ΘΕΑΤΡΟ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Λεωφορείο ο Πόθος

Μπράβο τους! Τα κατάφεραν.

Όταν στο περσινό σημείωμα πρότεινα το « Λεωφορείο ο Πόθος» ως επόμενο έργο της θεατρικής ομάδας του Δήμου Πύργου, περισσότερο αστειευόμουν παρά μιλούσα (έγγραφα) σοβαρά.

 Όμως τα παιδιά με πήραν στα σοβαρά και το επιχείρησαν.

Και μπράβο τους!

Έφτιαξαν πάνω σε ένα δύσκολο έργο μια αξιοπρεπή παράσταση χωρίς υπερβολές και με πολύ καλές αντοχές στις δύσκολες στιγμές του.

Το έργο έχει σαν κύριο θέμα τη μετάβαση μιας γυναίκας, από την υπερβολική ευαισθησία και ματαιοδοξία της εφηβείας στη σχιζοφρένεια και τον αλκοολισμό της νεανικής ωριμότητας.

Γέφυρα και άλλοθι περάσματος,  από τη μια κατάσταση στην άλλη,  η τραγική απώλεια του συζύγου,  αφού προηγούμενα έχει  διαπιστωθεί η σεξουαλική του ιδιαιτερότητα, γεγονός σοκ για την αριστοκράτισσα της υπαίθρου.

Το έργο δεν είναι εύκολο. Οι ρόλοι υπερβολικά απαιτητικοί.

Μεγάλοι ηθοποιοί αναμετρήθηκαν μαζί τους στα 60 τελευταία χρόνια.

Η < δική μας παράσταση>  ήταν αξιοπρεπέστατη στο σύνολό της.

Ο Ν. Λαινόπουλος σαν Κοβάλσκι, ξεπέρασε το φυσικό ναρκισσισμό του, και σε χαμηλούς τόνους πέρασε το ρόλο με εξαιρετική αξιοπρέπεια.

H κυρία Κάβουρα ως Μπλανς έπεσε κατευθείαν στα βαθειά.

Με μηδενική θεατρική εμπειρία, ανέλαβε έναν από τους πιο δύσκολους ρόλους του παγκοσμίου ρεπερτορίου.

Τα κατάφερε καλά. Ελπίζουμε με την πρόοδο των παραστάσεων σε βελτίωση της κίνησης και του λόγου της.

 Ένστασή μας παραμένουν δυο σημεία της υποκριτικής της άποψης:

- Η Μπλάνς δεν είναι συνέχεια μεθυσμένη, ή υπό την επήρεια αλκοόλ, άρα κάποιες στιγμές της το σώμα της και ο λόγος της θα πρέπει να κινούνται σε σταθερή τροχιά.

- Ο αλκοολισμός είναι αποτέλεσμα της σχιζοφρένειας και όχι το αντίθετο, άρα η μανιοκαταθλιπτική της συμπεριφορά θα πρέπει να έχει και την κυκλοθιμικότητα της νόσου. (υπάρχει επιστημονικό δεδομένο ότι ο αλκοολισμός προκαλεί νευροψυχιατρικές δυσμορφίες, αλλά πιστεύουμε ότι στην περίπτωση αυτή δεν ισχύει αυτό).

Αυτά με στόχο τον προβληματισμό πάνω σε ένα θεατρικό κείμενο και όχι την άσκηση κριτικής.

Οι γυναίκες αυτού του είδους, γυναίκες παγίδες για ευαίσθητους άνδρες, που υποστηρίζουν τον ανδρισμό τους μέσα από το δρόμο της ευαισθησίας και όχι της βίας, στην ουσία τους είναι φορείς «ολέθριων σχέσεων».

Σχέσεις όμως που προτιμούνται από τους πραγματικούς παίκτες του ερωτικού παιγνιδιού, αφού υπόσχονται κατακτήσεις σε ένα άγνωστο γήπεδο και όχι επίπεδες διαδρομές μιας ανούσιας καθημερινότητας.

Από την «Αντιγόνη» μέχρι τη «Στέλλα» του Κακογιάννη, το μοντέλο παραμένει το ίδιο και η απόπειρα ανίχνευσης του μυστηρίου του παραλόγου, ο μεγαλύτερος πειρασμός.

