ΘΕΑΤΡΟ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ο Έρως του Παπαδιαμάντη ή ο ΄Ερως δια του Παπαδιαμάντη.

Τη κυρία Στιβανάκη δεν έχω την τιμή να τη γνωρίζω , ούτε είχα μέχρι χθες ακούσει κάτι γι’ αυτήν, σαφώς με ευθύνη δική μου.

Όμως είχα την απόλαυση να παρακολουθήσω την «παράσταση» που έξοχα έστησε στο θέατρο «Απόλλων» με τη θεατρική ομάδα Πύργου.

Είχαμε συνηθίσει μέχρι σήμερα, από τα υπέροχα παιδιά των θεατρικών ομάδων της πόλης μας, εξαιρετικές θεατρικές προσπάθειες , δεδομένου πάντα  του ερασιτεχνισμού των περισσοτέρων συντελεστών και των υλικοτεχνικών συνθηκών μέσα στις οποίες γεννήθηκαν.

‘Όμως χθες βράδυ, το «σοκ» της απόλαυσης  διαδέχθηκε ο αιφνιδιασμός της σύλληψης και της σκηνοθετικής συγκρότησης του θέματος  και τον αιφνιδιασμό και αρχικό φόβο της θεματικής και σκηνοθετικής  σπονδύλωσης της παράστασης, διαδέχθηκε η ηδονή  των  χρωμάτων, των ήχων και των εξαιρετικών ερμηνειών από όλους τους συντελεστές της παράστασης.

Έξοχη παράσταση με έξοχα σκηνοθετικά ευρήματα, με τον χορό να είναι πρωταγωνιστές  και τους πρωταγωνιστές να είναι και ο χορός εναλλάξ.

Σκηνοθεσία ύποπτα γραμμική, ώστε να αιφνιδιάζεσαι όταν η πολύ όμορφη ερμηνεία τραγουδιών και θρησκευτικών ύμνων της κυρίας Ελίνας Μίχου σε παρασύρει σε θρησκευτικές κατανύξεις του κοσμοκαλόγερου Παπαδιαμάντη ενώ εσύ παρακολουθείς την ρεαλιστική πλευρά μιας ιστορίας , και αυτός σε ταράζει  με την χαρά που νιώθει επειδή   η Αγία Αναστασία δεν κατάφερε να τον θεραπεύσει από την αρρώστια του Έρωτα.

Ο Παπαδιαμάντης είναι ο άνθρωπος που κουβάλησε σε όλη του τη ζωή πραγματικά το Θεό στις πλάτες του και μέσα του.

Το Θεό που αγαπά τα πλάσματά του περισσότερο για τις αδυναμίες τους παρά για τις δυνατότητές τους.

Το Θεό που δε σκανδαλίζεται όταν ο πιστός του, του ζητά να μην  τον θεραπεύσει από την αρρώστια του διαχρονικού Ερωτικού πάθους του,  αφήνοντας  έτσι  έξω από τη λογική του τις αλήθειες που γεννιούνται και χάνονται σε μια στιγμή.

Γι’ αυτό η φυγή της Λιαλιώς έχει σημασία και όχι το «ανήθικο της εγκατάλειψης της συζυγικής στέγης», η ντροπή αλλά και ο έρωτας του κρυπτόμενου στην  ιδιότητα του Αμερικάνου, πρώην αρραβωνιαστικού έχει σημασία και όχι αυτή καθ’ εαυτή η επιστροφή του.

Ο κατά Παπαδιαμάντη « Έρως» θέμα της παράστασης, αναδεικνύει την αρχαιοελληνική έννοια του «Έρωτος» μέσα από το μυαλό και την ψυχή του βαθειά θρησκευόμενου χριστιανού, προσπαθώντας  να βρει θέση μέσα στο χριστιανικό ιδεώδες της  απόλυτης αγάπης, η μέγιστη ανθρώπινη δυνατότητα -αδυναμία ο Έρως και το εξ’ αυτού πάθος.

Η μοίρα του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού χωρίς περικοκλάδες και αηδίες, είναι και θα είναι η σύμπλευση της κορυφαίας ιδέας του χριστιανισμού, της Αγάπης με την κορυφαία ιδέα του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, την ιδέα του Έρωτα.

Η παράσταση είναι σοκαριστικά εξαιρετική!!

Σε μια μικρή σκηνή όπως είναι ο Απόλλων, ανεβαίνει μια πολυπρόσωπη παράσταση με ένα αφαιρετικό σκηνικό, που σε αφήνει να βλέπεις τις δικές σου εικόνες, εκεί που δεν υπάρχουν.

Χορογραφίες απλές, γεμάτες όμως αισθαντικότητα ,. με κινήσεις απέριττες ώστε ο νους να μη φεύγει από το συλλογικό που είναι και η σκηνοθετική άποψη και να χάνει το νόημα  του ακουμπώντας στη  φιγούρα κάποιου χορευτή.

Δε λείπει τίποτα και  το να γράψουμε   ότι όμορφο αισθανθήκαμε από όλους τους συντελεστές θα ήταν κατάχρηση του χώρου της εφημερίδας.

Όμως νοιώθω την ανάγκη να επισημάνω  ότι ο Γιάννης  Μανώλης ξεπέρασε τον εαυτό του, με 2 συνεχείς ώρες στη  σκηνή,  με αμέτρητους μονολόγους του Παπαδιαμάντη  παράλληλα δε, δεν υπέσκαψε ούτε στιγμή ως φιγούρα και ως λόγος την τρυφερότητα με την οποία θα διηγείτο ο Παπαδιαμάντης τα γραπτά του.

Παραμένουν επίσης  σταθερές αξίες αυτής της ομάδας ο Βασίλης Σαργέντης, ο Βασίλης  Μποβολέτης , η κυρία Μάρκοβα, η κυρία Γερασιμοπούλου, και ολοι οι άλλοι έξοχοι υπερασπιστές της σκηνοθετικής σύλληψης επί σκηνής.

Στους καιρούς που ζούμε ,δεν συμβαίνουν πολλά όμορφα πράγματα γύρω μας .

Ας αντισταθούμε  στα μαύρα της εποχής ,αναζητώντας τα χρώματα της ομορφιάς που προσφέρουν ,όσοι με εκρηκτικές σιωπές τα φέρνουν δίπλα μας