ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Ανάπτυξη είναι η διαχείριση των διανοητικών, ψυχικών και υλικών πόρων από τον άνθρωπο με αποτέλεσμα την παραγωγή αναλόγων αγαθών με ποσοτικά και χρηστικά κριτήρια, που ονομάζεται ‘’πλούτος’’.

Πολιτισμός είναι ο κώδικας που διέπει την ανθρώπινη συμπεριφορά στην διαχείριση των διανοητικών, ψυχικών και υλικών αγαθών με ποιοτικά κριτήρια ,  αποτέλεσμα δε αυτής της διαχείρισης είναι  ‘’πολιτιστικός πλούτος’’  της ανθρώπινης ομάδας αναφοράς.

Χωρίς πολλή προσπάθεια, μπορούμε να κατανοήσουμε ,  με ιστορικά, οικονομικά και παιδαγωγικά κριτήρια,  την άμεση συσχέτιση της πραγματικής οικονομικής ανάπτυξης  με την παράλληλη παραγωγή Πολιτισμού.

Η αναπτυξιακή πορεία μιας χώρας  ,οδηγείται κάποια στιγμή στην <παραγωγή του περιττού >από εκείνα τα ενεργούντα άτομα που έχουν την δυνατότητα συνθέσεων της παραγωγής σε άλλες φόρμες. Εκεί ξεκινά η Τέχνη και κατ’επέκταση  η παραγωγή του Πολιτιστικού πλούτου.

Σε αυτό τον πλούτο ενσωματώνονται και όλες οι χρηστικές παραγωγικές λειτουργίες ,όταν η ανάπτυξη της τεχνολογίας τις καθιστά μη χρήσιμες [διαδικασίες ,εργαλεία ,γνώσεις κ.λ.π.]

Οι  ιστορικές φάσεις άνθησης της οικονομικής παραγωγής πλούτου μιας χώρας συνήθως ακολουθούνται  από  ανάλογη πολιτιστική  παραγωγή .(Η Αθήνα του Περικλή, το Μιλάνο των Μεδίκων, το Βυζάντιο των Κωνσταντίνων, η Ρώμη του Καίσαρα, η Αίγυπτος του Χέοπα, η Βενετία των Δόγηδων, η Ισπανία  των Αποικιών ,το Παρίσι της Βιομηχανικής επανάστασης κ.α.)

Είναι ιστορικές στιγμές που συνδέουν άμεσα την παραγωγή οικονομικού πλούτου με όλες τις πτυχές του Πολιτισμού, το σημαντικότερο όμως ήταν και είναι η ενσωμάτωση  αυτών των παράλληλων δημιουργικών δράσεων  στην καθημερινότητα με ένα ευρύ πλέγμα αλληλεπιδράσεων .

Όταν μιλάμε λοιπόν για την σχέση Πολιτισμού και Ανάπτυξης, μιλάμε για μια συνεχή και καθημερινή σχέση αλληλεπίδρασης , η οποία διαχέεται και περικλείει όλες τις πτυχές αιτιών και αποτελεσμάτων της ανάπτυξης και όλες τις πηγές και τις εκφράσεις της έννοιας του Πολιτισμού.

Η περίπτωση του Αγ.Ανδρέα.

Που μας οδηγούν όλα αυτά ?

Στο να ξαναδούμε  την σχέση Πολιτισμού και Ανάπτυξης ,ιδιαίτερα τώρα που πρέπει να αξιοποιήσουμε ότι υλικό και πνευματικό διαθέτουμε για να ξεπεράσουμε την κρίση .

Απαιτείται ο ιστορικός μας πλούτος να περάσει από το στάδιο της νεκροφιλίας που είναι σήμερα ,σε διαδικασία  ενσωμάτωσης του στις καθημερινές  λειτουργιές της Οικονομίας.

Το μουσείο της Ακρόπολης έχει εστιατόριο ,όμως όλα τα μουσεία πρέπει να έχουν εστιατόρια. 

Οι Αρχαιολογικοί χώροι που έχουν αναδειχθεί με εξαιρετικές επιστημονικές προσπάθειες και πολύ μόχθο Ελλήνων και ξένων Αρχαιολόγων , δεν μπορούν να αποτελούν νεκροταφεία  Ιστορίας και πολιτισμού ,αλλά ζωντανά κύτταρα της καθημερινής οικονομικής άσκησης .Οφείλουν να ενσωματώσουν καθημερινές δραστηριότητες και να συμβάλλουν   στην Ανάπτυξη που χρειάζεται ο τόπος με σεβασμό αξιοποίησης και προστασίας ,χωρίς όμως θρησκευτικές υστερίες .

Διότι είναι θρησκευτική υστερία να κινδυνεύεις την ζωή σου  για να μπεις να κάνεις ένα μπάνιο στον Αγ.Ανδρέα ,αφού πρέπει να ακροβατήσεις σε βράχια , ενώ  δυο-τρεις πλωτές είσοδοι για το καλοκαίρι θα έκαναν την ζωή όλων μας  καλύτερη και βέβαια δεν θα πάθαινε τίποτα η Αρχ.Φειά .

