ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ

ΑΡΓΥΡΗΣ ΣΑΛΠΕΑΣ

ΤΟ ΣΑΚΑΚΙ ΠΟΥ ΒΕΛΑΖΕΙ

Πειράματα με το Θέατρο όπως και με την  κρίση

Στις χώρες  και στα χρόνια  του υπαρκτού λεγόμενου Σοσιαλισμού ,οι άνθρωποι της

 Τέχνης είχαν την δυνατότητα παραγωγής έργων με περιεχόμενο την κριτική στο καθεστώς ως ένα σημείο και ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο Στανισλάβ Στρατίεβ Βούλγαρος δημοσιογράφος και  δραματουργός.

Κορυφαίο τέτοιο  έργο υπήρξε η κουβανική κινηματογραφική ταινία <ο θάνατος ενός γραφειοκράτη> όπου ο γραφειοκράτης όταν πέθανε, δεν μπορούσαν να τον θάψουν λόγω των νόμων που αυτός είχε φτιάξει.

Η κριτική για την γραφειοκρατία σε ένα  σύστημα που δεν υπάρχει πλέον, ίσως δεν είναι <πιασάρικο> θέμα για τον σύγχρονο θεατή ,αλλά η γραφειοκρατία δεν αφορούσε μόνο αυτά τα καθεστώτα ,αφορά εξίσου και το δικό μας ,δραματοποιώντας η γελοιοποιώντας  καθημερινά  την ζωή και την προσωπικότητα μας .

Με αυτή την έννοια,  το έργο έχει   μια διαχρονική σημασία   και αποδεικνύει και αυτό με την σειρά του, ότι  τα επιφανειακά πλήρως οργανωμένα συστήματα ,κατά βάθος δεν έχουν οργανωθεί για να εξυπηρετούν την ανάπτυξη και την αποτελεσματικότητα της δράσης της κοινωνίας , αλλά μόνο για να εξυπηρετούν κάποιους ενσωματωμένους σε αυτά.

Δες golden boys  και κατάρρευση διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Η έξυπνη παρέμβαση στο έργο από πλευράς θεατρικής ομάδας του Δήμου Πύργου, έγκειται στο γεγονός, ότι ανέβασαν ένα έργο πιθανώς αφυδατωμένο από άμεσες σύγχρονες αναφορές ,με σκηνοθετική  όμως  αντίληψη μιούζικαλ , και σημειολογικές προσεγγίσεις στην κίνηση περισσότερο παρά στον λόγο, χωρίς τις ηρωικές αναφορές άλλων σκηνοθετικών αντιλήψεων της δεκαετίας του ’80.

Το πείραμα επέτυχε και αξίζει να το δούμε ,τηρουμένων πάντα των αναλογιών ότι έχουμε να κάνουμε με εθελοντές ερασιτέχνες –Ηθοποιούς ,που σε πολλά σημεία όμως  της παράστασης, μας κάνουν να ξεχνάμε ότι είναι ερασιτέχνες και ίσως αποτελέσει αυτό και έναυσμα για ένα νέο πείραμα μεγαλύτερου ρίσκου .π.χ. Χάρολντ   και Μοντ.

Τα οικονομικά γεγονότα στην πατρίδα μας και σε ολο τον κόσμο ,αποτελούν μια χρυσή ευκαιρία για την τέχνη γενικώς, αλλά και για το θέατρο ειδικώς να ξαναποκτήσει τον διδακτικό του ρόλο ,όπως όταν ξεκίνησε στη Αρχαία Αθήνα .

Όταν η κοινωνία παράγει γεγονότα  η τέχνη παράγει έργα μακράς πνοής .Δες το ελληνικό τραγούδι 60-80 και το ελληνικό τραγούδι του 90 και μετά.

Η παράσταση που είδαμε, άντλησε από τους ηθοποιούς της όλες τις δυνάμεις τους, αφού πέραν του εθελοντισμού τους, καλούνται να παίξουν περισσότερους από ένα ρόλους κατά την διάρκεια της παράστασης [άραγε γιατί?] και η μουσική επένδυση παρέχει την δυνατότητα να σταματάς  στα πρόσωπα  και την κίνηση, εκεί που ο λόγος δεν βοηθά ,εκτός από το σημείο με το μεγάφωνο ,και ολο αυτό μας εκπλήσσει από μια μικρή και όμορφη χορογραφία στο τέλος  που τονίζει την συλλογικότητα της παράστασης .

Η καθημερινή κοινωνία να δούμε ,πότε θα αντιληφθεί ότι η μόνη διέξοδος από την κρίση είναι μια νέα συλλογικότητα ,ιδιαίτερα στον αειφόρα καθυστερημένο και καταστρεφόμενο  Νομό μας?

Πάντως αυτές οι προσπάθειες των θεατρικών ομάδων της πόλης μας ,όπως και άλλων ομάδων που ευαισθητοποιούνται σε διάφορα θέματα γενικού και ειδικού ενδιαφέροντος ,είναι στις μέρες που περνάμε πιο απαραίτητες από ποτέ.

Καταφέρνουν να  μας σηκώνουν από το καφενείο η τον καναπέ και μας πιστοποιούν ότι η μιζέρια  είναι ένα σακάκι που βελάζει εάν  εσύ είσαι πρόβατο , η έδωσες στους άλλους το δικαίωμα να σε διαχειρίζονται ως πρόβατο.

ΑΡΓΥΡΗΣ  ΣΑΛΠΕΑΣ