ΑΛΕΚΟΣ ΜΕΝ.ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

(καθηγητής Φυσικής)

- Λίγα λόγια αφιερωμένα στην μνήμη του από τον Θοδωρή Τάκη Αντωνόπουλο –

Ο απλός,

ο λιτός και απέριττος,

ο λιτοδίαιτος και ολιγαρκής,

ο αυστηρός κριτής του εαυτού του,

ο δίκαιος με τον πλησίον του,

ο εξόχως συνεπής,

ο μακράν ευγενής,

ο σεμνός,

 το ακοίμητο πνεύμα,

το ανήσυχο βλέμμα,

ο παρασάγγας απέχων,

ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ,

ο εκπαιδευτής και δια βίου εκπαιδευόμενος,

ο φίλος, ο συγγενής και ο συνεργάτης,

ο αδελφός και πατέρας,

ο ταγμένος και προσηλωμένος,

ο εύστοχος και ο ακριβής,

το βουνό, το ποτάμι και η θάλασσα,

ο επιδέξιος οδηγός και ο ενεργός επιβάτης,

η Ελλάδα που ονειρευτήκαμε και την αξίζουμε,

ο αμέθυστος οίνος από τ’αμπέλι του,

το δροσερό νερό απ’ το πηγάδι του,

ο παληός και ο μοντέρνος,

ο ρήτορας της σιωπής,

ο άνθρωπος στη διαπασών,

ο τρυφερός και αισθαντικός,

ο ένας για όλους

ο άοπλος με τα’ανίκητα όπλα

 («την γλώσσαν μου έδωσαν ελληνικήν»),

το παιδί και μαζί ο έφηβος και ο άντρας

σε συμπαγή σχηματισμό,

η ισχύς και η σεμνότης εν τη ενώσει,

η ποιότητα,

η ταπεινότητα,

το σημείο αναφοράς και η εδραία βάση,

το μέτρο της αξίας,

ο αθώος αμνός και το λιοντάρι,

ο διατελών εν επιγνώσει

(μας αγάπησε περισσότερο από όσο μας το έδειξε

γιατί γνώριζε την οικονομία της αγάπης),

ο μελετητής και ο στοχαστής,

 ο πληροφορημένος και ο έγκυρος,

ο διαρκώς εξελισσόμενος,

ο στέρεος,

το φέρον στοιχείο,

ο διαρκώς συνεισφέρων,

ο υπεράνω,

ο «αλλού» και πάντα εκ του σύνεγγυς,

ο ανέγγιχτος,

ο εκλεκτός και ο επίλεκτος,

ο σαφής και ο σώφρων,

ο «εκ των ων ουκ άνευ»,

ο χαρισμένος και ο χαρισματικός,

ο βαρύς ίσκιος και το άπλετο φως,

το «σύννεφο που φορούσε παντελόνια»,

το αλφάδι, ο γνώμονας και ο πήχυς,

ο αναγκαίος και ικανός όρος

με την κιμωλία στα μακριά του δάκτυλα

διευθύνοντας τη συναυλία της γνώσης,

ο ανένδοτος βράχος,

ο αυτόνομος και πάντα ενωτικός,

ο διαλεκτικός,

ο οργανωμένος λόγος σαν θεμέλιο της πράξης,

η τάξη και η συμμετρία,

η βαριά και ασήκωτη ευθύνη,

για όσα δεν έκανε,

για όσα έκανε,

για όσα δεν πρόλαβε να κάνει,

ο άνθρωπος-θυσία,

ο μαχητής,

ο μοναχικός δρομέας των μεγάλων αποστάσεων,

το ελάφι, το ζαρκάδι και ο αίγαγρος,

ο μη αναλισκόμενος,

ο μη αναλώσιμος,

ο μη εύκολος και μη διαθέσιμος,

ο μη εκποιήσας τις αξίες και τις αρχές του,

αυτός που παρέμεινε πλούσιος

όταν έκανε το τελευταίο του ταμείο,

δίνοντας λόγο μόνο στα πιστεύω του

και καμιά σπιθαμή στους «δήθεν» και στους «έτσι»,

έχοντας όμως και για αυτούς μια συγκατάβαση,

γιατί η δική του θρησκεία

έδινε ευκαιρίες

ακόμη και στα άδεια κουστούμια,

ο υπερήφανος και ευθυτενής,

με δυο μάτια να ξεπλένουν το αύριο,

σε μια διαδικασία διαρκούς απορρύπανσης,

από τα πλαστικά συνθήματα και τις αγοραίες ιαχές,

του κοινού και των ατζέντηδων,

που μάταια προσπάθησαν να τον τουμπάρουν,

ο ανθιστάμενος και διαβιώσας

πέρα από τα όρια που καθορίζουν οι συμβάσεις,

της καθημερινής τριβής και της ευτέλειας,

έχοντας φτιάξει το δικό του καλύβι

στην ενδοχώρα της δικής του Επικράτειας,

μεταξύ Παλαιοχωρίου και Παραδείσου,

εκεί όπου σμίγουν τα ελεύθερα πουλιά

οι ελεύθεροι άνθρωποι

και οι ελεύθερες σκέψεις,

ισορροπώντας στην αδρή γραμμή του ορίζοντα

που εκείνος άνοιξε διάπλατα για εμάς,

 ο παντός καιρού και περιστάσεων ΑΞΙΟΠΡΕΠΗΣ,

ο ευπρεπής,

με την ασφάλεια που μόνο οι γνώστες διαθέτουν,

εκείνοι που δεν χρειάζεται να αποδείξουν το κάτι,

για να κατακτήσουν το τίποτα,

ο συνεπής προς εαυτόν και προς τρίτους,

ο διαρκώς διδάσκοντας το ήθος,

στεγνώνοντας ακόμη και την ψυχή του

για να καταστήσει ευχερέστερη την πορεία των άλλων,

όπως πράττουν οι φυσικοί αρχηγοί,

εκείνοι που δεν παραδίδονται,

στην όποια επίκαιρη ορθοδοξία,

αλλά παραδίδουν το όλον τους,

σαν μια φέτα ψωμί,

σαν ένα ποτήρι νερό,

ή σαν ένα λουλούδι,

ένας Έλληνας σαμουράϊ,

τιμών και τιμώμενος,

που προστάτεψε τις ρήτρες, τα αρχεία και τους κώδικες,

στις απόκρυφες ρωγμές του χρόνου,

για να παραδοθούν σε εμένα,

                                 σε εσένα,

                                 και στον άλλονε

στην τιμή της αρχέγονης αξίας τους.

Τώρα διακόπτω το τραγούδι μου

μαζεύω τα σύνεργα και τις κιθάρες

σωπαίνω

και σ’ακούω να μου λες

το τελευταίο σου αστείο:

Πως η φυγή σου είναι μια απλή εκδορά

και όχι βαθύ σκίσιμο στο στήθος,

ότι είναι μια αβλαβής διέλευση

από τα χωρικά ύδατα του θανάτου,

ότι ο χώρος και ο χρόνος θα γεμίσουν και πάλι,

από το ηθικό πλεόνασμα που μας κατέλιπες

Προφανώς το’χεις ψάξει το ζήτημα,

και για αυτό δεν αντιλέγω.

                                                     (ανήμερα το Πάσχα 2011)