Τα   μυαλά κάποιων ίσως πάθαιναν κάτι  [δεν εννοώ του Αρχαιολόγους ] ,αλλά τα αρχαία του κόλπου όχι.

Η τουριστική ανάπτυξη πρέπει να πάει παρέα με την σταδιακή ενσωμάτωση μέρους των αρχαιολογικών χώρων στην αναπτυξιακή λειτουργία των αντιστοίχων γεωγραφικών  οικονομικών  χωρών και να μην είναι αποκομμένοι από αυτούς. Αυτά οι ξένοι,  χρόνια τώρα τα έχουν αντιληφθεί ,  και αυτός είναι ο  λόγος που κάνουν δεξιώσεις ,θεατρικές παραστάσεις και άλλες εκδηλώσεις μέσα  στα Μουσεία τους ,[τώρα τελευταία το ανακαλύψαμε και εμείς ] αλλά δεν αρκεί .

Η σύνδεση του χθες με το σήμερα είναι η λύση.

Δεν χρειάζεται να υπάρχει  μια συνεχής εχθρική σχέση μεταξύ του αρχαιολογικού χώρου και του χώρου σύγχρονης ζωής.

Η υπέρβαση αυτής της εχθρότητας και η δημιουργία ενός φιλικού περιβάλλοντος ανάμεσα στα  <Αρχαία > και τους σημερινούς Έλληνες , θα οδηγήσει σε καλύτερη   η προστασία, η  δε διαχρονική σχέση κλασσικού ,χριστιανικού και νέου Ελληνικού Πολιτισμού θα φαίνεται ως μια συνεχής ενότητα στα μάτια των ξένων .

 Αυτή η αναγκαία νέα φιλικότητα ,θα δημιουργήσει περαιτέρω ανάπτυξη  μέσω νέας μορφής εσόδων [όχι μόνο από τα εισιτήρια ] , ο δε Τουρίστας  δεν θα βλέπει απλώς  αλλά θα <ζει>  μέσα στην Ιστορία .

Η προστασία της Αρχ.Φειάς στον Αγ.Ανδρέα ,η ότι έχει απομείνει από την χρόνια κλοπή των υποθαλασσίων αρχαιοτήτων , δεν επιβάλλει την παντελή έλλειψη ηπίων παρεμβάσεων προστασίας των λουομένων και των ακτών από την διάβρωση, διότι σε λίγα χρόνια οι Πολίτες του Πύργου δεν θα μπορούν να κάνουν μπάνιο εκεί και αυτό δεν είναι προστασία αρχαιολογικού χώρου είναι υστερία δημιουργίας πολιτιστικών νεκροταφείων ξεκομμένων από την σύγχρονη ζωή.

Είναι αυτό Πολιτική συσχέτισης του Πολιτισμού μας με την Ανάπτυξη?

Είναι αυτό διαδικασία δημιουργίας κοινής συνείδησης του χθές και του σήμερα με το αύριο?

Μήπως θα ήταν καλύτερα,  αντί αυτής της εχθρότητας που δημιουργεί το συναίσθημα της παρανομίας σε κάθε λουόμενο στον Αγ.Ανδρέα , να υπάρξουν ήπιες μη μόνιμες παρεμβάσεις  που θα αναδείκνυαν και δεν θα έκρυβαν το γεγονός της ύπαρξης μιας αρχαίας πόλης κάτω από τα νερά που κάνεις μπάνιο ?

Πόσο περισσότερο τουρισμό θα είχε ο Αγ.Ανδρέας ,εάν τις νύχτες με Λέιζερ δημιουργούντο μέσα στην θάλασσα εικόνες από την ζωή στην Αρχ.Φειά ?

Θα έβλαπτε κάτι τέτοιο τα θαμμένα αρχαία ?

Πόσες λιγότερες παρανομίες και αυθαιρεσίες θα είχαμε  εάν, από τον Αγ.Ηλία έως το Κατάκολο, σχεδιαζόταν ένας οικισμός Τουριστικού και Αρχαιολογικού ενδιαφέροντος και πόσο περισσότερη προστασία και ανάπτυξη στο τόπο θα έφερνε κάτι τέτοιο?

Φταίνε οι Αρχαιολόγοι ? ΟΧΙ .

Φταίμε εμείς και οι Ταγοί μας ,που ποτέ δεν διεκδικήσαμε  ,μέσω ενός συνολικού σχεδίου, τον αναπτυξιακό σχεδιασμό της περιοχής μας και αφήσαμε κάποιους να σχεδιάζουν μόνο τα συμφέροντα κάποιων ατομικών παρουσιών.

ΑΡΓΥΡΗΣ  ΣΑΛΠΕΑΣ