Η σκοτεινή πλευρά του μισού του ουρανού ταυτίζεται σ’ αυτές τις σχέσεις με τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού των ερωτικών νυχτών.

Θέλεις να απολαύσεις αυτό που βλέπεις και οι υπαινιγμοί γίνονται θάλασσες επιθυμιών.

Το σύνολο της παράστασης είναι πολύ πάνω από το επίπεδο μιας ερασιτεχνικής παράστασης επαρχιακού επιπέδου.

Η κυρία Μαντά ως Ευνίκη, όπως και σε προηγούμενες συμμετοχές της, αποδεικνύει ότι είναι πηγαίο ταλέντο. Σταθμός κατά τη γνώμη μου, για την υποκριτική της απελευθέρωση, ο ρόλος της ως Μήδεια.

Ο κύριος Ανδρούτσος ως Στηβ, ο κύριος Κατσουλάκης ως Πάμπλο, ο κος Γεωργόπουλος ως γιατρός και εισπράκτορας, η κα Πετράκη ως Μεξικάνα και η κα Πλιατσίκα ως νοσοκόμα, παίζουν απολαμβάνοντας αυτό που κάνουν και μαζί τους και εμείς.

Πριν κλείσω αυτό το σημείωμα θέλω να κάνω τις εξής επισημάνσεις:

- Ο Γιάννης Μπερέτσος ως Μιτς, ξεπέρασε τον εαυτό του με αυτό το ρόλο, ίσως γιατί του πηγαίνει περισσότερο από άλλους. Σταθερό βήμα και φωνή στακαρισμένη σωστά. Εάν αφήσει το σώμα του να ακολουθεί την ελαστικότητα των αισθημάτων του, θα εκπλήξει θετικά και στο μέλλον.

- Η κα Μαρούντα ως Κυρία Κοβάλσκι, εξαιρετική σε έναν απαιτητικό ρόλο με σκαμπανεβάσματα και δυσκολίες κίνησης (ιδιαίτερα στην εγκυμοσύνη).

- Ο Θανάσης Θεολόγης ως σκηνοθέτης αντιμετώπισε την παράσταση επαγγελματικά, παρότι είχε ερασιτέχνες και άφησε τη σφραγίδα του στο ρυθμό και την  κίνηση των ηθοποιών. Κάποτε όμως θα πρέπει να τολμήσει και ανατροπές διότι δεν είμαι σίγουρος ότι ο Πόθος σηματοδοτεί τη Μπλανς και όχι τη Στέλλα, που για το κορμί του Στάνλευ, ακύρωσε τις απαιτήσεις της καταγωγής της, ή αν οι απαράδεκτες ενέργειες στο παρελθόν της Μπλανς είναι ο δρόμος της αμαρτίας ή της αναζήτησης μιας νέας αθωότητας.

- Θέλω επίσης να σταθώ στα εξαιρετικά σκηνικά δεδομένης της σκηνικής αδυναμίας του χώρου του Απόλλωνα

- Ο κύριος Χρυσανθακόπουλος είναι η μεγάλη έκπληξη της βραδιάς. Έχει στήσει ένα εξαιρετικό σκηνικό 4 επιπέδων-χώρων, με ευφυέστατο εύρημα την είσοδο – έξοδο στα σπίτια,  μέσα και έξω από τα σπίτια.

Η επισήμανση αυτή είναι μέρος, μιας γενικότερης επισήμανσης,,  ότι δίπλα μας ζούνε σημαντικοί νέοι άνθρωποι και καλό είναι να φροντίσουμε να τους «δούμε» και να τους αξιοποιήσουμε σε όλες τις μορφές της κοινωνικής μας ζωής.

- Τέλος ο Δήμαρχος πρέπει επιτέλους να αποφασίσει να κάνει και κάτι πέρα από δηλώσεις.

Τέσσερα χρόνια του λέμε και του γράφουμε ότι η πόλη χρειάζεται ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ για να μην πάει όλη αυτή η προσπάθεια τόσων ανθρώπων και τόσων χρόνων χαμένη.

   Θα το κάνει ή όχι;

ΑΡΓΥΡΗΣ  ΣΑΛΠΕΑΣ