοι μπορούν να γίνουν όλα στο όνομα « παιδεία για όλους»
Παιδεία για όλους η δυνατότητα «παιδείας για όλους»?
Ο πληθωρισμός επαγγελματικών σχολών μετέθετε κάποια ποσοστά ανεργίας μερικά χρόνια μετά και εξαγόραζε την ψήφο ψυχοκαταναγκαστικών γονέων μέσω σπουδών των παιδιών τους χωρίς προοπτική.
Αντικαταστήσαμε την Μελίνα με αστέρες 10 λεπτών και τον Καζαντζίδη με τον Ρουβά.(με η χωρίς φούστα)
Αντικαταστήσαμε τους φιλάθλους με συμμορίες οπαδών.
Αντικαταστήσαμε την σχέση με την γή, με την σχέση Αγρότης-αλλοδαπός-επιδότηση.
Αντικαταστήσαμε την σχέση Θεού- Ανθρώπου με τον θρησκευτικό τουρισμό και το Θρησκευτικό εμπόριο.
Αντικαταστήσαμε τον έρωτα ενός ανθισμένου κήπου με την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου.
Αντικαταστήσαμε την αναγκαιότητα ενός διαρκούς και υπεύθυνου συνδικαλισμού με τον κρατικό συνδικαλισμό, όχι ως διορισμένο από το κράτος, αλλά διορίζοντας στο κράτος.
Όλα τα παραπάνω και άλλα πολλά «ων ουκ έστι αριθμός» αντικατέστησαν την αλήθεια με το ψέμα κάθε ιστορικής επικαιρότητας και ενώ το πλοίο έμπαζε από παντού(ναρκωτικά, παιδεία, φοροδιαφυγή, εξοπλιστικά, τοπικοί παραγοντισμοί και πλουτισμοί, κρατικοδίαιτοι επιχειρηματικότητα, απέραντη διάχυτη βλακεία και μετριότητα κ.α.) η κοινωνία με το «καμπριολέ» κοίταζε τη γυναίκα του γείτονα, διότι, αφού απέκτησε «καμπριολέ» , θεωρούσε ότι είχε πλέον δικαιώματα και στη διπλανή κρεβατοκάμαρα, χωρίς βέβαια να υποψιάζεται ότι πιθανόν είχε χάσει τα δικαιώματα και στη δική του κρεβατοκάμαρα.
Η εικονικότητα μπορεί να αποδώσει μέσα από την παραμόρφωση και την έλλειψη μόρφωσης, εικόνες θεού ακόμη και σε κάποιον ολοσχερώς ελλειπή.
Έτσι γεννήθηκαν οι «κύριοι ΤΙΠΟΤΑ» οι οποίοι διαφέντευαν την καθημερινότητα μας και αποτέλεσαν μοντέλο ζωής και Life-style για τους πολλούς.
Τώρα όμως?
Το Τίποτα δεν μετράει πλέον, διότι το τείχος του καθρέπτη έπεσε και όλοι ξαφνικά είδαν ότι ο Βασιλιάς είναι γυμνός.
Είναι φυσιολογικό οι πολλοί να θέλουν να ξαναζήσουν στο ψέμα, στην θαλπωρή της εικονικότητας και όπου βγάλει. Εξ άλλου η ζωή είναι μικρή γιατί να το ψάχνουμε το θέμα. Έλα όμως που πλέον δεν υπάρχουν μηχανήματα (λεφτά) για την δημιουργία εικονικών στούντιο ζωής!
Έλα όμως που το ψέμα το πληρώνει αυτός που το ανέχθηκε και όχι αυτός που το δημιούργησε.
Έλα όμως που για να δούμε την αλήθεια πρέπει επιτέλους να σκεφτούμε με δεδομένα και όχι με συνθήματα και υποσχέσεις.
Το απαγορευμένο αγαθό των τελευταίων 30 ετών, δηλαδή η σκέψη, γίνεται πλέον αγαθό επιβίωσης και αυτό είναι το μεγάλο «ΣΟΚ» που πρέπει να γίνει δόγμα ,λέγοντας όχι στο <δόγμα του ΣΟΚ>.
Σκέφτομαι και μετά ψηφίζω, όχι πρώτα ψηφίζω και μετά σκέφτομαι. Η εικονική σκέψη της κοινωνίας πρέπει να δώσει την θέση της σε μια κοινωνία της σκέψης.
Δύσκολο, επώδυνο, αλλά αναγκαίο για την επιβίωση της χώρας μας.
Την ευθύνη της χώρας πρέπει πρώτα να την αναλάβουμε με την αναλυτική και κριτική σκέψη μας και μετά με την ψήφο μας.
Η Κυριακή είναι ένα πρώτο βήμα.
Δεν είναι εύκολο, διότι εάν είναι εύκολο θα είναι και πάλι λάθος.
Την Κυριακή, ας κάνουμε μια αρχή μετατροπής της εικονικότητας σε πραγματικότητα.
Ας ψηφίσουμε αυτούς που έστω την τελευταία στιγμή, έστω και από ανάγκη άρχισαν να λένε την αλήθεια για το σύνολο του προβλήματος .
Με διάθεση κριτική και απόφαση να τα αλλάξουμε όλα, ας ξεκινήσουμε από την πρώτη απαίτηση.
Από εδώ και πέρα μόνο αλήθειες στην πολιτική αλλά και μεταξύ μας.
Κάθε άλλος δρόμος όχι μόνο δεν θα καλυτερέψει το μέλλον μας έστω και εικονικά αλλά θα μηδενίσει εντελώς και τις ελάχιστες εναπομένουσες προοπτικές βελτίωσης του μέλλοντος των παιδιών μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου